URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Υφαίνοντας με αγάπη!

Υφαίνοντας με αγάπη!

Κι όµως υπάρχουν γυναίκες που υφαίνουν στον αργαλειό ακόµη. Μια από αυτές είναι και η κα Αντρούλα Δηµητρίου από τη ∆ερύνεια η οποία δουλεύει ακούραστα στον αργαλειό µέχρι και σήµερα.

Ολόκληρη η ζωή της κυρίας Αντρούλας ∆ηµητρίου είναι συνυφασµένη µε την δηµιουργία χειροτεχνηµάτων. Είναι µια άξια υφάντρα, που έχει γράψει τη δική της ιστορία στη ∆ερύνεια αλλά και σε όλη την Κύπρο. Μια από τις ελάχιστες γυναίκες που δουλεύουν ακόµη τον αργαλειό, που δουλεύει ακούραστα χαρίζοντας σε γνωστούς και φίλους µοναδικά αριστουργήµατα. Η συγκεκριµένη παραδοσιακή τέχνη αποτελεί σηµαντικό κεφάλαιο στη ζωή της, η οποία ασχολείται επί εβδοµήντα χρόνια µε κλωστές και χρώµατα, βαµβάκι, µετάξι και µαλλί.

Η προσωπική διαδροµή γνώσης και δηµιουργίας στον αργαλειό ξεκινά από τα παιδικά της χρόνια δίπλα στη µητέρα της. Από αυτήν αποκόµισε πολύτιµες εµπειρίες δουλεύοντας καθηµερινά στον αργαλειό. Η µητέρα της την έµαθε αργαλειό και δίπλα στη γιαγιά της έµαθε να κεντάει. Γυρίζοντας το χρόνο πίσω θυµάται ένα περιστατικό, το πρώτο ίσως που την ώθησε στην εκµάθηση αυτής της τέχνης. Όταν ήταν ακόµη µαθήτρια είχε δει στο σπίτι της δασκάλας της ένα κέντηµα σε χαλί. Την είχε εντυπωσιάσει τόσο πολύ που έθεσε ως στόχο µια µέρα να φτιάξει το ίδιο. Και έτσι έγινε. Όταν µεγάλωσε και έµαθε καλά την τέχνη έφτιαξε ένα ακριβώς το ίδιο.

Βέβαια, οι δύσκολες συνθήκες της εποχής, κυρίως µετά τους πολέµους του 40 δεν σου άφηναν περιθώρια για να ασχοληθείς µε πολλά. Έτσι τότε αρκετά κορίτσια οδηγήθηκαν στην κατεύθυνση των παραδοσιακών τεχνών. Αυτή ήταν η αφορµή, αλλά και το ξεκίνηµα της πολύ επιτυχηµένης προσωπικής διαδροµής της κυρίας Αντρούλας που συνεχίζει µέχρι σήµερα. «Από την πρώτη στιγµή αγάπησα τον αργαλειό», οµολογεί η ίδια και προσθέτει: «Τα χέρια µου δούλευαν ασταµάτητα, θαρρείς και έχανα την αίσθηση του χρόνου».

Από τότε µέχρι το 1974 ο αργαλειός δούλευε ασταµάτητα και τα αριστοτεχνικά της έργα στόλισαν τα σπίτια της γειτονιάς και των συγγενών. ∆υστυχώς, το 1974 αναγκάστηκε να αφήσει τις δηµιουργίες της- συµπεριλαµβανοµένου της δικής της προίκας αλλά και της κόρης της- και να φύγει από το σπίτι της αφήνοντας πίσω της τα πάντα.

Η αγάπη της γι’ αυτό που κάνει φαίνεται από την πρώτη στιγµή που θα µπεις στο σπίτι της. Χαλιά, πετσετάκια, κεντήµατα, µαξιλάρια, ντύµατα και όλων των ειδών δηµιουργίες υπάρχουν παντού στον χώρο της. Πολύ δύσκολο να βρεις κάτι που δεν είναι δικό της. Γνωρίζοντας την καλύτερα και βλέποντας όλη τη δηµιουργική της δραστηριότητα αντιλαµβάνεσαι ότι πρόκειται για ένα άτοµο µε ήθος, αισθητική και άποψη. Εκτός από µια γλυκύτατη καλοσυνάτη κυρία, ξέρει να κάνει και τους κατάλληλους συνδυασµούς χρωµάτων και υφασµάτων.

Σήµερα, 85 χρονών και µητέρα έξι παιδιών πορεύεται µε τον ίδιο πάντα ζήλο, υπογραµµίζοντας ότι το κέντηµα της προσφέρει ηρεµία, την ξεκουράζει και ταυτόχρονα είναι µια πολύ δηµιουργική δραστηριότητα. Πολύ σηµαντικό να γνωρίζουµε ό,τι είναι πρόθυµη και πάντα στη διάθεσή µας, να µας µάθει τα µυστικά της τέχνης της. Αυτό απορρέει από τη διάθεση «να κρατηθεί ζωντανή η παράδοση» αλλά και την πεποίθηση ότι «δεν πρέπει να αφήσουµε αυτή την τέχνη να σβήσει».