URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Η ζωή με τον διαβήτη: Όλγα Λεοντίου, 20 χρονων, Παραλίµνι – της Βέρας Κοσµά

Η ζωή με τον διαβήτη: Όλγα Λεοντίου, 20 χρονων, Παραλίµνι – της Βέρας Κοσµά

Ευγενική, µε µυαλό και ουσία η 20χρονη Όλγα Λεοντίου ξεδιπλώνει στο περιοδικό Vantage πτυχές της ζωής της που πολλοί ίσως να µην γνωρίζουν.

>> Το ευρύ κοινό µπορεί να γνωρίζει την Όλγα Λεοντίου ως µια δραστήρια κοπέλα, πρόσχαρη, γεµάτη όνειρα για τη ζωή. Αυτό που κάποιοι ίσως να µην γνωρίζουν είναι πως η Όλγα από την ηλικία των οχτώ χρονών έχει διαγνωστεί µε διαβήτη τύπου 1, γεγονός που της άλλαξε τη ζωή από την µια ηµέρα στην άλλη. Όταν το άκουσε για πρώτη φορά η ίδια δε γνώριζε τι είναι αυτή η πάθηση.

>> «∆ε θα το αρνηθώ ήταν κάτι δύσκολο. Κακά τα ψέµατα αλλάζει η ζωή σου. Είναι σαν να έρχονται να σου λένε πως όσα ήξερες µέχρι σήµερα πρέπει να τα ξεχάσεις και να ξεκινήσεις από την αρχή. Είναι δύσκολο να αντιληφθείς ότι σε όλη σου τη ζωή θα βάζεις ενέσεις. Είχα όµως δίπλα µου τους γονείς µου, οι οποίοι µε απόλυτη στήριξη και ψυχραιµία προσπάθησαν να µε βοηθήσουν να καταλάβω καλύτερα. Και η στάση τους ήταν πέρα για πέρα σωστή. ∆ε µοιρολογούσαν, δεν µε γέµισαν µε φοβίες. Και αυτό είναι το πιο σηµαντικό για κάποιον διαβητικό. Να µπορέσει η οικογένειά του να το δεχτεί και να µη του συµπεριφέρεται λες και είναι κάποιος άρρωστος. Αντιθέτως, ήταν αυστηροί µαζί µου και από τη δεύτερη ηµέρα, κιόλας, ήθελαν να µάθω να βάζω µόνη µου τις ενέσεις. Οι διαβητικοί είναι φυσιολογικοί άνθρωποι, όπως όλοι οι άλλοι. Έτσι, ούτε η οικογένειά µου, ούτε στο σχολείο µου, επειδή είχαν σωστή στάση και ενηµέρωση, δεν µε άφησαν ποτέ να νιώσω ότι ήµουν διαφορετική. ∆ε νιώθω ηρωίδα. ∆ιαπιστώνω πως υπάρχουν άνθρωποι που αντιµετωπίζουν πιο σηµαντικά προβλήµατα και όµως τα καταφέρνουν».

>> «Ως διαβητικός µπορείς να κάνεις τα πάντα. Υπάρχουν µόνο οι φοβίες ότι πρέπει να το προσέχεις, για να µην µετατραπεί σε κάτι αρνητικό. ∆εν αισθάνοµαι λεπρή επειδή έχω διαβήτη. Ξέρω ότι το περιβάλλον γύρω µου πρέπει να το γνωρίζει. Το δηλώνεις για να ξέρουν και οι υπόλοιποι µε ποιον έχουν να κάνουν. Ποτέ δεν είχα πρόβληµα να το πω, ούτε κόµπλεξ, αφού για µένα αυτό ήταν το φυσιολογικό. Το έλεγα όταν έπρεπε, όχι συνέχεια. ∆εν υπήρχε και λόγος, µιας και δεν ήταν για µένα κάτι το ιδιαίτερο. Εξ άλλου δεν ήθελα να διαφοροποιηθώ χωρίς λόγο. Ο διαβήτης δε µε σταµάτησε από το να ονειρεύοµαι και να βάζω στόχους».

>> «Στο σχολείο µου όλοι γνώριζαν την πάθησή µου, αλλά δεν µε έκαναν ποτέ να νιώσω µειονεκτικά. Αντιθέτως, µε τη στήριξη των καθηγητών µου, µπόρεσα να ασχοληθώ µε πολλές και σηµαντικές δραστηριότητες οι οποίες ήταν καθοριστικές για την πορεία µου. Είχα πολλές ευκαιρίες να ασχοληθώ µε παράλληλες δραστηριότητες και προγράµµατα. Ασχολήθηκα µε τους χορούς, το θέατρο, τη µουσική, το µόντελινγκ και συµµετείχα σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις του σχολείου. Κέρδισα ακόµη και υποτροφία στην Αµερική όπου πήγα για ένα µήνα, µια εµπειρία ανεκτίµητης αξίας για εµένα. Μου δόθηκε, επίσης, η ευκαιρία να κάνω παρουσίαση στο σχολείο µου για τους διαβητικούς. Θέλω ο κόσµος να γνωρίζει για τον διαβήτη. ∆εν ντρέποµαι που είµαι διαβητική. Η παραπληροφόρηση και η προκατάληψη, όµως, µπορούν να επηρεάσουν την ψυχολογία κάποιου διαβητικού».

>> «Κάποια άτοµα, κυρίως στην Κύπρο έχουν λάθος αντίληψη για τη συγκεκριµένη πάθηση. Ο σακχαρώδης διαβήτης µπορεί να προκαλέσει βλάβες, γι’ αυτό πρέπει να έχεις καλή σχέση µαζί του και να τον αντιµετωπίζεις ως φίλο. Εκατοµµύρια άνθρωποι, αθλητές, πολιτικοί που έγραψαν ιστορία, έπασχαν από διαβήτη. Και λοιπόν; Κατ’ εµένα ο διαβήτης σου δίνει ένα επιπλέον λόγο να προσέχεις τον εαυτό σου. Πρέπει να τρως υγιεινά, να γυµνάζεσαι και να είσαι ήρεµος. Ο διαβήτης δε σκοτώνει. Μπαίνεις απλά σε ένα διαφορετικό πρόγραµµα και σε κάνει να βλέπεις διαφορετικά τη ζωή. Η πάθησή µου βοήθησε και τον αδερφό µου να ωριµάσει πιο γρήγορα και να αντιληφθεί από πολύ µικρός την πραγµατική ουσία της ζωής. Εµένα προσωπικά µε βοήθησε να δω πως στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδοµένο. Το είδα µε τα µάτια µου. Μου έτυχε να λιποθυµήσω από υπογλυκαιµικό σοκ µια φορά. Γι’ αυτό και εµείς οι διαβητικοί πρέπει να φοράµε πάντα το βραχιολάκι medicalert, που γράφει ότι έχουµε διαβήτη. Αυτός που είναι κοντά σου έχει µερικά λεπτά στη διάθεσή του να σε επαναφέρει.. Αν δεν έχεις µαζί σου την επείγουσα ένεση θα πρέπει να βρει άλλους τρόπους, όπως το µέλι ή τη ζάχαρη».

>> Σήµερα σπουδάζει «Ιστορία και Πολιτική» στην Γλασκόβη και ονειρεύεται µια µέρα να πάρει κάποια δουλειά στα Ηνωµένα Έθνη, αφού έχει ήδη κάποια θέση. Επιθυµεί να βάλει το δικό της λιθαράκι, ώστε να γίνει ο κόσµος καλύτερος. Βέβαια µεγαλύτερός της στόχος είναι να µπορέσει µια µέρα να διδάσκει ιστορία. Η ιστορία ήταν ανέκαθεν το αγαπηµένο της µάθηµα. «Από µικρή θυµάµαι να κάνω µάθηµα στα αρκουδάκια µου. Ελπίζω κάποια ηµέρα να κάνω σε αληθινούς µαθητές», παραδέχεται.

>> Η Όλγα έβαλε στη ζωή της τον διαβήτη, αλλά δεν έκανε τη ζωή της διαβητική. Ο τρόπος που έχει µάθει να ζει την κάθε στιγµή δεν προϊδεάζει τους γύρω της, ότι µπορεί να έχει κάποια πάθηση. Αυτή είναι ίσως και η µεγαλύτερη κατάκτησή της.