URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Η «θανατική ποινή» της Ευρώπης

του Άντρου Καραγιάννη, Δημάρχου Δερύνειας

Η «θανατική ποινή» της Ευρώπης

Μετά το αποτυχηµένο πραξικόπηµα στην Τουρκία, ο Ερντογάν έχει καταστεί πανίσχυρος, παρασύροντας προς το µέρος του και τα κόµµατα της αντιπολίτευσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν µπορεί να επιβληθεί στον Τούρκο Πρόεδρο, αφού δεν λαµβάνει υπόψη τους διορισµένους τεχνοκράτες της και επικαλείται τη δύναµη της ψήφου του λαού, που τον ανέβασε πανηγυρικά στον προεδρικό θώκο της χώρας.

Ο Ερντογάν κατάφερε να πείσει τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσµού της Τουρκίας, ότι επιβάλλεται η παραδειγµατική τιµωρία των προδοτών, όσων δηλαδή τόλµησαν να επιχειρήσουν να τον ρίξουν από την εξουσία. Εύλογα τίθεται το ερώτηµα από τους λογικά σκεπτόµενους ανθρώπους για το ποιος θα βάλει επιτέλους τον Ερντογάν στη θέση του. Οι µόνες χώρες που θα µπορούσαν να το πράξουν είναι θεωρητικά η Αµερική και η Ρωσία αλλά ο Ερντογάν έσπευσε να ικανοποιήσει µε τη συγνώµη του τον Πούτιν, ενώ µε την Αµερική κρατάει µια διαφορετική στάση, αφού θεωρεί τους Αµερικανούς ως άµεσα υπεύθυνους για την παραµονή του ιεροκήρυκα και πρώην συνεργάτη του Φετουλάχ Γκιουλέν στη χώρα τους.

Η Αµερική όµως πιστεύω πως δεν θα τολµήσει να αναλάβει την υπόθεση µόνη της χωρίς τη συµβολή της Ευρωπαϊκή Ένωσης αλλά και του ΝΑΤΟ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας η Τουρκία είναι υποψήφια προς ένταξη χώρα, έχει τα δικά της προβλήµατα όπως το πρόσφατο αποτέλεσµα του δηµοψηφίσµατος στη Βρετανία και το µεταναστευτικό. Η Τουρκία πιέζει για περαιτέρω οικονοµική ενίσχυση για να εφαρµόσει τους όρους της συµφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας για το προσφυγικό, ενώ χώρες µέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζητούν την παγοποίηση της διαδικασίας ένταξης της Τουρκίας, αφού φοβούνται ότι µε την ένταξη της Τουρκίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα γεµίσει µε µέλη του Ισλαµικού Κράτους.

Η έλλειψη κεντρικής κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και η απουσία κοινής εξωτερικής πολιτικής γραµµής, καθιστά την Ευρωπαϊκή Ένωση ευάλωτη αλλά και εξαρτώµενη από άλλες χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Η Γερµανία προσπαθεί να επιβάλει τους δικούς της όρους χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση από τα υπόλοιπα κράτη µέλη, αφού θεωρείται πλέον η κινητήριος δύναµη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αναµενόµενη έξοδος της Βρετανίας, η οποία παρουσιαζόταν ως η µόνη χώρα που θα µπορούσε να συγκρουστεί αλλά και να συναγωνιστεί τη Γερµανία, την στρέφει πλέον καθαρά προς την Αµερική. Η Γαλλία αντιµετωπίζει τα δικά της κοινωνικά προβλήµατα, αποθέτοντας τα όπλα και αναγνωρίζοντας και αυτή στη Γερµανία, την ευρωπαϊκή ηγεµονία.

Η εξάπλωση των ισλαµιστών, µέσω της Τουρκίας, αλλά και η διαβίωσή τους εντός των κόλπων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν τα κύρια προβλήµατα σήµερα της Ευρώπης αλλά και της ∆ύσης γενικότερα. Ο φόβος µιας πιθανής ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η ελεύθερη είσοδος ισλαµιστών στην Ευρώπη µέσω Τουρκίας, έχει κυριεύσει την Ευρωπαϊκή Ένωση δηµιουργώντας κλίµα ισλαµοφοβίας, ρατσισµού και µισαλλοδοξίας. Το ευρωπαϊκό οικοδόµηµα άρχισε σιγά-σιγά να καταρρέει, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη µέλη δεν έχουν µια κοινή γραµµή συµπόρευσης.

Σίγουρα κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητες και ευαισθησίες της, αλλά όταν στην ευρωπαϊκή κοινότητα υπάρχουν χώρες που θέλουν να κλείσουν τα σύνορά τους ή κτίζουν τείχη για να κρατήσουν τους πρόσφυγες µακριά, αυτό σηµαίνει ότι τα θεµέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρχίζουν να τρίζουν.

Ο Ερντογάν, ως Πρόεδρος υποψήφιας προς ένταξη χώρας, σκέφτεται έχοντας τη στήριξη της πλειοψηφίας του λαού, να επαναφέρει τη θανατική ποινή κάτι που θα αποτελούσε συντριπτικό κτύπηµα για τη δηµοκρατία τόσο στην Τουρκία όσο και στην δηµοκρατικά αδύνατη Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργεί αντιδηµοκρατικά έναντι των οικονοµικά αδύναµων κρατών µελών της, σίγουρα θα δυσκολευτεί να σταµατήσει τη ροπή του Ερντογάν προς τη θανατική ποινή. Αν ο Τούρκος Πρόεδρος επιτύχει, είτε µε τη θέληση του λαού, όπως επικαλείται, είτε ετσιθελικά, να επαναφέρει µεσαιωνικές µεθόδους τιµωρίας, αυτό θα αποτελέσει τη θανατική ποινή και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.