URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Η πολυκύμαντη ζωή του Γιώργου Μουαΐμη

της Βέρας Κοσμά

Η πολυκύμαντη ζωή του Γιώργου Μουαΐμη

Η κουβέντα µε τον Γιώργο Μουαΐµη είναι πηγή έµπνευσης όχι µόνο για το θέατρο αλλά και για τη ζωή. Θα µπορούσαµε να µιλάµε ώρες. Για την ακρίβεια θα µπορούσα να τον ακούω να µιλάει ώρες.

Ο Γιώργος Μουαΐµης είναι αναµφισβήτητα ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες του θεάτρου. Από την αρχή της καριέρας του στο σανίδι ως και σήµερα εντυπωσιάζει το κοινό µε τις υποκριτικές και σκηνοθετικές του ικανότητες. Η ψυχή του και οι σκέψεις του δεν περιορίζονται σε καλούπια γι’ αυτό και κατάφερε να µας χαρίσει µοναδικές καλλιτεχνικές δηµιουργίες. Χαρακτηριστικό στα έργα που ανεβάζει είναι το µέτρο, το ήθος, η ποιότητα και ο σεβασµός που προβάλλει προς τον ίδιο το θεατή.

Όπως στο σανίδι, έτσι και στην καθηµερινότητα είναι ένας άνθρωπος γεµάτος ενέργεια. Ο ίδιος αποδίδει όλη αυτή την ενέργεια στα γονίδιά του αλλά και στη δουλειά του: «Ήµουνα πολύ ζωηρός, γεµάτος ενέργεια ως παιδί και δεν πιστεύω ότι αυτό µπορεί να αλλάξει πολύ µε τα χρόνια. Φυσικά και αλλάζει ο χαρακτήρας του ατόµου, αλλά όχι τόσο ώστε να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Επίσης, πιστεύω πως η δουλειά µου µε κρατάει σε εγρήγορση. ∆εν είναι µια καθιστική, γραφειακή δουλειά, δηλαδή δουλειά ρουτίνας. Αντιθέτως είναι µια δουλειά η οποία εµπεριέχει δράση. Το θέατρο σου δίνει την ευκαιρία να ανανεώνεσαι, να ασχολείσαι κάθε φορά µε κάτι διαφορετικό, να γνωρίζεις πράγµατα, να εµβαθύνεις σε χαρακτήρες. Όλα αυτά δεν επιτρέπουν στο µυαλό να λειτουργεί µέσα σε µια δεδοµένη ρουτίνα. Είναι δουλειά δράσης, αλλαγών, εκπλήξεων».

Ξεκίνησε έχοντας πρότυπό του τον Κάρολο Κουν που θεωρεί πως εξέφραζε την εποχή του, είχε ένα στόχο. Ήθελε να ανακαλύψει το πρόσωπο του Νεοέλληνα. Την ταυτότητά του. Πρότυπά του υπήρξαν και ο Εύης Γαβριηλίδης και ο Νίκος Χαραλάµπους, τους οποίους θεωρεί δασκάλους του. «Πήρα πολλά πράγµατα απ’ αυτούς που τα κρατάω ακόµα. Αλλά κάποια πράγµατα έπρεπε να αλλάξουν, να εκσυγχρονιστούν. Κάθε εποχή φέρνει µαζί της µια αλλαγή. Γιατί έρχεται η στιγµή της κούρασης, του κορεσµού και κάποιος πρέπει να βάλει ένα λιθαράκι για να πάµε παρακάτω, σε µια άλλη φάση, σ’ έναν άλλο κύκλο».

Σήµερα έχει τη δυνατότητα να επιλέγει τα άτοµα που θέλει να συνεργαστεί µαζί τους. Του αρέσει να έχει δίπλα του «καθαρά» πρόσωπα. Να ξέρει τον τρόπο που σκέφτονται και να λένε ξεκάθαρα αυτό που έχουν στο µυαλό τους. «Θέλω να δουλεύω µε ανθρώπους που µπορώ να τους εµπιστευτώ. ∆εν µε πειράζει αν κάνουν λάθη ή έχουν ελαττώµατα, θέλω όµως να τα ξέρω. Θα µε ενοχλήσει αν ένας συνεργάτης µου, µου δείξει κάποια στιγµή ένα άλλο πρόσωπο απ’ αυτό που πίστευα πως είναι».

Τη ζωή του τη χαρακτηρίζει δύσκολη, αλλά την ίδια ώρα τονίζει πως δεν παραπονιέται. Συνάντησε αναποδιές που δεν περίµενε. Γεγονότα που του πήγαν κόντρα, καταστάσεις που δεν ήρθαν όπως τις περίµενε, όπως τις είχε υπολογίσει. Αλλά είναι φύσει αισιόδοξος και δεν πιστεύει ότι έχει τόση σηµασία να σου έρθουν όλα βολικά στη ζωή. «Σηµασία έχει το συναίσθηµα που νιώθεις όταν αντιµετωπίζεις τα προβλήµατα, όταν βγαίνεις από πάνω και πας παρακάτω».

Τι µπορεί άραγε να ρίξει τον Γιώργο Μουαΐµη ψυχολογικά; Ο ίδιος µας λέει ότι δεν επιτρέπει στον εαυτό του να έχει πεσµένη ψυχολογία για καιρό. «Μπορεί για ένα µικρό διάστηµα να αντιµετωπίσω προβλήµατα, αλλά ξέρω από πριν ότι θα τα ξεπεράσω σύντοµα. Τίποτα δεν είναι µόνιµο στη ζωή µας, καµιά κατάσταση και κανένας άνθρωπος. Τώρα µου έρχεται στο µυαλό η περίοδος που φύγαµε από τον ΘΟΚ. Ο τρόπος µε τον οποίο φύγαµε, ο τρόπος µε τον οποίο µας έδιωξαν, µε επηρέασε πολύ. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή µου που µπορώ να πω ότι έπαθα κατάθλιψη. Όµως ήξερα ότι θα το ξεπεράσω. Έχω πολύ δυνατό χαρακτήρα, ξέρω να αντιµετωπίζω δύσκολες καταστάσεις και δεν υπάρχει το ενδεχόµενο να µε κρατήσει ένα πρόβληµα από κάτω. Την ίδια στιγµή που αντιµετωπίζω ένα πρόβληµα ξεκινά και ο τρόπος αντιµετώπισής του.”

Στο παρόν στάδιο, που είναι στη σύνταξη και δεν εργοδοτείται από κάποιον, έχει τη δυνατότητα να κάνει τις επιλογές που του αρέσουν και παραδέχεται ότι τώρα του αρέσει η δουλειά του πιο πολύ από ποτέ. «Η ελευθερία επιλογής είναι αυτό που µου αρέσει πιο πολύ στη δουλειά µου σ’ αυτή τη φάση. Σε προηγούµενες φάσεις υπήρχαν πολλά πράγµατα που µε ενοχλούσαν. Με ενοχλούσαν οι βλακώδεις αποφάσεις που παίρνονταν από άλλους. Αποφάσεις που εξόφθαλµα πήγαιναν κόντρα στην κοινή λογική. Επιλογές έργων, σκηνοθετών. Ο τρόπος µε τον οποίο ανεβάζονταν κάποιες παραστάσεις. Όλα αυτά και άλλα πολλά µε οδήγησαν στην ανάγκη να σκηνοθετήσω. Για να µπορώ να θέτω εγώ τους όρους και τα πλαίσια ανεβάσµατος ενός έργου. Να µπορώ να “µιλήσω” µε τον δικό µου τρόπο».

Ως σκηνοθέτης ακούει τους ηθοποιούς του. Έχει στηρίξει τη δουλειά του πάνω σε κάποιες αρχές οι οποίες πίστεψε ότι θα διόρθωναν αυτά που θεωρούσε µη παραγωγικά στο θέατρο, πριν ξεκινήσει να κάνει αυτή τη δουλειά. «∆εν πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης πρέπει να µεταχειρίζεται τους ηθοποιούς του σαν πιόνια για να του πραγµατώσουν το όραµά του. Είµαι της άποψης ότι οι ηθοποιοί πρέπει να είναι συν-δηµιουργοί µε τον σκηνοθέτη. Για να υποστηρίξουν όχι ως κάτι ξένο αυτό που θα κάνουν αλλά ως κάτι δικό τους. Πρέπει να πιστέψουν σε µια δουλειά. Είναι σηµαντικό να χαράξεις ένα πλαίσιο που θα οδηγήσει µε σιγουριά στην πραγµάτωση του οράµατός σου, να το εξηγήσεις, να το πιστέψουν οι ηθοποιοί σου, και όταν σιγουρευτείς ότι όντως έχουν καταλάβει τα όρια µέσα στα οποία θα κινηθούν, ότι πορεύονται πια σταθερά προς τη σωστή κατεύθυνση, τότε όχι µόνο πρέπει να δώσεις τη δυνατότητα ελευθερίας, αλλά να την απαιτήσεις κιόλας».

Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που του αρέσει να συνεργάζεται µε νέους ανθρώπους. «Τις περισσότερες µου δουλειές τις έχω κάνει µε νέα παιδιά. Οι νέοι ηθοποιοί έχουν περισσότερη ενέργεια, είναι στην αρχή της καριέρας τους, θέλουν να κατακτήσουν πράγµατα και είναι πιο επιδεκτικοί στο καινούριο, στην αλλαγή, στην ανατροπή. Οι νέοι ηθοποιοί δεν έχουν παγιωµένες αντιλήψεις, συµπεριφορές, τρόπους παιξίµατος».

Παραδέχεται ότι δεν γελάει πολύ. «∆εν είµαι άτοµο που γελάει πάρα πολύ. Για να γελάσω πολύ πρέπει να ακούσω ένα ωραίο ανέκδοτο. Προσπαθώ µέσα απ’ τη δουλειά µου να κάνω τον θεατή να γελάσει, όµως εγώ δεν γελάω πολύ».

Σκοπός ζωής για τον Γιώργο Μουαΐµη ήταν και η δηµιουργία του «Έρως Αµµόχωστος». Η Αµµόχωστος ήταν η πόλη του, η πόλη της νιότης του. Γυµνάσιο πήγε στην Αµµόχωστο, εκεί πρωτοδοκίµασε τις δυνάµεις του στο θέατρο, εκεί είδε τις πρώτες καλές θεατρικές παραστάσεις από ελληνικούς θιάσους, τις πρώτες καλές ταινίες στους κινηµατογράφους της. ∆εν θα ξεχάσει τις βόλτες στους δρόµους της, την ωραιότερη παραλία στην οποία κολύµπησε ποτέ, τη µεθυστική από το άρωµα των ανθισµένων πορτοκαλιών διαδροµή από την Κάτω ∆ερύνεια µέχρι το Βαρώσι, τις εκδηλώσεις στο Στάδιο ΓΣΕ, στις εθνικές γιορτές στις οποίες τραγουδούσε σόλο µε τη χορωδία του Γυµνασίου Αµµοχώστου, τα ανθεστήρια, τη γιορτή του πορτοκαλιού, το αρχαίο θέατρο της Σαλαµίνας όπου το 1966, δεκατεσσάρων χρονών, ένιωσε για πρώτη φορά την πραγµατική µαγεία του θεάτρου στις αξεπέραστες παραστάσεις του Κάρολου Κουν «Πέρσες» και «Όρνιθες.» Λίγα χρόνια µετά έπαιξε κι ο ίδιος σε δύο παραστάσεις αρχαίου δράµατος που ανέβασε το Λύκειον Ελληνίδων Αµµοχώστου στο οποίο παρακολουθούσε µαθήµατα φωνητικής µουσικής. Αρκετά χρόνια νωρίτερα, οκτώ µε δέκα χρονών, πήρε το λεωφορείο για το Βαρώσι για να ψωνίσει παπούτσια για το κατάστηµα του πατέρα του ή να «γαζώσει» ή να «ξιφουµάρει» τα χειροποίητα παπούτσια του πατέρα του στον κύριο Αραδιππιώτη ή στον κύριο Αυξεντίου. Αναµνήσεις που δεν θα ξεχαστούν ποτέ. «∆εν µπορώ να το χωνέψω ότι η πόλη που αγάπησα όσο καµιά άλλη µένει εκεί βουβή, αιχµάλωτη και “συρµατοπλεγµένη”. Έτσι µε την πίστη ότι δεν µπορεί παρά µια µέρα να αποδοθεί στους νόµιµους κατοίκους της, θα ήθελα το Θέατρο Έρως Αµµόχωστος, ως προσφυγικό θέατρο, να επιστρέψει στην “εστία” του».

Εκτός από τα επαγγελµατικά του ο Γιώργος Μουαΐµης µας µιλάει και για τη ζωή του δίπλα στην Αννίτα Σαντοριναίου. «Η Αννίτα είναι ό,τι πιο σηµαντικό συνέβη στη ζωή µου µετά τη γέννηση των κόρων µου. Καθόρισε και τη ζωή µου και την επαγγελµατική µου πορεία. Και πώς θα µπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού ανέβασε τον πήχη τόσο ψηλά. Είναι σύζυγός µου για νοµικούς λόγους, αλλά εγώ προτιµώ να τη θεωρώ σύντροφό µου. Κι αυτή είναι η αλήθεια. Είµαστε σύντροφοι στη ζωή και στη δουλειά. Μετά από τόσα χρόνια έχουµε καταφέρει να έχουµε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας, κοινό αισθητικό κριτήριο. Είναι η περίπτωση µιας αναγνωρισµένης ηθοποιού που έχει το “χάρισµα του µεγάλου ταλέντου”, αλλά προσέξτε, ποτέ δεν το εκµεταλλεύτηκε αυτό για να βγάλει εύκολα µια δουλειά. Κάθε φορά δουλεύει σκληρά σαν να πρόκειται για τον πρώτο της ρόλο».

Είναι κι άλλα πράγµατα που θέλει να κάνει στη ζωή του ο Γιώργος Μουαΐµης. Όπως για παράδειγµα το γράψιµο. Έχει ξεκινήσει σε ανύποπτο χρόνο να γράφει κάποια διηγήµατα, «αφηγήµατα» όπως προτιµά να τα αποκαλεί, όµως το µαγγανοπήγαδο της δουλειάς στον ΘΟΚ τα προηγούµενα χρόνια, δεν του επέτρεψε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει. Πιστεύει πως σ’ αυτή τη φάση της ζωής του θα µπορούσε να βρει τον χρόνο να ασχοληθεί και µ’ αυτό. Τώρα που δεν είναι υποχρεωµένος, όπως λέει, «να κτυπά κάρτα».

Το µόνο σίγουρο είναι πως ο Γιώργος Μουαΐµης είναι σήµερα 63 χρονών και συνεχίζει να δηµιουργεί µε τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο.

Φωτογραφία: Ιζαµπέλα Κακουσιά