URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Η μεγαλοσύνη του Άγιου Λογγίνου του Εκατόνταρχου – Του Χρίστου Κυριάκου

Η μεγαλοσύνη του Άγιου Λογγίνου του Εκατόνταρχου – Του Χρίστου Κυριάκου

Ο Λογγίνος, όπως ονοµαζόταν, ήταν αξιωµατικός στο Ρωµαϊκό στρατό. Έφερε το βαθµό του κεντυρίωνα – εκατόνταρχου. Η λέξη κεντυρίων προέρχεται από τη λατινική λέξη Centum που σηµαίνει εκατό, διοικητής δηλαδή εκατό στρατιωτών, εκατόνταρχος. Στην Ορθόδοξη εκκλησία, είναι σχετικά άγνωστος, αφού στα Ευαγγέλια ή στα Χριστιανικά βιβλία, αναφέρεται είτε ως Κεντυρίων, είτε ως Εκατόνταρχος και όχι µε το όνοµά του. Πέραν αυτού δε βρίσκεται στο εορτολόγιο των Ορθοδόξων.

Η ιστορία, του άγνωστου Αγίου, ξεκινάει απ’ τη σύλληψη του Ιησού, απ’ τους Ρωµαίους στρατιώτες. Ο Λογγίνος βρίσκεται παρών σε όλα τα πάθη Του Κυρίου, γεγονός που δεν τον αφήνει ατάραχο. Πέραν αυτού, όταν ο Κύριος σταυρώθηκε, λαµβάνει διαταγές να τρυπήσει το σώµα Του µε το δόρυ, προκειµένου να διαπιστώσουν εάν ήταν ακόµη ζωντανός. Όταν το δόρυ διαπέρασε το κορµί Του Θεανθρώπου, θα στάξει αίµα που θα πέσει στο µάτι του. Το αίµα Του Κυρίου, θα γιατρέψει το µάτι του Λογγίνου, που ήταν τραυµατισµένο. Το συµβάν τον ταράσσει ψυχικά και αρχίζει να πιστεύει στα θαύµατά Του.

Αρχίζει να µιλάει για αυτά που νιώθει, µε άλλους στρατιώτες, οι οποίοι τον χλευάζουν. Θα τον προδώσουν κιόλας στον Πόντιο Πιλάτο που εξοργίζεται και τον βάζει να φυλάει Τον Ιησού, προκειµένου να του αποδείξει ότι δε θα αναστηθεί και ότι όλα είναι ψέµατα. Την νύκτα, που φυλάει το σώµα του Κυρίου, γίνεται για ακόµη µια φορά, µάρτυρας των θαυµάτων Του, αφού βλέπει την Ανάσταση µε τα ίδια του τα µάτια αλλά και τους Αγγέλους, που µετακινούν τον τεράστιο λίθο, που βρισκόταν σαν πόρτα, µπροστά στην σπηλιά που κειτόταν το σώµα Του.

Μετά από το πιο πάνω συµβάντα, ασπάζεται το Χριστιανισµό και παραιτείται απ’ τα καθήκοντα του . Αρχίζει να µιλάει στον κόσµο για το Χριστιανισµό µε σκοπό να τους προσηλυτίσει. ∆υο στρατιώτες θα τον ακολουθήσουν στο ταξίδι που θα κάνει για διδαχή του Χριστιανισµού στον κόσµο.

Τα νέα αυτά θα φτάσουν στον Τιβέριο, αυτοκράτορα της Ρώµης, που βάζει στρατιώτες να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες, µετά από τις διαταγές αρχίζουν να ψάχνουν τον Λογγίνο, αν και δε γνώριζαν ποιο ήταν το πρόσωπό του. Ο Λογγίνος θα συναντήσει τους στρατιώτες και τους ερωτάει ποιον ψάχνουν. Μαθαίνοντας ποιόν γυρεύουν, θα τους πει ψέµατα ότι τον γνωρίζει και τους καλεί στο σπίτι του να µείνουν για λίγο πριν τους φέρει σε επικοινωνία µαζί του. Ο Λογγίνος θα τους φερθεί µε άψογη φιλοξενία στο σπίτι του, πριν τους αποκαλύψει ότι είναι αυτός που ψάχνουν. Οι στρατιώτες ταράσσονται µ’ αυτά που µαθαίνουν και δε θέλουν να τον σκοτώσουν, όπως όριζαν οι διαταγές. Ο Λογγίνος, µαζί µε τους άλλους δυο στρατιώτες, αρνούνται να ξεφύγουν και εν τέλει αποκεφαλίζονται. Το κεφάλι του το πετάνε σε µια κοπριά για παραδειγµατισµό. Αυτές ήταν οι οδηγίες απ’ στον Τιβέριο.

Εντωµεταξύ µια χήρα, τυφλή, πάει στα Ιεροσόλυµα, µε το γιο της, ελπίζοντας πως ο Σωτήρας του κόσµου θα τη λυπηθεί και θα της δώσει το φως. Φτάνοντας στους Αγίους Τόπους, παίρνει χώµα απ’ το έδαφος και µε ευλάβεια το βάζει στα µάτια της προκειµένου να αποκατασταθεί η όρασή της.

Η όρασή της όµως δε θα επέλθει. Μέσα στη στεναχώρια της θα προστεθεί και ο χαµός του γιου της, που αρρωστά και πεθαίνει πολύ γρήγορα. Η χήρα θα χάσει κάθε ίχνος πίστης στο Χριστιανισµό µετά απ’ αυτό το γεγονός. Ο Λογγίνος θα την επισκεφθεί στον ύπνο της και την προστάζει να πάει στην κοπριά, που βρίσκεται η κάρα του και να σκάψει να την βρει. Της υπόσχεται ότι θα βρει την όρασή της αν µετουσιώσει το όραµά της σε πράξη. Όντως η τυφλή χήρα πράττει αυτά που της είπε ο Λογγίνος και βρίσκει την όρασή της.

Σήµερα κανείς δε γνωρίζει µε ακρίβεια που βρίσκεται το σώµα και η κάρα του Λογγίνου αφού οι απόψεις διίστανται. Το ίδιο συµβαίνει και µε το δόρυ που άγγιξε το σώµα Του Κυρίου. Ο Άγιος Λογγίνος γιορτάζεται στις 15 Μαρτίου απ’ τη Ρωµαϊκή Καθολική Εκκλησία, στις 16 Οκτωβρίου απ’ την Ορθόδοξη Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, στις 22 Οκτωβρίου απ’ την Αρµένικη Αποστολική Εκκλησία και στις 14 Νοεµβρίου απ’ την Ορθόδοξη Κοπτική Εκκλησία.