URBAN.CULTURE.MAGAZINE

H συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων – της Γιούλης Πέτκου

H συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων – της Γιούλης Πέτκου

Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σε πολύ μικρή ηλικία η μητέρα της διαγνώστηκε με φυματίωση και έτσι η μικρή Άλκη με την αδερφή της πήγανε να μείνουμε στη Σάμο μαζί με τον παππού τους και την θεία τους. Τον χειμώνα μένανε στο Βαθύ ενώ τα καλoκαίρια τους στο Μαλαγάρι. Τη ζωή της στη Σάμο και τα ανέμελα χρόνια που πέρασε εκεί μας τα εξιστορεί με κάποιες παραλλαγές στο Καπλάνι της Βιτρίνας. Όταν η μητέρα τους ανάρρωσε οι δυο αδερφές έπρεπε να επιστρέψουν πίσω στην Αθήνα κάτι που δεν τις έκανε ιδιαίτερα χαρούμενες μιας και θα άφηναν την πανέμορφη ζωή τους στη Σάμο, για να πάνε σε μια πόλη που δεν γνώριζαν και να ζήσουν με δύο γονείς που δεν θυμόντουσαν.

Η μητέρα της Άλκη Ζέη ήταν μια πανέμορφη και ανεξάρτητη γυναίκα την οποία ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε ο Ζήνων Ζέης, υπάλληλος τραπέζης με καταγωγή από την Κρήτη. Ο πατέρας της, από την άλλη, ήταν ένας αυστηρός και υπερπροστατευτικός άνθρωπος που προσπαθούσε πάντα να έχει τον έλεγχο σε ο,τι έκαναν οι κόρες του.

Στην Αθήνα η Άλκης ξεκίνησε το σχολείο και άρχισε μια καινούργια ζωή. Η καλύτερη της φίλη και συνοδοιπόρος της σε όλη τους τη ζωή ήταν η άλλη αγαπημένη μικρών και μεγάλων Ζωρζ Σαρή. Μαζί οι δυο φίλες κάνανε όνειρα για την ζωή τους, χωρίς δυστυχώς να υπολογίζουν τις άσχημες μέρες που θα ακολουθούσαν. Πρώτα ήρθε ο πόλεμος και λίγο μετά η κατοχή, η πείνα, ο φόβος και η εξαθλίωση ήταν όσα ζούσαν οι Έλληνες την εποχή εκείνη. Μέσα όμως σ’αυτή την άγρια και δύσκολη εποχή η Άλκη γράφει το πρώτο της έργο για κουκλοθέατρο με ήρωα τον Κλούβιο.

Ο ήρωας της αυτός έγινε και η αιτία να γνωρίσει τον σύζυγό της Γιώργο Σεβαστίκογλου, ο οποίος είχε παρευρεθεί σε μία παράσταση μαζί με τους φίλους του Νίκο Γκάτσο, Οδυσσέα Ελύτη και Μάριο Πλωρίτη.

Η Άλκη λάτρευε τον Κλούβιο και το κουκλοθέατρο, όμως τα εγκατέλειψε για να αφοσιωθεί στον αγώνα της ΕΠΟΝ. Σημαντικό ρόλο στη ζωή της και στη διαμόρφωση της πολιτικής της άποψης έπαιξε μία άλλη μεγάλη προσωπικότητα της ελληνικής πεζογραφίας, η Διδώ Σωτηρίου. Η Διδώ ή “θείτσα” όπως η ίδια την φώναζε, είχε παντρευτεί τον αδερφό της μητέρας της Πλάτωνα Σωτηρίου. Στα χρόνια του εμφυλίου η Άλκη Ζέη βρέθηκε πολιτική πρόσφυγας μαζί με τον σύζυγό της στην Τασκένδη και έπειτα στη Μόσχα όπου και γέννησε τα δύο της παιδιά.Τα γεγονότα που συνέβησαν σε αυτή τη φάση της ζωής της τα περιγράφει, πάλι με κάποιες παραλλαγές, στο υπέροχο βιβλίο της “Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα”. Αφού επέστρεψαν στην Ελλάδα, το 1967 βρέθηκαν και πάλι ως πολιτικοί πρόσφυγες, αυτή τη φορά στο Παρίσι.

Η Άλκη Ζέη έζησε μια ζωή σαν παραμύθι και όπως όλα τα παραμύθια έτσι και αυτό είχε νεράιδες, πριγκιπόπουλα, δράκους και κακές μάγισσες.

Ο λόγος που η Άλκη Ζέη είναι τόσο αγαπητή σε μικρούς και μεγάλους είναι γιατί η γλώσσα της είναι απλή, λιτή, καθημερινή, γεμάτη χιούμορ και κυρίως ανεπιτήδευτη. Τα βιβλία της διδάσκουν και μαθαίνουν στα παιδιά και προκαλούν συγκίνηση και νοσταλγία στους μεγάλους. Και στους δυο όμως προκαλούν θαυμασμό και αγάπη γι’αυτή τη συγγραφέα που έζησε τις μελανότερες στιγμές τις ελληνικής ιστορίας και καταφέρνει να μας τις διηγηθεί με τον δικό της μοναδικό τρόπο.

Η Άλκη Ζέη είναι η συγγραφέας των παιδικών μου χρόνων και την ευχαριστώ γιατί γέμισε τις αποσκευές μου με ιστορίες που θα δίνω να διαβάσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μου και εκείνα με τη σειρά τους στα δικά τους παιδιά. Και έτσι οι ήρωες της θα ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο, όπως ακριβώς τους αξίζει.

Υ.Γ. Όλα τα παραπάνω για την ζωή της Άλκη Ζέη μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο της “Με Μολύβι Φάμπερ Νούμερο Δύο” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.