URBAN.CULTURE.MAGAZINE

GREAT SPORTS PEOPLE – Λευτέρης Ελευθερίου

Η ιστορία ενός αυθεντικού ταλέντου

GREAT SPORTS PEOPLE – Λευτέρης Ελευθερίου

Ο Λευτέρης Ελευθερίου έχει γράψει τη δική του ξεχωριστή πορεία στο κυπριακό ποδόσφαιρο. Ένας παίκτης που αγαπήθηκε από τον κόσµο για την αφοσίωση του στο ποδόσφαιρο, αλλά και για τον τρόπο του παιχνιδιού του.

Από τους καλύτερους ανάµεσα στους πρώτους, έγραψε µε ανεξίτηλα γράµµατα το όνοµά του, τίµησε τη φανέλα και το σήµα του και γοήτευσε την µπάλα, που του έκανε όλα τα χατίρια. Είναι αναµφίβολα ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές, ο οποίος κατάφερε να ξεχωρίσει από την αρχή της καριέρας του.

Ο Λευτέρης Ελευθερίου, κάθεται απέναντί µου και δέχεται να πάµε µαζί ένα ταξίδι στον χρόνο. Τότε που τα παιδιά έπαιζαν ποδόσφαιρο στις γειτονιές και η έννοια του συγκεκριµένου αθλήµατος είχε πιο αθώα ερµηνεία. Όπως µας εξοµολογείται, ο αθλητισµός ήταν κάτι που πάντα τον ενδιέφερε, είχε όµως µεγαλύτερη αγάπη προς το ποδόσφαιρο.

Η πορεία του ξεκινά µε τις ακαδηµίες του Ονήσιλου Σωτήρας όταν ήταν δώδεκα χρονών. Από τα πρώτα κιόλας βήµατά του όλοι µιλούσαν για το µεγάλο ταλέντο, που θα τους απασχολούσε τα επόµενα χρόνια. Γι’ αυτό εξάλλου κατόρθωσε µέσα σε τέσσερα χρόνια να κάνει ντεµπούτο στην Α’ κατηγορία και να παίζει επαγγελµατικό ποδόσφαιρο.

Σε ηλικία 20 χρονών και ενώ τον ζητούσαν από Ονήσιλο, Ανόρθωση και ΑΕΚ επέλεξε να ενταχθεί στην οµάδα της ΑΕΚ , όπου έµεινε εκεί για δέκα χρόνια. Στα πρώτα του χρόνια στην ΑΕΚ, πέρασε µέσα από συµπληγάδες. Είχε τραυµατισµούς και µέσα σε δύο χρόνια έκανε τρεις επεµβάσεις στο πόδι, όπου ήταν και εκτός γηπέδων. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, µας οµολογεί, πως σκέφτηκε ακόµη και να σταµατήσει. Ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα και είναι µια εµπειρία που δεν εύχεται σε κανένα να τη περάσει: «Είναι πολύ απογοητευτικό για έναν αθλητή, που θέλει να κάνει καριέρα στον αθλητισµό, να περνά από τέτοιες δυσκολίες».

Θεωρεί τον εαυτό του ευλογηµένο που βρήκε µια σύζυγο, η οποία τον στήριξε τα δύο χρόνια που ήταν εκτός γηπέδων, αλλά και καθ’όλη του την πορεία. Με τη στήριξη τη δική της, των γονιών του και των πεθερικών του επιστρέφει στα γήπεδα και λίγο µετά έρχεται η κλήση για συµµετοχή στην Εθνική Κύπρου, όταν ήταν σε ηλικία 23 χρονών. Μια από τις οµορφότερες στιγµές στην καριέρα του Λευτέρη, εκεί που ένιωσε ότι όλες οι θυσίες και οι κόποι του επιβραβεύτηκαν. Αποκορύφωση της καριέρας του ήταν το 2004 όταν η ΑΕΚ πήρε το κύπελλο, η µοναδική κατάκτηση του κυπέλλου στην ιστορία της οµάδας. «Η ΑΕΚ ήταν ο σηµαντικότερος σταθµός µου στην ποδοσφαιρική µου πορεία. Τα τελευταία έξι χρόνια ήµουν ο αρχηγός της οµάδας, σ’ αυτή την οµάδα ανδρώθηκα και έγινα γνωστός στο ευρύτερο κοινό». Σηµαντικό να αναφέρουµε ότι µέχρι και σήµερα ο Λευτέρης Ελευθερίου είναι ο πρώτος σκόρερ της ΑΕΚ.

Το σηµαντικότερο γκολ που σηµείωσε ήταν στον ηµιτελικό, πριν την κατάκτηση του κυπέλλου της ΑΕΚ, που τους οδήγησε στον τελικό και ακολούθως στην κατάκτηση του κυπέλλου. «Ακόµα το θυµάµαι και νιώθω περηφάνια». Έναν χρόνο µετά φεύγει από την ΑΕΚ και ακολουθούν η Ένωση Παραλιµνίου, η Άχνα και τέλος η Αλκή, όπου εκεί έκλεισε και την ποδοσφαιρική του πορεία.

scan0011

Το ποδόσφαιρο του πρόσφερε πολλά. Γνώρισε άτοµα σηµαντικά από τον χώρο, ταξίδεψε πολύ αλλά έµαθε επίσης να ζει έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής. Ο τρόπος ζωής που έκανε ήταν πολύ διαφορετικός από των φίλων του. ∆εν έβγαινε, δεν ξενυχτούσε, δεν έπινε. Είχε στόχους και ήταν προσηλωµένος σ’ αυτούς. Ήθελε να κτίσει µια όµορφη οικογένεια και να γίνει ένας λαµπρός ποδοσφαιριστής. Γι’ αυτό και νιώθει ευλογηµένος που µπόρεσε να εκπληρώσει και τους δύο του στόχους. O ίδιος δεν πιστεύει στην τύχη. «Είναι η θέληση και ο χρόνος που αφιερώνεις στους στόχους σου. Τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή».

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι προπονητής στις ακαδηµίες Παραλιµνίου, κάτι το οποίο τον γεµίζει ολοκληρωτικά, γιατί µέσω της προπόνησης µπορεί να µεταφέρει τις γνώσεις του για το άθληµα. Σίγουρα τέτοιοι ποδοσφαιριστές όπως ο Λευτέρης Ελευθερίου, αποτελούν παράδειγµα για τα νέα παιδιά, τα οποία θέλουν να ασχοληθούν µε το ποδόσφαιρο. Παράδειγµα το οποίο δείχνει ότι το ταλέντο στο γήπεδο δεν αρκεί για να προχωρήσεις, αν δεν παλέψεις γι’ αυτό που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις.