URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Γράμμα σε ένα ξωτικό – της Δέσποινας Χατζηζαχαρία

Γράμμα σε ένα ξωτικό – της Δέσποινας Χατζηζαχαρία

Γιατί τα λεφτά δεν αρκούν να πάει παραπέρα!

Αγαπημένο ξωτικό.
Ονομάζομαι Δέσποινα και αγαπώ τα Χριστούγεννα. Όπως και εσένα, γιατί δεν έχεις την αναγνώριση που έχει ο τύπος με τα κόκκινα. Γιατί ναι υπάρχει το πρόβλημα των λεφτών, αλλά η αλήθεια είναι ότι ευθύς εξαρχής σε σένα ήθελα να στείλω το γράμμα.

Στη λίστα μου λοιπόν φέτος έχω μαζέψει μερικά πράγματα που συμβαίνουν πριν αλλά και κατά τη διάρκεια των γιορτών και δε μπορώ να τα καταλάβω. Είστε ελεύθεροι εντωμεταξύ να προσθέσετε τα δικά σας, φτάνει βέβαια να συμφωνώ. Μη ξεχνάτε πως έχουμε και κάποιου είδους δημοκρατία να προβάλουμε.

Εδώ και αρκετές μέρες που λέτε, το ίντερνετ είναι γεμάτο με έξυπνα και μη στιχάκια για μελομακάρονα, κουραμπιέδες, αναμμένα δέντρα, στολισμένα τζάκια και επιθυμία για χιόνι. Κουραστικό μεν οι 7 στις 10 αναρτήσεις να έχουν σχέση με γιορτινούς στολισμούς κλπ, αλλά λογικό δεν είναι; Ο εορταστικός μπήκε εδώ και μέρες και φυσικά όλοι μα όλοι πρέπει να αναρτήσουν μια φωτογραφία μπροστά από το χριστουγεννιάτικο τους δέντρο.

Προσωπικά, δεν αντέχω να βλέπω όλες αυτές τις αντι-χριστουγεννιάτικες επιφοιτήσεις της στιγμής από «wanna be» άτομα με δήθεν προτιμήσεις σε πιο ουσιαστικά πράγματα. Το ενοχλητικό δεν είναι τόσο αυτά που αναρτούνε και λένε, αλλά ότι στην τελική δεν κάνουν αυτά που υποστηρίζουν. Γιατί τι σημαίνει, δεν πιστεύω στα Χριστούγεννα, δεν μου αρέσει οτιδήποτε έχει σχέση με αυτά αλλά εννοείται πως θα φάω μέχρι σκασμού όπως εσάς, φτωχοί και συνηθισμένοι άνθρωποι που δηλώνετε φαν των γιορτών.

Φαγητό ρε. Φαγητό. Παραδοσιακό, χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Αξεπέραστη αξία, που κανένας δήθεν δεν μπορεί να αρνηθεί. Το στρογγυλό, το ορθογώνιο, η πρώτη τάξη, το diet αναψυκτικό και όλα αυτά που συμβαίνουν κάθε μα κάθε χρονιά. Που ξέρεις πως θα γίνουν, αλλά και πάλι μόλις συμβούν γελάς σαν τα να άκουσες πρώτη φορά. Ή είναι πολύ τετριμμένο και συνηθισμένο για την «ιντελέξουαλ» νοημοσύνη σου; Έλα.. Έλα.. Άντε, μπες στη σειρά για πιάτο, γιατί θα τελειώσουν όλα τα καλά κομμάτια της γαλοπούλας. Και μπορείς να συνεχίσεις την επανάσταση από τον καναπέ σου με τον καινούριο χρόνο.

Ντιν-νταν-ντον, ντιν-νταν-ντον και πάμε άλλη μια. Εκκλησία. Αχ εκκλησία. Όχι, δε θα ανοίξω συζήτηση για την καθεαυτό σημασία της γιορτής των Χριστουγέννων- επιφυλάσσομαι για το μέλλον- αλλά για το φαινόμενο παρέλασης εντός και εκτός ναού από μοντέλα (;) κάθε ηλικίας, φύλου, ύψους και βάθους. Εμ.. Γιατί; Οι εποχές που οι γονείς περίμεναν να βρουν γαμπρό και νύμφη εκμεταλλευόμενοι τέτοιες ευκαιρίες και να δείξουν τα καμάρια τους, έχει περάσει, έτσι; Ή κάνω λάθος; Θα μου πείτε ο καθένας έχει δικαίωμα να ντύνεται όπως θέλει, Δέσποινα. Σωστό. Συγγνώμη. Σημειώσατε λάθος ξωτικό.

Και έχουμε και τα φιλιά. Αμέτρητα, χιλιάδες φιλιά. Και δεν αναφέρομαι σε οικογένεια και φίλους. Αλλά σε εκείνους τους καλοπροαίρετους που παίζει δεν παίζει να τους είδες δυο φορές στη ζωή σου και σε φιλούν και από πάνω. (συγγνώμη κυρία μου, ποια είστε;!) Και καθώς σε φιλούν, έρχονται και βροχή και οι ερωτήσεις. «Τέλειωσες τις σπουδές σου, έτσι; Και τώρα τι κάνεις; Βρήκες καμιά δουλειά; Κανένα καλό παιδί;» Εμ.. Ναι. Θέλετε να πάμε για καφέ να σας τα αναλύσω ή είναι εντάξει και εδώ στο πόδι;

Όπως και να έχει. Ας σταματήσω καλύτερα εδώ, γιατί αν συνεχίσω θα θυμηθώ και το καημένο αρνί στους λαχνούς που το έχουνε δεμένο τόσες ώρες και το τραβολογάνε χίλιοι δυο από εδώ και από εκεί, σαν να είναι αρνί που πάει για σφαγή. Α ναι. Είναι.

Καλές γιορτές λοιπόν σε όλους να ευχηθώ. Και αν δεν είναι το φλουρί στο κομμάτι σας, ρίξτε το αυτόματο και πάρτε το τυχερό κομμάτι. Και υγεία παιδιά. Υγεία σε όλους. Η καλύτερη ευχή.