URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Godfather wannabe!

της Ζαφείρως Αναστασίου

Godfather wannabe!

Είναι δυο µέρες πριν το Ιανουάριο και έχω deadline σε µια βδοµάδα, να στείλω άρθρο στο περιοδικό. Παρόλο που έχω έµπνευση, τελευταία µε την ιστοσελίδα και τα άλλα τρεχάµατα, δεν ξέρω για ποιο θέµα να γράψω. Έτσι ξεκινώ να κάνω µια λίστα µε το τι έχω γράψει µέχρι τώρα. Γάµος, σχέσεις, καλοκαίρι, γυµναστήριο, Χριστούγεννα, αποχετευτικό, καλλιστεία… Τι µου µένει να γράψω; Μου έρχεται στο νου η λέξη «βάφτιση» και ξεκινώ να σηµειώνω. Αν είχες τη χαρά να γίνεις νούνα ή νούνος, ίσως να έχεις ζήσει τα παρακάτω:

Το λάδι – Φοάσαι ότι που το πολύ το λάδι θα σου πέσει το µωρό. «Πιο λίο πάτερ µου εν τζαι να το τηανίσουµε το µωρό!» (Το αλεύρι που το έχετε;) Σκέφτεσαι µέσα στα τόσα έξοδα, την επόµενη φορά να προσλάβεις και κανένα ναυαγοσώστη just in case αν πέσει το µωρό να υπάρχει κάποιος εκεί να το σώσει (όσο πιο ωραίος τόσο το καλύτερο, ευκαιρία να αποκτήσει ταυτόχρονα και νούνο το baby!)

Τα µαλλιά – Όχι τα δικά σου! Του µωρού! Ο πάτερ την είδε Vital Hair Salon Studio και εκφράζει την κλίση του στην κοµµωτική πάνω στο βρέφος..! Πάτερ µου, µεν του τα κόψεις σκάλες, please. Και ούτε φράντζα χρειάζεται… Τα µαρτυρικά – Πόσες φορές να σου µπει τζίνη η καρφίτσα;

Η τροµοκρατηµένη µάνα! – ∆ικλάς θωρείς την, είναι έτοιµη πας το τσας να λουθεί του κλαµάτου! (όσοι µε ξέρουν καλά, πολλά καλά όµως πέραν των άρθρων – ξέρουν ότι όταν θα έρθει η ώρα η δική µου θα µουγγαρίζω, το µωρό πάλε όχι θα πλατσουρίζει αµέριµνο. Ο άντρας µου που δίπλα θα χαριεντίζεται µε το µωρό µε το ένα χέρι και µε το άλλο θα µου πασάρει Kleenex, κοιτώντας µε ύφος «Ρε Ζαφείρω σταµάτα!»).

Η εκκλησία – Take me to church..! Η αλήθεια δεν είναι εύκολη η επιλογή εκκλησίας ή εξωκλησιού. Να µεν είναι πυρά, να µεν είναι κρυάδα τζαι να ρυά το µωρό, να µας φορεί όλους… Ξέρετε υπάρχουν και ανοιχτές βαφτίσεις που δεν φορεί το νούνο ή τη νούνα να µπουν µέσα να βαφτίσουν το µωρό που τες θείες και τες γιαγιάδες και τα δεύτερα ανίψια κτλ.

Ο φωτογράφος – Τι να σου κάµει τζαι τούτος ο φτωχός; Άµα κλαίει το µωρό τζαι η µάνα, ο νούνος είναι φοϊτσιασµένος άµπα τζαι πέσει του το µωρό, τι φωτογραφία θα βγάλει ο φωτογράφος; … Ποιος θέλει να θυµάται τούντη στιγµή;

Τα ρούχα του µωρού! – Τούλια, καπέλα, γραβάτες, τιράντες, παπιγιόν, βρακούθκια, πάµπερς, βαλίτσες … Ύστερα φταίει το µωρό που κλαίει.

Το πιστεύω… – Όχι το “Πιστεύω δεν το ερευνάω” του Οικονοµόπουλου, ρε παιδιά. Το πιστεύω εις έναν Θεό Πατέρα Παντοκράτορα…

Το να φυσήσεις του µωρού! – Εν το λυπάσαι; Αλλά, τώρα που το σκέφτοµαι εν τζαι φταιεις εσύ. Οι γονείς εδεχτήκαν να το βαφτίσεις έχοντας επίγνωση ήντα πελλόπλασµαν είσαι! Η ευθύνη δική τους!

Extra tips για όσους και όσες δεν έχουν βαφτίσει ακόµη:

– ∆ιαλέξετε καλές πάστες µε την κουµέρα σας! Πέρκι µείνει καµιά κάσια να τρώτε και στα µύρα! Οι νούνες να ντύνονται κόσµια, για να αποφεύγονται shocking αποκαλύψεις µέσα στον οίκο του Θεού. Οι νούνοι δεν χρειάζεται να ντύνονται σόνι τζαι καλά από την ταινία «The Godfather!»

– Το γελούι του µωρού κατά τη θεία κοινωνία να µείνει µεταξύ νονάς/νονού και πνευµατικού παιδιού. Η µάµµα δεν χρειάζεται να πάθει κι άλλο σοκ. Αν θες να εξασκηθείς για τα µύρα, πάρε καµπόσα ρούχα από το σπίτι και ξεκίνα να πλένεις στο χέρι!

– Η µποµπονιέρα! – Okay, ας σοβαρευτούµε. Εν τζαι εν η πιο σηµαντική απόφαση της ζωής σου! ∆ιάλεξε κάτι απλό και οικονοµικό να είσαι πάντα µέσα! Πέρα από το αστείο το να είσαι νονός/νονά δεν είναι µόνο τη µέρα της βάφτισης ή µια φορά το χρόνο, όταν θα ανάβεις τα κεράκια για το «birthday to you!» Το να είσαι νονός/νονά είναι υπέροχο και είναι ευ’ φόρου ζωής..!

Αυτό το µήνα το περιοδικό γιορτάζει την επέτειο των 4 του χρόνων, και γιορτάζω και εγώ µαζί του τα 2 χρόνια µου στο περιοδικό!!

Είναι 3 του Γενάρη. Μόλις έχει µπει το 2014… Βρίσκοµαι δουλειά στο supermarket, καθώς χτυπάει το κινητό µου από ένα νούµερο που δεν γνωρίζω και αναρωτιέµαι αν πρέπει να απαντήσω ή όχι… Τελικά το απαντάω. Πιάνω τις λέξεις «περιοδικό» και «vantage» και µένω κόκαλο. ∆ε θυµάµαι τι ακριβώς λέω στο Ζαννέτο όµως όταν κλείνω το τηλέφωνο αρχίζω να χοροπηδώ! Με βρίσκει ο ξάδερφος µου να χαµογελάω χαζά και µε ρωτάει τι έπαθα… «Όχι Αντρέα εν ήπια τίποτε ληγµένο!»

Όταν τελικά µένω µόνη προσπαθώ να επεξεργαστώ το τι έχει µόλις συµβεί. Εφτά µήνες µετά την τελευταία µας επικοινωνία µέσω email, το Vantage µε πήρε τηλέφωνο! Εµένα!! Εγώ που νόµιζα πως ήταν κάτι ακατόρθωτο… Εγώ που κοιτούσα παλιά τεύχη του περιοδικού και έλεγα πάντα µέσα µου «∆εν είµαι αρκετά καλή για να γράψω εκεί µέσα;» Κι όµως…

Ο λόγος που σας διηγήθηκα αυτή την ιστορία είναι γιατί πολύ απλά θέλω να σας δώσω µια µικρή συµβουλή. «Ποτέ µην σταµατάτε να ονειρεύεστε, να ελπίζετε, αλλά περισσότερο µην σταµατάτε να κάνετε αυτό που αγαπάτε..!»

ΥΣ. Αφιερωµένο σε όλα τα παιδιά του Vantage..! Συνεχίστε την καλή δουλειά…
Η Αµµόχωστος σας χρειάζεται..!!