URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Γινόµαστε ανθρώπινοι κατ’ επιλογή

της Χαρίκλειας Γιάγκου

Γινόµαστε ανθρώπινοι κατ’ επιλογή

Η ανθρωπιά µας νοσεί, όπως νοσεί και η κοινωνία µας.

Πέντε επιθέσεις στο κέντρο του Παρισιού. Εκατό τριάντα αθώες ψυχές φεύγουν για το αιώνιο ταξίδι. Περισσότεροι από 350 άνθρωποι τραυµατίζονται. Και έτσι ξαφνικά η πόλη του φωτός γίνεται η πόλη του σκότους.

Τα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης µας βοµβαρδίζουν ασταµάτητα µε τη θλιβερή είδηση. Έβλεπα τις ειδήσεις να τρέχουν πολύ γρηγορότερα από ότι τα δικά µου µάτια µπορούν να ακολουθήσουν, έβλεπα τις ενηµερώσεις από τα ΜΜΕ να τρέχουν πολύ πιο γρήγορα από ότι µπορεί το µυαλό µου να αντιδράσει. Ταυτόχρονα τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης µεταµορφώνονται σε πλατφόρµα πόνου, µεταµορφώνονται σε πλατφόρµα συµπόνιας για τη Γαλλία, για τα θύµατα των µαζικών επιθέσεων στο Παρίσι, για την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους πολίτες.

Ξαφνικά όλοι γίναµε «άνθρωποι» δείχνουµε συµπόνια για το τι γίνεται στη Γαλλία, δείχνουµε στοργή, νιώθουµε λύπη και θλίψη για όλα όσα έγιναν στο Παρίσι. Μέσα σε χρόνο ντετέ γίναµε και πάλι όλοι Γάλλοι, όπως τότε, µετά την επίθεση στο γαλλικό περιοδικό.

Μα κάπου εδώ ξυπνά µέσα µου η ανάγκη να θέσω µερικές ερωτήσεις για εµάς τους καλούς ανθρώπους, τους Χριστιανούς, οι οποίοι συµπονούµε τον πλησίον µας κι αγαπάµε αλλήλους.

Γιατί δεν γίναµε Ρώσοι όταν πριν από µερικές µέρες το ισλαµικό χαλιφάτο µερίµνησε για την πτώση αεροσκάφους πάνω από το Σινά και βρήκαν τραγικό θάνατο 240 ανθρώποι;

Γιατί δεν γίναµε Λιβανέζοι, όταν µε ανάλογη επίθεση σκοτώθηκαν περισσότεροι από 40 άνθρωποι στο Λίβανο;
Από το 2009 η Μπόκο Χαράµ στη Νιγηρία έχει οργανώσει εκατοντάδες επιδροµές, βοµβιστικές επιθέσεις και απαγωγές. Γιατί δεν γίναµε ποτέ Νιγηριανοί;

Γιατί δεν γίναµε ποτέ Σύροι που εδώ και 4 χρόνια καθηµερινά σκοτώνονται σε ένα πόλεµο αθώοι άνθρωποι;
Η Αφρική, µια ήπειρος την οποία διαχρονικά ταλανίζουν οι εµφύλιοι πολέµοι και καθηµερινά σκοτώνονται εκατοντάδες άνθρωποι. Γιατί δεν γίναµε ποτέ Αφρικανοί;

Γιατί δεν γίναµε ποτέ Αφγανοί που εδώ και πολλές δεκαετίες σκοτώνονται αθώοι άνθρώποι χωρίς σταµατηµό;

Γιατί δεν γίναµε ποτέ Ιρακινοί που εδώ και 2 δεκαετίες χάνουν τη ζωή τους αθώα πλάσµατα;

∆εν είναι αθώα πλάσµατα; ∆εν είναι άνθρωποι αυτοί; ∆εν είναι παιδιά; ∆εν έχουν δικαίωµα στη ζωή; ∆εν έχουν ίσα δικαιώµατα µε εµάς;

Γιατί δεν αντιδρούµε, όταν η θάλασσα ξεβράζει αθώες ψυχούλες; Όταν η θάλασσα ξεβράζει µικρά παιδιά; Όταν η θάλασσα ξεβράζει ανθρώπους οι οποίοι το µόνο που αποζητούσαν ήταν ένα καλύτερο αύριο…

Γιατί; Μήπως η καλοσύνη µας είναι επιλεκτική; Μήπως η αγάπη µας για τον πλησίον µας είναι επιλεκτική; Μήπως η ανθρωπιά µας είναι επιλεκτική;

Επειδή δεν είναι Χριστιανοί; Επειδή δεν είναι Ευρωπαίοι πολίτες; Ή επειδή γίναµε πιόνια των ΜΜΕ και των µεγάλων συµφερόντων µε αποτέλεσµα ότι µας πλασάρουν να µαθαίνουµε και σε ότι τους συµφέρει να αντιδρούµε; Βλέπω παντού ανθρώπους. Μα η ανθρωπιά µας έχει χαθεί ή µάλλον καλύτερα, έχει βαφτεί.

Πήρε χρώµα κιτρινοµπλέ, βάφτηκε µε τα χρώµατα της Ευρώπης. Η ανθρωπιά µας δεν χωράει µέσα της ανθρώπους διαφορετικούς από εµάς. Η ανθρωπιά µας νοσεί, όπως νοσεί και η κοινωνία µας.

Γινόµαστε ανθρώπινοι κατ’επιλογή. Εκούσια ή ακούσια. Γινόµαστε άνθρωποι µόνο όταν γίνεται µόδα. Οι προσευχές µας έχουν χρώµα.

Η προσευχή µας δεν θα πρέπε να είναι απρόσωπη, χωρίς χρώµα, χωρίς χώρα, χωρίς πόλη, χωρίς πατρίδα, χωρίς θρησκεία; ∆εν θα πρέπε να προσευχόµαστε και να διαµαρτυρόµαστε για όλες τις αθώες ψυχές, οι οποίες χάθηκαν στο βωµό της τροµοκρατίας χωρίς να µας ενδιαφέρει η ταυτότητα τους;

∆υστυχώς για ακόµη µια φορά αποδείξαµε ότι η αλληλεγγύη µας έχει χρώµα και ταυτότητα. Ο κόσµος µας καταρρέει…

Υ.Γ.1 Ο Θεός να µας φυλάει από όλους αυτούς «ανθρώπους», οι οποίοι γίνονται «άνθρωποι» κατ επιλογή. Ο Θεός να µας φυλάει από αυτό τον κόσµο τον σάπιο που δεν λέει να αλλάξει ποτέ.
Υ.Γ. 2 Η τραγωδία στο Παρίσι ήταν απλά η αφορµή, γιατί η απογοήτευση προϋπήρχε.