URBAN.CULTURE.MAGAZINE

“Γιατί έξω έχει κρύο και με έχει πιάσει μια στενοχώρια. Γιατί έξω έχει κρύο και εμείς οι δύο είμαστε χώρια”

Letters from Juliette*

“Γιατί έξω έχει κρύο και με έχει πιάσει μια στενοχώρια. Γιατί έξω έχει κρύο και εμείς οι δύο είμαστε χώρια”

Η επάνοδος στο μικρό νησί της Μεσογείου ήταν τραυματική. Προσγειώθηκα ανώμαλα και ένιωσα λες και μου πέταξαν και τη βαλίτσα στα μούτρα με το καλωσόρισες.

Και μια φωνή από το υπερπέραν μου είπε επιβλητικά και έντονα: “Πίσω στη δουλεία τώρα και στα ίδια. Αρκετά διασκέδασες για 3 ολόκληρες ημέρες!!”

Λες και διασκέδαζα μια ζωή ολόκληρη. Τι γίνετε; Κάποιος θέλει να με τιμωρήσει; Πιθανόν ο ίδιος μου ο εαυτός! Μια ζωή αυτοκαταστρέφομαι. Λες και έχω ειδικό μηχανισμό που μόλις χαλαρώσω ενεργοποιείται.

Ίσως να είναι και το κρύο και ο μίζερος χειμερινός καιρός.

Το 2015 τελείωσε αλλά είναι λες και ακόμα το κουβαλώ στους ώμους μου. Δεν έπρεπε να εξαφανιστούν όλα και να μηδενίσουν την πρώτη μέρα του χρόνου; Γιατί δεν έγινε αυτό;

Και τώρα;

Για αρκετές ημέρες δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ήθελα να κοιμάμαι σαν νεογέννητο μωρό. Δεν ήθελα να μιλώ, να σκέφτομαι και να αισθάνομαι. Ήθελα να είμαι σε μια κατάσταση παύσης από τη ζωή μέχρι να συγκροτήσω τις σκέψεις μου.

Δυστυχώς όμως δεν γίνετε. Η ζωή, οι προθεσμίες, οι λογαριασμοί και υποχρεώσεις τρέχουν και δεν σταματούν. Κανείς δεν μπορεί να σε περιμένει όταν εσύ πατάς το ‘pause’.

Το τοπίο το έχω βάψει σε χρώμα μαύρο και γκρι και δε ξέρω τι μπορεί να το ξαναζωντανέψει. Και τελικά δεν είναι θέμα του/των Darcy, του Σάκη, των φίλων και των συγγενών.

Η θετική ενέργεια πρέπει πρώτα να αναβλύζει από μέσα μας και πρέπει να βρίσκουμε τρόπους να την κρατάμε ζωντανή! Δεν πρέπει να αφήνουμε τους γύρω μας να την αλλοιώνουν. Πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι! Μια φορά ένας φίλος μου είπε ότι είμαι αυτόφωτη αλλά δεν τον πίστεψα γιατί εγώ δεν μπορούσα να το δω. Τώρα όμως που έκλεισε το φως και είναι σκοτάδι το κατάλαβα.

Τελικά μετά από κάποιες μέρες ψύχρας και βαρυχειμωνιάς βρήκα το θάρρος και άνοιξα το φως. Κάθισα και είδα κάμποσες ταινίες, έφαγα 204 σοκολατάκια και μια κούπα ξηρούς καρπούς.

Μια από τις ταινίες που είδα ήταν για την ζωή του  Stephen Hawking. Νομίζω σε εκείνη τη φάση ντράπηκα. Ένας άνθρωπος με τη δύναμη του μυαλού του και της ψυχής του κατάφερε να επιβιώσει δεκαετίες ενώ του είχαν πει στα είκοσι κάτι του χρόνια ότι είχε μόνο 2 χρόνια ζωής. Όμως ο Hawking’s δεν έζησε απλά, αλλά έκανε οικογένεια και έγινε παγκόσμια γνωστός για τη δουλεία του. Δε σταμάτησε να αγωνίζεται παρόλη τη σταδιακή φθορά του οργανισμού του. Το πιο σημαντικό από όλα διατήρησε το χιούμορ του.

Η επόμενη ταινία που μου έφερε το χαμόγελο στα χείλη ήταν το My best friend’s wedding με την φοβερή Julia Roberts. Θα έλεγα ότι ταυτίστηκα με την Julia σε αυτή την ταινία στην οποία αν και η πρωταγωνίστρια ‘έχασε’ αυτόν που ήθελε (τον κέρδισε μια νεότερη της) το τέλος είναι αρκετά ενθαρρυντικό.

Μετά από όλα τα πιο πάνω πήρα τη μεγάλη απόφαση να πάω  γυμναστήριο, έβαλα κάτω τους στόχους και τις αποφάσεις για το 2016 με λίγη καθυστέρηση φυσικά αλλά δε νομίζω να πειράξει κανένα.

Αχου μήνυμα! Ποιος είναι; Χμμμ υποπτεύομαι ένα καινούργιο φλερτ. Λοιπόν τα φώτα μου αναμμένα και το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! Και αν κάποτε έχει κρύο και σας πιάνει και εσάς μια στεναχώρια εκμεταλλευτείτε την για να εκτιμήσετε όλα όσα έχετε και όλα όσα μπορείτε να αποκτήσετε όταν αποφασίσετε να ξανανοίξετε το φως και να βάλετε λίγο κόκκινο, πράσινο και γαλάζιο στην παλέτα των χρωμάτων σας!