URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Για λίγα λεπτά της ημέρας, σε σκέφτομαι

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

Για λίγα λεπτά της ημέρας, σε σκέφτομαι

Κοίτα να δεις παιχνίδι που παίζει η μοίρα. Μία φορά σε είδα, μία φορά σε ακούμπησα, μία φορά σου χαμογέλασα και αυτή η μία φορά, μπορεί να ήταν και αρκετή. Από εκείνη την στιγμή, μέσα στην διάρκεια της ημέρας μου, περνάς από το μυαλό μου και οι καμπύλες στο πρόσωπό μου δημιουργούνται τόσο αυτόματα, που μου είναι αδύνατον να το πιστέψω. Κάρμα θες; Μοίρα θες; Πεπρωμένο θες; Βάλε όποια λέξη σου κάνει περισσότερο κλικ. Ή αν έχεις και κάποια άλλη να μου προτείνεις, με χαρά να την ακούσω. Με χαρά να την συνδυάσω με την παρουσία και την αύρα σου.

Η φωνή της λογικής · εκείνης της κυρίας που με βασανίζει τόσα χρόνια, μου φωνάζει πως είναι ένας απλός ενθουσιασμός σαν όλους εκείνους και σαν όλους τους υπόλοιπους. Ίσως και να είναι. Όμως ξέρεις κάτι; Εγώ αν δεν ενθουσιαστώ με αυτό που βλέπω μπροστά μου και με αυτήν την αύρα που με τραβάει, δεν θα την χρησιμοποιήσω ποτέ ως κινητήρια δύναμη αυτήν την επαφή. Πάντα θα την εντάσσω σε κάτι δευτερεύον και δεν είσαι.

Η άλλη η φωνή πάλι, αυτή του ανέμελου παιδιού που με βασανίζει εξίσου χρόνια, μου φωνάζει δυνατά πως είσαι αυτός ο ενθουσιασμός που μου ταιριάζει. Εκείνος που σηκώνει την φαντασία μου στα ύψη και κάνει το μυαλό μου να τρέχει μίλια και χρόνια μπροστά. Όμως ξέρεις κάτι; Αυτό μου αρέσει περισσότερο. Αυτό που βλέπω μπροστά μου. Αυτήν την αύρα που στην περιέργεια επάνω δεν μου σκότωσε απλά την γάτα, αλλά με έκανε να την σκοτώσω μόνη μου.

Όμορφο πράγμα το ταξίδι της περιέργειας. Μαθαίνεις πάντα κάτι. Πέρα από τα όρια που ξεκινάς να βάζεις για να μην περάσεις τα ίδια, σου μαθαίνει και το άνοιγμα του μυαλού. Σε κάνει να κοιτάς πέρα όχι μόνο από την μύτη σου, αλλά και πέρα από εσένα. Σε βάζει να σκέφτεσαι πιο ανοιχτά και όχι κλειστά. Σου ανοίγει τα παραθυρόφυλλα της μπαλκονόπορτας τόσο διάπλατα, που κάθε μέρα μέσα σου έχει ήλιο · κι ας σε μάθανε να μεγαλώνεις στην βροχή.

Για λίγα λεπτά της ημέρας σε σκέφτομαι και σε έχω συνδυάσει με την χημεία. Με την χημεία της επικοινωνίας, όχι την σαρκική. Εκείνη είναι εύκολη. Εκείνη είναι σχεδόν δεδομένη. Αλλά η άλλη, η απ’ αλλού φερμένη και ιδιαίτερη, είναι που σε κάνει να αναρωτιέσαι. Η άλλη, είναι άλλη για την διαφορετικότητά της. Η άλλη είναι τόσο εγώ και τόσο εσύ που αυτήν την στιγμή ταυτίζεσαι. Και χαμογελάς. Και με σκέφτεσαι.

Χαίρομαι που έκανα βόλτες στο μυαλό σου. Αγαπώ τις δικές σου στο δικό μου. Για λίγα λεπτά της ημέρας σε σκέφτομαι και χαμογελώ. Χαμογελώ όταν μου κάνεις κάποιο κομπλιμέντο γιατί είσαι εσύ. Χαμογελώ που με κάνεις και σε σκέφτομαι, έστω και για λίγα λεπτά της ημέρας.

Αυτά τα λίγα λεπτά της ημέρας, μη μου τα στερήσεις. Αυτά τα λίγα λεπτά της ημέρας, άφησέ με να τα χαίρομαι.

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.

**Φωτογραφία: ChristKe