URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Γεώργιος Ιωσήφ – «Με ιντρικάρει ο ρόλος του κακού»

Συνέντευξη στη Βέρα Κοσµά - Φωτογραφία: Γιώργος Αθανασίου

Γεώργιος Ιωσήφ – «Με ιντρικάρει ο ρόλος του κακού»

Ο Γεώργιος Ιωσήφ έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Ωστόσο όλοι οι ρόλοι είναι του «κακού». Γνωρίζοντάς τον όµως από κοντά αντιλαµβάνεσαι πως πρόκειται για µια ήρεµη δύναµη, µια ευχάριστη προσωπικότητα γεµάτη ενθουσιασµό και αγάπη για την τέχνη της υποκριτικής.

Γεώργιε, τα πράγµατα µέχρι στιγµής σου ήρθαν όπως τα είχες ονειρευτεί;
Η αλήθεια είναι πως όταν ήµουν µικρός το όνειρό µου ήταν να γίνω µπακάλης. Καθώς µεγάλωνα (στο δηµοτικό) άλλαξαν τα σχέδιά µου και θέλησα να γίνω βοσκός. Γι’ αυτό το όνειρο µου θεωρώ πως το σύµπαν συνωµότησε υπέρ µου και πέρασα στο τµήµα Ζωικής Παραγωγής, όπου έκανα και τις πρώτες σπουδές µου. Η υποκριτική ήταν κάτι που δεν περνούσε από το µυαλό µου.

Τότε πώς προέκυψε το «µικρόβιο» και πώς ξεκίνησαν όλα;
Ερχόµενος από τις σπουδές µου βρήκα δουλειά στη Λευκωσία και µετακόµισα εκεί. Καθώς ήµουν µόνος, ξεκίνησα διάφορες δραστηριότητες για να γεµίσω δηµιουργικά τα απογεύµατά µου. Ασχολήθηκα µε αγγειοπλαστική, τένις και θέατρο. Στην πορεία το θέατρο µε κέρδισε, το είδα πιο σοβαρά και µπήκα στη δραµατική σχολή το 2006.

Όταν µπήκες στη σχολή σκέφτηκες ότι θα το έκανες επάγγελµα;
Τότε έλεγα πως απλώς θα το σπουδάσω γιατί µου αρέσει η ιδέα και πως ήθελα να µάθω περισσότερα πράγµατα γύρω από την τέχνη αυτή. Όχι, δεν περίµενα ότι θα το έκανα επάγγελµα. Παρόλα αυτά είµαι στον χώρο τα τελευταία εφτά χρόνια και είµαι συνεχώς µε ένα κείµενο στο χέρι. Συµµετείχα σε περίπου 20 θεατρικές παραγωγές, δούλεψα σε θεατρικά εργαστήρια ως συνεργάτης και τον τελευταίο χρόνο έχω δηµιουργήσει στην Λευκωσία το δικό µου θεατρικό εργαστήρι, το «Στούντιο 33».

Τι δραστηριότητες γίνονται στο θεατρικό εργαστήρι;
Στο εργαστήριό µου δέχοµαι ενήλικες και σκοπός είναι όχι µόνο να ανεβάζουµε παραστάσεις, αλλά πριν φτάσουµε σ’ αυτό να γίνεται εκπαίδευση στους κανόνες του προφορικού λόγου (αγωγή του λόγου), να κάνουµε αυτοσχεδιασµούς, θεατρικά παιχνίδια µε απώτερο σκοπό την ανάπτυξη της παρατηρητικότητάς τους, της φαντασίας κ.α. αλλά και να έρθουν τα εµπλεκόµενα µέλη πιο κοντά. Στο θεατρικό εργαστήρι δηµιουργούνται ανθρώπινες σχέσεις µε πολύ όµορφες βάσεις. Είναι πολύ σηµαντικό να παρακολουθούν τέτοια εργαστήρια όχι µόνο ενήλικες αλλά και τα παιδιά. Επίσης τα σεµινάρια αυτά είναι ιδανικά για παιδιά που έχουν πρόβληµα κοινωνικοποίησης ή δυσκολία στο να εκφράζονται. Θεωρώ ότι µέσω των δραστηριοτήτων, που γίνονται στις συναντήσεις µε τον εµψυχωτή της οµάδας, τα άτοµα µαθαίνουν τον τρόπο να ανοίγονται και να εκφράζονται µε άνεση πλέον, αντί µε ντροπή και συστολή.

∆ίπλα σε ποιους ανθρώπους έκανες τα πρώτα σου βήµατα και µε τι είδους αίσθηση τα θυµάσαι;
Το πρώτο άτοµο που µε βοήθησε ήταν η Κατερίνα Λούρα, η οποία µε προετοίµασε κιόλας για τη δραµατική σχολή. Για να είµαι ειλικρινής ήταν πιο πολύ δική της απόφαση να µπω στη σχολή παρά δική µου. Η Αστέρω Κυπριανού επίσης µε βοήθησε πολύ, συζητήσαµε πολλές ώρες µέχρι να πάρω την απόφαση και µου έδωσε κάποια βιβλία να διαβάσω, ώστε να είµαι σίγουρος για το βήµα που σκεπτόµουν να κάνω. Ακολούθως, µε στήριξαν πολύ οι καθηγητές µου και βγαίνοντας από τη σχολή ο κος Ευτύχιος Πουλλαΐδης, µε τον οποίο συνεργάστηκα περίπου τρία χρόνια. Όλα αυτά τα όµορφα υπάρχουν στη µνήµη µου σαν έγχρωµες φωτογραφίες σε άλµπουµ, ταξινοµηµένες µε σειρά που τραβήχτηκαν από τη µηχανή του µυαλού µου. Μου άφησαν µια αίσθηση χαράς και ευχάριστης νοσταλγίας. Στο σηµείο αυτό, θα ήθελα να εκµεταλλευτώ την ευκαιρία και να ευχαριστήσω µέσα από το Vantage τους γονείς και την αδελφή µου, αλλά και τους φίλους µου που µε στήριζαν και εξακολουθούν να µε στηρίζουν στην διαδροµή αυτή.

Ως ηθοποιός, έχεις ονειρευτεί συγκεκριµένους ρόλους που θα ήθελες κάποια στιγµή να καταπιαστείς µαζί τους;
Επιθυµούσα έναν ρόλο που θα έχει να κάνει µε τρέλα ή κάποιου είδους ψυχοπάθεια και µου δόθηκε η ευκαιρία να ενσαρκώσω δύο τέτοιους χαρακτήρες, στις παραστάσεις «Η Αλίκη στη χώρα των Τεράτων» και «Το Αίµα». Τώρα ένας ρόλος που έχω στο µυαλό µου είναι του Τζέρυ από το έργο του Edward Albee «Ιστορία Ζωολογικού Κήπου» κάποιου µοναχικού «διαταραγµένου», άνδρα που έχει ανάγκη να επικοινωνήσει µε κάποιον. Θέµα επίκαιρο, αφού στις µέρες µας η επικοινωνία των ανθρώπων νοσεί. ∆εν ξέρω γιατί, αλλά ο ρόλος του κακού µε ιντρικάρει.

Ανάµεσα στην κωµωδία και στο δράµα, ποιο είδος σε ελκύει περισσότερο και σε ποιο συναντάς µεγαλύτερη δυσκολία στην απόδοση;
Το δράµα. Πολλοί που µε γνωρίζουν, ξέροντας το χιούµορ µου, θεωρούν πως έχω κωµικό πρόσωπο και πιστεύουν πως πρέπει να κάνω κωµωδία. Εµένα µε ελκύουν περισσότερο οι δραµατικοί ρόλοι. Πολλοί συνάδελφοι λένε ότι είναι πιο δύσκολο να κάνεις κωµωδία και δεν διαφωνώ. Είναι πιο δύσκολο να παρασύρεις τον θεατή στο γέλιο. Αν και δούλεψα σε κωµωδίες, δεν µου δόθηκε ποτέ κωµικός ρόλος (αβανταδόρικος). Ένας καλός ηθοποιός, όµως, οφείλει να φέρει εις πέρας οποιαδήποτε αποστολή του ανατεθεί και συµφώνησε να το κάνει, εννοείται.

Τι προτιµάς θέατρο ή τηλεόραση;
Αγαπώ το θέατρο, έχω κάνει κάποιες εµφανίσεις στην τηλεόραση, αλλά το θέατρο µε µαγεύει. Η διαδικασία των προβών, η µελέτη ενός χαρακτήρα και η συνύπαρξη του µε άλλους επί σκηνής, καθώς επίσης και η συνύπαρξη αυτού στο δικό µου σώµα, µε οδηγούν σε ένα άλλο φανταστικό κόσµο. Μου αρέσει να µεταµορφώνοµαι. Αν µπορούσα να συνδυάσω θέατρο και κινηµατογράφο θα ήταν το ιδανικό. Ο κινηµατογράφος είναι άλλου είδους µαγεία.

Σου έτυχε να παίξεις µπροστά σε ελάχιστους θεατές; Αν ναι πώς νιώθει ένας ηθοποιός εκείνη τη στιγµή αν του συµβεί;
Ναι. Είναι πολύ περίεργο το συναίσθηµα, κυρίως όταν είσαι συνηθισµένος να βλέπεις κόσµο στην πλατεία. Όταν δεν τον έχεις είναι απογοητευτικό. Μια παράσταση για να ανέβει είναι δουλειά 2-3 µηνών όχι µόνο από τους ηθοποιούς αλλά από πολλούς συντελεστές. Αυτό σου τον κόπο και την ενέργεια θέλεις να την µεταφέρεις και στο κοινό. Όταν λοιπόν αυτό (το κοινό) δεν είναι εκεί για να του δώσεις, αλλά και να σου δώσει, νιώθεις περίεργα. Βέβαια, σαν επαγγελµατίας οφείλεις πάντα να δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό. Και αυτό κάνω.

Σε µια συνεργασία, συµµετέχοντας σε µια οµάδα, ποια είναι για σένα τα πιο σηµαντικά στοιχεία που αν δεν τα βρεις, δεν µπορείς να προχωρήσεις;
Σε µια δουλειά για να µπορέσω να προχωρήσω και να θεωρήσω πως ήταν µια επιτυχηµένη συνεργασία είναι όταν επικρατεί ο συναγωνισµός και όχι ο ανταγωνισµός. Όταν το πετύχεις αυτό σε µια οµάδα, όταν υπάρχει ενότητα, ακόµα και το αποτέλεσµα να µην είναι άρτιο ο κόσµος θα φύγει ικανοποιηµένος.

Πώς αντιµετωπίζεις µια πιθανή αρνητική κριτική, πόσο σε επηρεάζει και µε ποια κριτήρια την αξιολογείς;
Θα µε επηρεάσει η αρνητική κριτική ενός ανθρώπου που ήρθε και πλήρωσε για να δει την παράσταση. Αυτή την κριτική θα την ακούσω µε µεγάλη προσοχή, θα τη φιλτράρω και θα προσπαθήσω να τη φέρω στα επιθυµητά µέτρα, αφού πρώτα το συζητήσω µε τον σκηνοθέτη και τους συνεργάτες µου. Οι αρνητικές κριτικές από άτοµα του χώρου θα µε επηρεάσουν αναλόγως της ενέργειας που θα εισπράξω την δεδοµένη στιγµή. Αν είναι αρνητική η ενέργεια που θα εισπράξω, θεωρώ ότι η κριτική γίνεται κακόβουλα και δεν θα δώσω καθόλου σηµασία. Αν όµως έρχεται µε την πρόθεση να µε βελτιώσει και όχι για να θίξει εµένα ή την παραγωγή, θα στεναχωρηθώ σκεπτόµενος πως κάτι δεν έκανα καλά και θα δουλέψω για να το βελτιώσω.

Υπάρχει κάτι που δεν θα έκανες στην υποκριτική;
Θα έκανα τα πάντα. Ανήκω στην κατηγορία των ηθοποιών που διαχωρίζουν τη δουλειά από την προσωπική ζωή. Στη σκηνή δεν είµαι ο Γιώργος. Είµαι ο χαρακτήρας που επιβάλλει το έργο και ό,τι µου ζητηθεί θα το κάνω.

Πώς µεταφράζεται για σένα ο όρος «επιτυχία»; Ποιος είναι ο πιο σηµαντικός σου στόχος;
Επιτυχία θεωρώ το να τελειώσει µια παράσταση και αντί να φύγει ο κόσµος να παραµείνει εκεί, γιατί νιώθει την ανάγκη να πει ένα µπράβο, να σου σφίξει το χέρι. Για να µείνει ένας άγνωστος να σου δώσει συγχαρητήρια σηµαίνει πως αυτό που έδωσες ήταν δυνατό, τον άγγιξε. Στιγµές επιτυχίας είναι κι αυτές που ενώ δεν είσαι στο γυαλί για να µπαίνεις στα σπίτια του κόσµου και να τον «υποχρεώνεις» να σε βλέπει, σε συναντάει στο δρόµο και σου µιλάει γιατί σε είδε στη σκηνή και του άρεσες. Όταν µου συµβαίνει αυτό, συγκινούµαι. Εποµένως, σηµαντικότερος µου στόχος είναι κάθε φορά να γίνοµαι καλύτερος και να µπορώ να “κρατώ” τον θεατή µέχρι το τέλος.

Πέρα από τον ηθοποιό που βλέπουµε, δώσε µας το προσωπικό στίγµα του Γιώργου… Ποιο θεωρείς το πιο δυνατό και πιο αδύνατο σηµείο σου;
Θα χρησιµοποιήσω αυτά που µου λένε οι γύρω µου και όχι αυτά που πιστεύω. Ένα στοιχείο µου που για κάποιους είναι θετικό και για κάποιους αρνητικό είναι η ευθύτητα. Όταν νιώθω κάτι για κάποιον, όταν εντοπίσω κάτι καλό ή κακό στον άλλον, θα το πω κατευθείαν. ∆εν έχω µάθει να µετρώ τα λόγια µου πριν µιλήσω και κάποιες φορές αυτό πληγώνει.

Ήσουν πάντα έτσι ή είναι ένα στοιχείο που προέκυψε στην πορεία;
Πάντα ήµουν ειλικρινής µε τον εαυτό µου, αλλά το να εκφράζοµαι δυνατά προέκυψε µετά τη δραµατική σχολή. Μέσα από τη σχολή έµαθα να λέω σ’ αγαπώ, σε νοιάζοµαι ή δεν µου άρεσε αυτό που έκανες κ.λ.π.

Οι έννοιες «έρωτας» και «φιλία»… πόσο σηµαντική θέση καταλαµβάνουν στη ζωή σου;
Αν πρέπει να το ταξινοµήσω, πρώτη θέση καταλαµβάνει η φιλία και µετά ο έρωτας. Ο έρωτας είναι πρόσκαιρος. Όταν ερωτεύοµαι όλα είναι όµορφα και µαγικά, όµως σιγά σιγά φθείρεται. Η φιλία όµως δυναµώνει µε την πάροδο του χρόνου. Ο φίλος είναι αυτός που θα είναι δίπλα σου όταν ερωτεύεσαι, αλλά και αυτός που θα πεις τον πόνο σου όταν απογοητεύεσαι. Οι φίλοι είναι οικογένεια. Είναι εκεί.

Μιλάς για την προσωπική σου ζωή άνετα ή βάζεις όρια;
Βάζω όρια. Η προσωπική µου ζωή είναι αυτό ακριβώς που λέει η πρόταση. ∆εν αφορά τους υπόλοιπους παρά µόνο εµένα. Αν τη χώριζα σε κοµµάτια και θα έπρεπε να τα µοιράσω, θα έδινα στον κάθε ένα το µέρος που του αναλογεί και όχι να τα δίνω όλα σε όλους. Παράδειγµα, αν βγω για καφέ µε µια γυναίκα, ή έστω έναν φίλο, αλλά το προηγούµενο βράδυ ήµουν κάπου µε κάποια άλλη γυναίκα, δεν υπάρχει λόγος να το µοιραστώ. Οφείλω να σεβαστώ και την προσωπική ζωή των άλλων ανθρώπων. Αν όµως πρόκειται για κάτι αµελητέο και ασήµαντο, το οποίο δεν επηρεάζει τη ζωή κανενός φυσικά και θα το µοιραζόµουν.

Αν για κάποιο λόγο αναγκαζόσουν να αφήσεις την υποκριτική – θέατρο, ποια άλλη δουλειά θα σου άρεσε ή µπορούσες να κάνεις;
Αν είχα την οικονοµική ευχέρεια, θα έφτιαχνα µια φάρµα. Μεγάλωσα µε τα ζώα, γι’ αυτό άλλωστε σπούδασα και ζωική παραγωγή. Αυτό είναι το όνειρό µου και ελπίζω µια µέρα να τα καταφέρω. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο παρακολουθώ µαθήµατα φωνητικής στην Αννίτα Κωνσταντίνου. Επίσης, τον Φεβρουάριο τελείωσα Makeup Artist στο Florentias Make up Artis Workshop και συνέχισα µε θεατρικό µακιγιάζ, σπέσιαλ εφέ και face & body painting. Οπότε αν για κάποιο λόγο θα έπρεπε να σταµατήσω το θέατρο θα υπάρχω στον χώρο µε άλλες ιδιότητες.

Κλείνοντας θα θέλαµε να µας µιλήσεις για τα τωρινά και τα µελλοντικά σου σχέδια…
Αρχές Οκτωβρίου ανεβαίνει η παραγωγή του εργαστηρίου µου στούντιο 33 στο Warehouse 612 στη Λευκωσία µε το έργο «Μπερλιµπλίν και Μπελίσσα». Ως ηθοποιός µέχρι τα Χριστούγεννα συµµετέχω σε δύο θεατρικές παραγωγές, ένα παιδικό που ακόµα δεν µπορώ να πω περισσότερα, και ένα βραδινό έργο «Το Τούλι» όπου θα υποδύοµαι ένα ζητιάνο. Τέλος, πάλι µε το θεατρικό µου εργαστήρι τον ∆εκέµβριο θα ανεβάσουµε ένα Χριστουγεννιάτικο παιδικό έργο. Από τον Απρίλιο θα είµαι στην παραγωγή «Η Αλίκη την χώρα των Τεράτων» που ξαναζωντανεύει µετά από 7 χρόνια. Παράλληλα συνεχίζω τα µαθήµατα φωνητικής και αρχίζω χορό. Στο διάστηµα αυτό θα έχω και συµµετοχή σε µια νέα σειρά, που θα προβάλλεται από το κρατικό µας κανάλι.