URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Φίλοι από ανάγκη ή συμφέρον; – του Νικόλαου Τσιναφορνιώτη

Φίλοι από ανάγκη ή συμφέρον; – του Νικόλαου Τσιναφορνιώτη

Η φύση του ανθρώπου διαχρονικά θα είναι ανολοκλήρωτη και θα αναζητάει μανιωδώς την επικάλυψη των κενών της. Άλλωστε, οι άνθρωποι δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από μερικά πάθη, αισθήματα και συναισθήματα. Διαθέτω ευαισθησίες, όπως διαθέτεις και εσύ, διαθέτω ανασφάλειες, διαθέτω πολλά ακόμα που δεν με κάνουν τέλειο, αντιθέτως ατελή. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές στις οποίες συμβαίνει να νιώθω απόλυτα ολοκληρωμένος, ίσως γιατί μπορώ να εκλογικεύσω και να δώσω λύση στις αδυναμίες μου. Είναι τότε που είμαι με φίλους.

Αν η φιλία βασίζεται κάπου, αυτό ονομάζεται επικοινωνία και εμπιστοσύνη. Φίλε αλήθεια, δεν μου αρκεί να τα πίνουμε, να γυρνάμε σε όλα τα μαγαζιά τα βράδια του Σαββάτου, να πηγαίνουμε στο γήπεδο, να κάνουμε ανεπανάληπτα «ψηστήρια» κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα και να κάνουμε μια βδομάδα διακοπές στη Χαλκιδική. Ειλικρινά, τα εκτιμώ όλα αυτά, αλλά δεν μου φτάνουν. Δεν είναι ότι θέλω περισσότερα αλλά το ότι κάπου πίσω από το «περνάω καλά με το φίλο μου» υποβόσκει το ερώτημα «μέχρι πότε θα περνάω καλά;».

Οι φιλίες είναι πολύ εύθραυστες και χρειάζονται πολύ δουλεία για να φτιαχτούν και κυρίως για να αντέξουν στο χρόνο. Το θέμα δεν είναι να βρεις κάποιον φίλο αλλά τον σωστό φίλο και σ’ αυτό αναμφισβήτητα υπάρχει σήμερα σοβαρό πρόβλημα. Δεν είναι οι άνθρωποι ταξινομημένοι σε μεγέθη M, L και XL για να επιλέγεις ότι σου ταιριάζει εξ’ αρχής.

Ο δρόμος είναι μακρύς και έχει πολλά εμπόδια. Και δυστυχώς πολλές φιλίες δεν μοιάζουν ικανές να επιβιώσουν. Αν υπάρχει κάτι απόλυτα καταστροφικό αυτό είναι ο ανταγωνισμός. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που χάνεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου και την ουσία της σχέσης. Κάπου εκεί, καταλήγεις να παραδίνεσαι σε πάθη με τα οποία τελικά συνυπάρχεις αρμονικά, σε σημείο μάλιστα που ο φίλος αντί για φίλος να μοιάζει στα μάτια σου με εχθρό.

Παραδόξως στη μικρή ηλικία ήμασταν πιο ειλικρινείς και ευθείς με τους ανθρώπους. Ότι επιθυμούσαμε το διεκδικούσαμε και δεν είχαμε καμία συστολή. Ίσως όσο περνούν τα χρόνια μαζί με την ωριμότητα να έρχεται ως απότοκο και μια ιδιόρρυθμη εσωστρέφεια. Αν έχεις κάτι να πεις να το λες και να μην το αφήνεις να εννοηθεί. Δεν έχω ανάγκη να διαθέτω πολλούς φίλους, μου αρκούν οι λίγοι και καλοί, αλήθεια. Και αν δεν μπορείς να σταθείς επιτυχώς στις περιστάσεις, ήρθε η ώρα να αποχωρήσεις.

Νικόλαος Τσιναφορνιώτης είναι φοιτητής στο τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.