URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Femme Fatale – Ολιγολεπτη αναδρομή

"Εγώ παλεύω να συγκεντρωθώ πίσω απ' το τιµόνι..."

Femme Fatale – Ολιγολεπτη αναδρομή

«Για σένανε µπορώ στ’απόσπασµα να πάω και να χαµογελάω σαν να΄τανε γιορτή, για σένανε µπορώ πατρίδα να προδώσω, Χριστέ ντρέποµαι τόσο κι όµως το µπορώ»… η φωνή της Μαρινέλλας εισβάλει µέσα στα αυτιά µου και επιτίθεται µε κάθε λογής όπλα, ξυπνώντας κάθε κοιµισµένη ανάµνηση, κάθε ξεχασµένο πόνο, κάθε αγνοούµενο συναίσθηµα για κείνον… το νούµερο 1.. τον σταθµό…
Εγώ παλεύω να συγκεντρωθώ πίσω απ’ το τιµόνι, το µυαλό µου όµως δεν συνεργάζεται, το τραβάω απ’ τα µαλλιά και το φέρνω εδώ … µαζί µου … στο παρόν, αλλά αυτό µε κάθε νότα δραπετεύει και πάλι και ξεσκεπάζει φαντάσµατα. Φαντάσµατα που νόµιζα ότι έχουν ξορκιστεί και φύγει.

Ποια γυναίκα σήµερα … αυτή την ώρα που διαβάζει αυτά τα λόγια,  όπου κι αν βρίσκεται µε όποιον κι αν βρίσκεται, µπορεί να µου αρνηθεί ότι δεν έχει νιώσει τα αυτοκαταστροφικά λόγια αυτού του τραγουδιού … έστω και µία φορά… Και λέω µια φορά ή έστω δύο γιατί δεν µιλάω για έρωτα και χτυποκάρδια, αυτά θα τα ζούµε και αναζητούµε µέχρι την τελευταία µας πνοή. 

Εγώ µιλάω για την απόλυτη αυτοκαταστροφική έλξη, µιλάω για το ξερίζωµα των θέλω σου, του εγώ σου, της αξιοπρέπειάς σου, της αλλαγής της δοµής του DNA σου … απλά για να υπάρχεις εκεί δίπλα του, να οσµίζεσαι το άρωµα των κυττάρων του και να παίρνεις ζωή, να αναπνέεις το ίδιο οξυγόνο και να είσαι πλήρης, να βλέπεις το φεγγάρι από την ίδια γωνία που το βλέπει αυτός και να βρίσκεσαι στην πιο γλυκιά νιρβάνα. ∆εν σε νοιάζει αν είναι αµοιβαίο, µπορεί και να΄ναι µπορεί και όχι … δεν σε αφορά … το µόνο που θέλεις είναι άλλη µια δόση από το ναρκωτικό τούτο … Και ενώ έχεις πλήρη επίγνωση της αυτοκαταστροφής σου, της παράδοσης κάθε προπύργιου που σε προστάτευε, της ετοιµότητάς σου και εξευτελιστικής προθυµίας σου για καταπάτηση κάθε ιερού … χαµογελάς και το ζεις στην ολότητά του.

Συνήθως αυτές οι σχέσεις δεν φοράνε νυφικό, τελειώνουν απότοµα και εκκωφαντικά, έτσι όπως άρχισαν, και έτσι µια µέρα  η πόρτα κλείνει, … όπως σου έδωσε πνοή όταν τον πρωτοείδες έτσι απλά χάνεται ο αέρας από το δωµάτιο, όταν κλείνει η πόρτα … κάθε κύτταρο σου που αναδόµησες για χάρη του, αποδοµείται και καταρρέει, αφήνοντάς σε ανδρείκελο χωρίς πνοή. Κάθε σπιθαµή του σώµατος σου πονάει και εσύ ουρλιάζεις µέσα στην κραυγαλέα σιωπή σου.

Ξέρεις πλέον ότι είσαι υποχρεωµένη να ζήσεις µέσα στο κυκεώνα όλων αυτών που εσύ δηµιούργησες.

Στο µυαλό σου δεν µπορεί να χωρέσει το µέγεθος της απώλειας, η καρδιά σου δεν αντέχει τον πόνο του ακρωτηριασµού, δεν υπάρχει αύριο µόνο το χθες και αυτός. Η µυρωδιά του σώµατός του έχει ποτίσει στα σεντόνια σου και εσύ αρνείσαι να τα βάλεις για πλύσιµο, αηδιάζεις στην ιδέα ότι θα καλύψεις τα αποτυπώµατα που άφησε στο σώµα σου µε τα αποτυπώµατα κάποιου άλλου, αδυνατείς να λειτουργήσεις έστω και για τα απαραίτητα, γίνεσαι σκιά του εαυτού σου, ο χρόνος που περνάει είναι βασανιστικός και εσύ τα δοκιµάζεις όλα, αποµόνωση, κλάµα,  κραιπάλες, αποφάσεις για καινούρια ξεκινήµατα, … νέους έρωτες… αλλά όλα έχουν το ίδιο σηµείο αναφοράς … εκείνον. Όλοι οι δρόµοι οδηγούν στα σκαλοπάτια του και εσύ καρτερικά κάθε βράδυ περιµένεις στο σκοτάδι να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να σου πει: “Ελα καρδιά µου µέσα”. Περνώντας οι µήνες ή και τα χρόνια, κάποιες φορές, µαθαίνεις να ζεις µε την απώλειά του, µαθαίνεις να δίνεις λίγη από την ακρωτηριασµένη σου καρδιά στον επόµενο … µα το σηµείο που έχει ακρωτηριαστεί πάντα θα το νιώθεις ότι είναι εκεί … απλά µε τα χρόνια παύει να σε πονάει …

Κάθε τόσο αναγνωρίζεις και πάλι εκείνο το σφίξιµο στην καρδιά, σε κάθε αναφορά του ονόµατος του, στο άκουσµα του τραγουδιού σας, όταν συναντάς τους φίλους του, όταν βλέπεις µια φωτογραφία, όµως πλέον δεν κλαις, δεν πονάς … είναι εκεί το ξέρεις … ζει µέσα σου … το αποδέχεσαι. Μόνο έτσι µπορείς να προχωρήσεις … µόνο όταν αποδεχτείς ότι θα είναι για πάντα εκεί και όχι γιατί δεν έχεις προχωρήσει, ερωτευτεί ή  παντρευτεί αλλά γιατί έζησες το ολοκαύτωµα και επέζησες … προχωράς αλλά δεν το ξεχνάς ποτέ.

Και κάτι τέτοιες στιγµές σαν τη σηµερινή, είτε βρίσκεσαι στον δρόµο για τη δουλειά, είτε είσαι µε φίλους σε κάποιο παραλιακό µπαράκι, είτε είσαι µέσα στην αγκαλιά του ανθρώπου που αγαπάς, θα επιτρέπεις στον εαυτό σου, κάπου στο τέλος της ηµέρας µια ολιγόλεπτη αναδροµή σε εκείνον … σαν ένας µικρός φόρος τιµής.

Η ώρα είναι 12:30 το βράδυ, κερνάω στον εαυτό µου ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και κάθοµαι µπροστά από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ανοίγω το playlist που έχω εδώ και χρόνια φυλαγµένο …. Ξέρω ότι έφθασε εκείνη η στιγµή, η στιγµή της ολιγόλεπτης αναδροµής. Παίρνω βαθιά ανάσα και πατάω το play … : “Απόψε χάσαµε και οι δυο, αυτός που φεύγει δεν νικά πως να στο πω και αυτός που µένει δεν ξεχνά πως να στο πω, απόψε χάσαµε καρδιά µου και οι δυο”.