URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Έργα και πράξεις προσφοράς

Tης Βέρας Κοσµά

Έργα και πράξεις προσφοράς

Παναγιώτα Παρασκευά, 68 χρονών, Τραχώνι Κυθρέας:  Βουτώντας στις αναµνήσεις, η Παναγιώτα Παρασκευά ξεδιπλώνει µία-µία τις σελίδες της ζωής της και µας αφηγείται.

Η αγάπη της για τον συνάνθρωπο, τα µικρά παιδιά και για την ιδιαίτερη πατρίδα της δεν περιορίζεται µόνο στα αισθήµατά της, αφού η όλη πορεία της χαρακτηρίζεται µε έργα και πράξεις προσφοράς. Σήµερα εδώ στη βεράντα του σπιτιού της µε θέα την Αµµόχωστο, η αγαπηµένη δασκάλα Παναγιώτα Παρασκευά βουτάει στις αναµνήσεις και µας αφηγείται πράγµατα από την υπερδραστήρια πορεία της.

Γεννήθηκε το 1949 στο Τραχώνι της Κυθρέας και είναι το έκτο παιδί µιας πολυµελούς φτωχικής οικογένειας. Γονείς της ήταν ο Ανδρέας και η Μαρίτσα Κατσαντώνη (Κωνσταντίνου). Τα παιδικά της χρόνια ήταν γεµάτα µε πολλή αγάπη και συµπάθεια τόσο από την οικογένειά της όσο και από το σχολείο της. Η κλίση της προς τις θετικές επιστήµες φαινόταν από νωρίς και όταν ήρθε η ώρα να δώσει εξετάσεις, ήξερε πως ήθελε να ακολουθήσει Παιδαγωγικά. Όταν βγήκαν τα αποτελέσµατα των εισαγωγικών εξετάσεων, προς µεγάλη της έκπληξη πληροφορήθηκε πως πέρασε πρώτη στην Ακαδηµία. Η χαρά της ίδιας αλλά και όλης της οικογένειάς της ήταν απερίγραπτη. «Τότε ένα παιδί µιας φτωχικής και αγροτικής οικογένειας να πετύχει την επαγγελµατική του αποκατάσταση µε τέτοιο τρόπο ήταν Ανάσταση. «Το γεγονός ότι πέρασα πρώτη δεν το ένιωσα πως ήταν προσωπική µου επιτυχία αλλά Θεία Πρόνοια. Και µε τη σκέψη της Θείας Πρόνοιας απολάµβανα αυτό που είχα και έπλασα και τον χαρακτήρα µου στηριζόµενη σ’ αυτό», µας εξηγεί.

Οι πρωτιές της όµως δεν περιορίστηκαν εδώ. Στο Πανεπιστήµιο ήταν πρώτη ανάµεσα στους πρώτους και µε την αποφοίτησή της απέκτησε το «Πρώτο Βραβείο Επίδοσης» και το «Πρώτο Βραβείο του Καλύτερου ∆ασκάλου» από την Πρακτική Εξάσκηση. Την ίδια βραδιά γνωρίζει και τον σύζυγό της επίσης εκπαιδευτικό, Παναγιώτη, ο οποίος πήγε στην αποφοίτηση για να την γνωρίσει. Γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν και στο τέλος παντρεύτηκαν, µε την κα Παναγιώτα να µετακοµίζει µόνιµα στην περιοχή Αµµοχώστου.

Με αυτά τα εφόδια η επαγγελµατική της ανέλιξη ήταν αναµενόµενη. Ο πρώτος της διορισµός ήταν στην Αγία Νάπα. «Ήµουν λάτρης του επαγγέλµατός µου, µου άρεσε να δίνω στα παιδιά χαρά, τη χαρά της µάθησης κι αυτή τη χαρά την έβλεπα να ζωγραφίζεται στα πρόσωπά τους. Η αγάπη µεταξύ των µαθητών και εµένα µε έτρεφε ψυχικά και µου έδινε δύναµη για να συνεχίσω το έργο µου». Παρόλα αυτά, τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα: «Ήταν δύσκολα χρόνια, είχαµε συνέχεια µεταθέσεις αλλά πορευτήκαµε χέρι – χέρι µε το σύζυγό µου και καταφέραµε να κτίσουµε το σπίτι µας και να φτιάξουµε την οικογένειά µας». Ακολούθως µετατέθηκαν στα Άρδανα Αµµοχώστου και στη συνέχεια στο Παραλίµνι.

Η µετάθεσή τους για το Παραλίµνι ήρθε το 1973 και την ίδια χρονιά µπαίνουν για πρώτη φορά στο σπίτι που κατοικούν µέχρι και σήµερα. «Ήταν µια όµορφη χρονιά για εµάς, αλλά πολύ γρήγορα µας αναστάτωσαν τα γεγονότα του 1974. Υποχρεωθήκαµε να εγκαταλείψουµε το σπίτι µας και ενώ ήµασταν στην προσφυγιά, ήρθε στον κόσµο το δεύτερο παιδί µας και παίρνουµε διορισµό στο ∆ηµοτικό Σχολείο ∆ερύνειας. Εκείνη η χρονιά µου έχει µείνει αξέχαστη. Ακόµα θυµάµαι τα µάτια των παιδιών που µας έβλεπαν µε απορία για το µέλλον τους. Βρισκόµασταν σε εµπόλεµη περίοδο και έπρεπε να κάνουµε αυτά τα παιδιά να νιώσουν ασφάλεια».

Περνώντας τα χρόνια η κα Παναγιώτα θέλησε να βελτιώσει τις γνώσεις της ως εκπαιδευτικός και ξεκίνησε να φοιτά στο Πανεπιστήµιο του Μπαθ του Ηνωµένου Βασιλείου, για να πάρει µεταπτυχιακό στην «Εκπαιδευτική ∆ιοίκηση». Μόλις πήρε το πτυχίο της έγινε ∆ιευθύντρια και κάλυψε τρία χρόνια στο Τρίτο ∆ηµοτικό Παραλιµνίου. «Χρόνια ανεπανάληπτα, τα καλύτερα χρόνια της εκπαιδευτικής µου σταδιοδροµίας. Είχα εξαιρετική συνεργασία και µε τους γονείς και µε τους υπόλοιπους συναδέλφους. Ήταν κάτι που µε γέµιζε στο µέγιστο», µας περιγράφει. Ακολούθως, αν και δεν ήταν στα σχέδιά της να γίνει επιθεωρήτρια, κάνει αίτηση και διορίζεται: «Το να γίνω επιθεωρήτρια, δεν ήταν ποτέ στα σχέδια µου. Ήταν κάτι που ήρθε από µόνο του. Η θέση µιας επιθεωρήτριας έχει να κάνει µε την αξιολόγηση και ως µια δασκάλα, που ήµουν ερωτευµένη µε την εκπαίδευση, µε ενοχλούσε αυτή η διαδικασία της αξιολόγησης. Γι’ αυτό και περιοριζόµουν κυρίως στον ρόλο της συµβούλου και άφηνα τον ρόλο της αξιολόγησης σε δευτερεύουσα θέση. Επίσης ήταν κι αυτά όµορφα χρόνια, αλλά η διδασκαλία είναι αυτό που έχω µέσα στην καρδιά µου».

DSC_0877 (1)

Σιγά-σιγά ακολούθησε η αφυπηρέτηση και όπως ήταν αναµενόµενο ήταν κάτι που δεν άρµοζε στην κα Παρασκευά. Ένας άνθρωπος που η δράση του έφτασε στο µέγιστο και καθηµερινώς έτρεχε µε τέρµα το γκάζι, δεν µπορούσε να περιοριστεί στα απλά καθηµερινά του σπιτιού. Γι’ αυτό και προσπάθησε να βρει τρόπους να διοχετεύσει όλη αυτή την ενέργεια που είχε. Προσπαθώντας λοιπόν να βρει διέξοδο, βρήκε δουλειά ως σύµβουλος σε Πανεπιστήµια. «Παρόλο που ήταν µικρή απασχόληση, για εµένα ήταν πολύ σηµαντική. Σήµαινε πως δεν τελείωσα, πως είχα ακόµη πράγµατα να δώσω. Αυτή ήταν η πρώτη µου εξωτερική απασχόληση, η οποία κράτησε πέντε χρόνια».
Ένα ανήσυχο πνεύµα που κατά καιρούς απασχολήθηκε µε διάφορους τοµείς της τοπικής κοινωνίας. Ηγήθηκε στο να γίνει το 1984 ο πρώτος Χριστιανικός Σύνδεσµος στην περιοχή µας και το 1987 εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα ∆ηµοτική Χορωδία ∆ερύνειας. ∆ιετέλεσε Πρέδρος της ∆ηµοτικής Χορωδίας για πολλά χρόνια και υπήρξε πρώτη Πρόεδρος του Χριστιανικού Συνδέσµου Γυναικών «Παναγία» ∆ερύνειας. Στην τοπική αυτοδιοίκηση µπήκε το 2012. Η εµπλοκή της στα κοινά ως ∆ηµοτικής Συµβούλου της έδινε ευκαιρίες για δραστηριοποίηση, αλλά και να µπορεί να παρεµβαίνει µε ουσιαστικό τρόπο στις αποφάσεις που αφορούσαν τον δήµο που έµενε. Έχοντας ως όραµα «µια ∆ερύνεια ποιοτικά αναβαθµισµένη» θέλει να προσφέρει, ώστε ο κόσµος να γίνει καλύτερος και τα χαµόγελα να πολλαπλασιαστούν.

Σήµερα είναι Εκκλησιαστική Επίτροπος, είναι αντιπρόεδρος της σχολικής εφορίας, καθώς επίσης είναι επιστηµονική σύµβουλος του Xenion Junior School. ∆ιαβάζει ελληνική και κυπριακή λογοτεχνία και όταν έχει ελεύθερο χρόνο γράφει. Ενώ πιο παλιά είχε ασχοληθεί µε χρονογραφήµατα τα τελευταία χρόνια ανακάλυψε πως την εκφράζει καλύτερα η παιδική λογοτεχνία. Εµπνέεται από τα εγγόνια της και γράφει παιδικές ιστορίες, οι οποίες απευθύνονται σε παιδιά ∆ηµοτικού. «Οι εκπλήξεις του παππού», οι οποίες εκδόθηκαν από το Xenion µεταφράστηκαν στα αγγλικά και εικονογραφήθηκαν από τους µαθητές του Xenion Junior School. Εδώ και µερικά χρόνια έχει ξεκινήσει τη «Λαµούρα», ένα µυθιστόρηµα που διηγείται την ιστορία του Λέξα από την ηλικία των έξι χρονών µέχρι τις σπουδές του. Η ιδιαιτερότητα αυτού του µυθιστορήµατος είναι πως ενώ πρόκειται για ένα έργο που ξεκίνησε η ίδια πριν κάποια χρόνια στην πορεία το έδωσε σε παιδιά δηµοτικών σχολείων, που δίνουν τη δική τους εκδοχή για το πώς θα ήθελαν να εξελιχθεί η πορεία του Λέξα.

Στα εξήντα εφτά της χρόνια η κα Παναγιώτα είναι µια γλυκιά γυναίκα, µητέρα τεσσάρων παιδιών, της Μαργαρίτας, του Ανδρέα, της Βάσως και της Μαριλένας ενώ έχει αποκτησει επίσης και επτά εγγόνια. Αν και βρίσκεται στην αφυπηρέτηση, τα µάτια της έχουν τη σπίθα της ζωής, η σκέψη της είναι διαυγέστατη και η φυσική κατάστασή της άριστη!

DSC_0877 (1)