URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Εμείς που υποδεχόμαστε το καλοκαίρι από τον Απρίλιο

της Βέρας Κοσμά

Εμείς που υποδεχόμαστε το καλοκαίρι από τον Απρίλιο

Το έχουµε ξαναδεί το έργο. Μιλάµε (και γράφουµε) για καλοκαίρι και δεν το πιστεύουµε ούτε οι ίδιοι. Κι όµως… Το καλοκαίρι είναι µια ανάσα µακριά, το νιώθεις κι εσύ, φαντάζοµαι. Ήρθε επιτέλους ο καιρός που θα καθίσουµε και θα τρωγοπίνουµε στη λιακάδα, εκεί που σκάει το κύµα και θα θυµόµαστε τον παλιόκαιρο, που πέρασε, και θα γελάµε!
Ναι, το καλοκαίρι στην Κύπρο ξεκινάει από τον Απρίλιο. Η µέρα µεγαλώνει, η θερµοκρασία ανεβαίνει και είναι η περίοδος, που αρχίζουµε να βγαίνουµε χωρίς να φοράµε µπουφάν και ζακέτες. Τον Απρίλιο ξεκινάµε τις βόλτες µας στην παραλία (οι πιο τολµηροί κάνουν τα πρώτα τους µπάνια), γευόµαστε το πρώτο µας παγωτό και γενικότερα, έχουµε περισσότερη διάθεση και όρεξη για ζωή.

Και δεν είµαστε λίγοι οι ανυπόµονοι που έχουµε κάνει τον Απρίλιο, καλοκαίρι… Είµαστε πολλοί εµείς που, µόλις ανέβει λίγο η θερµοκρασία, δεν κρατιόµαστε και κατεβάζουµε τα καλοκαιρινά µας.. Εµείς που µόλις δούµε ήλιο τρέχουµε να βουτήξουµε τα πόδια µας στη θάλασσα µέχρι τον αστράγαλο και νιώθουµε το ιώδιο να γεµίζει τα πνευµόνια µας. Εµείς που βλέπουµε τους πρώτους ηλιοκαµένους και ζηλεύουµε.

Τα beach bars ανοίγουν, τα ξενοδοχεία υποδέχονται τους πρώτους πελάτες και όλοι µας αρχίζουµε να κάνουµε σχέδια για τους µήνες που έρχονται. Οι µέρες µυρίζουν αντηλιακό και οι νύχτες έχουν γλυκιά γεύση από την αγαπηµένη µας margarita. Όλα εκείνα που τον χειµώνα καρτερούσαµε στωικά κι αντιµετωπίζαµε σαν κάτι πολύ µακρινό, τώρα ξέρουµε ότι πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο.

Κάποιοι θα επιλέξουν να περάσουν το καλοκαίρι τους σε κάποιο ελληνικό νησί. Κάποιοι άλλοι ίσως έχουν την ευκαιρία (και τον χρόνο) να παν κάπου πιο µακριά, σε κάποια άλλη χώρα, σε κάποια άλλη ήπειρο. Κάποιοι άλλοι (σαν και εµένα) ίσως αρκεστούν στις χαρές της Κύπρου και θα είναι τυχεροί αν µπορέσουν να απολαύσουν µια τριήµερη απόδραση.

Η αλήθεια όµως αυτό που µε κάνει να ανυποµονώ περισσότερο δεν είναι οι διακοπές που θα κάνω, ΑΝ κάνω. Αυτό που προσµένω περισσότερο είναι αυτά τα ηλιοβασιλέµατα δίπλα στη θάλασσα µε τον ήχο και το λίκνισµα της θάλασσας για συντροφιά. Αξία ανεκτίµητη. Κάτι σαν ανέλπιστη κληρονοµιά, που δεν την περιµέναµε και µας προέκυψε, από κάποιον άγνωστο θείο. Είναι αυτά τα βράδια που κάθεσαι µε την παρέα σου είτε στη θάλασσα είτε σε κάποιο µπαλκόνι χωρίς να κάνεις τίποτα και χαζεύοντας τον έναστρο ουρανό. Αίσθηση µοναδική. Να βρίσκεσαι κάτω από χιλιάδες αστέρια που λάµπουν σαν διαµάντια σε µαύρο βελούδο.

Τελικά αυτά που µας αρέσουν τον Απρίλιο δεν είναι λίγα… Αντιθέτως, δεν µπορούν να καταγραφούν σε µια λίστα. Είναι αυτή η περίοδος που θα αρχίσει να µην µας νοιάζει τι παίζει στην τηλεόραση. Ούτε θα ξέρουµε αν έχει «Survivor» ή «The Voice». Εξάλλου, δεν είναι καθόλου τυχαίο που τέτοιου είδους lives και realities παίζουν µόνο τον χειµώνα. Είναι η περίοδος που θα πιούµε την πρώτη µας παγωµένη µπύρα και θα φάµε ψητό καλαµπόκι. Είναι η περίοδος που θα διαλέξουµε το αντηλιακό µας, να είναι ασφαλές και να µυρίζει ωραία. Είναι η περίοδος που οι συνθέτες και οι µουσικοί θα εµπνευστούν τα πιο όµορφα τραγούδια, αυτά τα τραγούδια που θα µας κρατήσουν συντροφιά όλο το χρόνο.

Ανεβάζουµε, λοιπόν, τα ρολά, ανοίγουµε κουρτίνες και παράθυρα, να µπει ο ζεστός ανοιξιάτικος αέρας της αλλαγής προς το καλύτερο.

Βάζουµε τις πολύχρωµες παρωπίδες µας, τη µουσική στην διαπασών και φροντίζουµε το ποτήρι µας να το βλέπουµε πάντα γεµάτο, κατά προτίµηση, µε κρασί…