URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ελλάδα. Ιούλιος 2015 – της Χαρίκλειας Γιάγκου

Ελλάδα. Ιούλιος 2015 – της Χαρίκλειας Γιάγκου

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών με βρίσκουν παγιδευμένη σε ένα «ψυχρό εμφύλιο πόλεμο». Όπου υπάρχει Ελληνισμός, σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν βρίσκεσαι, βιώνεις και ζεις τον εμφύλιο πόλεμο του «Ναι» και του «Όχι» για το σημερινό δημοψήφισμα στην Ελλάδα, γιατί πιστέψτε με όλους μας νοιάζει κι όλους μας πονάει.

Δεν γράφω για να πάρω θέση, ούτε υπέρ του ναι, ούτε υπέρ του όχι. Κι ο λόγος είναι απλός: πίσω απ’όλη αυτή τη βαβούρα και τη φασαρία που έχει δημιουργηθεί, εγώ βλέπω κάτι άλλο, που φαντάζει στα μάτια μου πολύ χειρότερο από την οικονομική και την πολιτική κρίση, κι αυτή είναι η κοινωνική αλλά προπάντων η πολιτισμική κρίση.

Και ναι, τελικά νιώθω πως αυτό είναι που με πονάει περισσότερο.

Με κάνει να νιώθω φόβο και αβεβαιότητα για το αύριο, νιώθω να είμαι πανικοβλημένη και ταυτόχρονα ντροπιασμένη. Και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί, παίρνοντας τα ένα προς ένα.

Μου προκαλεί φόβο το γεγονός ότι δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει αύριο. Ένα αύριο εντελώς αβέβαιο για όλους κι όλες. Είτε είσαι στην Κύπρο, είτε είσαι στην Ελλάδα. Είτε κάπου αλλού στην Ευρώπη. Τα πράγματα είναι τόσο ρευστά που δεν ξέρεις καν τι θα γίνεται αύριο γύρω σου.

Νιώθω πανικό γιατί με αγχώνει η πιθανή επέκταση του «ψυχρού εμφύλιου πολέμου» σε μια χώρα που έμαθα από παιδί να αγαπώ σαν μητέρα γιατί ξέρω πόσο καταστροφικός μπορεί να είναι για μια χώρα, ξέρω πόσο πολύ μπορεί να πληγώσει τους ανθρώπους. Ξέρω πόσα κακά μπορεί να διαιωνίσει σε μια κοινωνία, σε μια χώρα, σε ένα κόσμο. Μα ξέρετε κάτι ο διχασμός των Ελλήνων με πανικοβάλει για ακόμη ένα ουσιαστικό λόγο. Γιατί τον βλέπω να ξεδιπλώνεται και να δείχνει τα νύχια του και σε εμάς εδώ κάτω στην Κύπρο. Κάθε μέρα ακούω ανθρώπους να συζητούν το Ελληνικό ζήτημα και να διαφωνούν, να παθιάζονται και να δημιουργούν ίντριγκες, διαβάζω υβριστικά σχόλια και δημοσιεύματα, συν του ότι πάντα κάποιος θα με ρωτήσει: «Εσύ τι νομίζεις;» Κι όλα αυτά μέσα σε ένα έντονα αρνητικά φορτισμένο κλίμα. Φοβάμαι, μην οι ψυχρές διαμάχες προχωρήσουν σε ένα ανώτερο επίπεδο. Το συγκρουσιακό. Και πριν με πείτε παράλογη, θυμηθείτε πόσα πέρασε ετούτος ο τόπος, θυμηθείτε πόσο κακό μας προκάλεσε η εσωτερική διάσπαση και διαμάχη. Φοβάμαι σου λέω, γιατί ο λαός αντί να ενώνεται, όλο και πιο πολύ διασπάται..

Όσο για τη ντροπή; Μπορώ να μιλάω και να γράφω για ώρες. Που πήγε ο πολιτισμός μας; Γιατί ρε παιδιά, η Ελλάδα είναι η μητέρα της Δημοκρατίας. Έτσι δεν είναι; Αλλά εγώ αυτές τις μέρες ψάχνω να βρω στην κοινωνία την δημοκρατία και δεν είναι πουθενά!! Που πήγε η δημοκρατία μας; Ποιος την σκότωσε; Ντροπή αποτελεί το να βρίζεις και να κατακρίνεις την αντίθετη άποψη γιατί δεν ταυτίζεται με τη δικιά σου. Και κυρίως, χωρίς καν να μπεις στον κόπο να μελετήσεις εις βάθος τα νοήματα της. Ντροπή είναι να πληγώνεις με τον φανατισμό σου την δημοκρατία μας. Ντροπή είναι να επιβάλλεσαι στην αντίθεση άποψη. Ντροπή είναι να μην σέβεσαι τον απέναντι σου, γιατί η άποψη του συγκρούεται με τη δικιά σου.  Όλοι έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψη μας ελεύθερα και να τοποθετούμαστε υπέρ ενός «ναι» ή ενός «όχι». Και θέλω να μου απαντήσετε, γιατί να δέχομαι υβριστικά και απρεπές σχόλια γιατί υποστηρίζω είτε το «ναι» είτε το «όχι»; Γιατί να μην μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα χωρίς να σκέφτομαι ότι θα με σημαδέψουν και θα με πυροβολήσουν με ένα μάτσο αισχρά λόγια; Ξέρετε είναι ντροπή μας που πληγώσαμε με τέτοιο τρόπο τη Δημοκρατία. Τη δημοκρατία μας! Ναι, ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα να εκφράσει την άποψη του. Μα το μείζον ζήτημα είναι το πως την εκφράζει! Δεν αποτελεί ντροπή να υποστηρίξουμε ούτε το «ναι» ούτε το «όχι». Γιατί αν ήταν ντροπή, δε θα είχαμε την ευκαιρία να το πράξουμε. Ντροπή είναι να μην αποδέχεσαι την γνώμη του άλλου. Ντροπή είναι να είσαι αρνητικός σε ένα ευγενή και παραγωγικό διάλογο φορώντας παρωπίδες.

Μα το χειρότερο που βλέπω εγώ μέσα σε όλο αυτό τον πανζουρλισμό, ξέρετε ποιο είναι;

Βρίζουμε. Αλλά ξέρουμε τι βρίζουμε;

Η κριτική μας σκέψη και η ελεύθερη βούληση έχει πεθάνει στο βωμό του κόμματος. Από μικρά παιδιά μας παίρνουν και μας κάνουν πλύση εγκεφάλου. Μας μαθαίνουν ότι το σωστό είναι αυτό που θα πει το κόμμα μας, κι ας πάει να λέει μπούρδες και να κάνει συνεχόμενα λάθη, για εμάς συνεχίζει να είναι το σωστό. Κι εμείς να συνεχίζουμε να το ακολουθούμε πιστά. Να αναμασούμε λόγια που δεν ξέρουμε γιατί τα ξεστομούμε. Αυτή δεν είναι κοινωνία, αυτό για εμένα είναι ένα κοπάδι με πρόβατα, χωρισμένα σε ομάδες αναλόγως με το τσοπάνη τους.

Κι απορούμε γιατί όταν μας ρωτούν για ψευδαισθήσεις δεν ξέρουμε να απαντήσουμε. Δεν ξέρουμε γιατί δεν μάθαμε πως το μυαλό υπάρχει για να το ακονίζουμε και να το χρησιμοποιούμαι σχηματίζοντας τη δική μας άποψη, κι όχι την επίπλαστη.

Χάσαμε την παιδεία μας και χωρίς αυτή άσπρη μέρα ποτέ δε θα δούμε.

Κι όσο οι μέρες κυλούν χάνω το ενδιαφέρον μου για το πολιτικό αποτέλεσμα. Γιατί χάσαμε ήδη. Δεν με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα του σημερινού δημοψηφίσματος, γιατί η ήττα για την Ελλάδα (και την Κύπρο) έχει ήδη έρθει σε ένα άλλο επίπεδο, πολύ σημαντικότερο από το πολιτικό και οικονομικό. Σε επίπεδο κοινωνίας, γιατί η κοινωνία έχει χάσει κάθε αξία και ιδανικό, γιατί μην ξεχνάτε πως όλα ξεκινούν από τις κοινωνίες. Γιατί η ρίζα κάθε κακού, ξεκινά από εδώ. Από τις κοινωνικές δομές, που πλέον νοσούν.

Υ.Γ. Είναι απλά οι δικές μου σκέψεις για τις κρίσιμες τούτες ώρες. Δημοκρατία έχουμε κι εσύ που διαβάζεις τώρα από το σημείωμα έχεις κάθε δικαίωμα να διαφωνείς. Το μόνο που σου ζητάω, μη με βρίσεις. Πείσε με μέσα από λογικά επιχειρήματα!

Φωτογραφία: Plasticobilism