URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Εκεί που αγαπάς θα γυρνάς

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

Εκεί που αγαπάς θα γυρνάς

«Όσες φορές και να πας εκεί που σ’ αγαπάνε, εκεί που αγαπάς θα γυρνάς» Δεν ξέρω ποιος, που, πότε και γιατί το έγραψε. Έπεσε στην αντίληψή μου σε ένα βραδινό scrolldown. Μόλις αντίκρισα την πρόταση, σα να έφαγα δυνατή σφαλιάρα ρε παιδί μου. Πόσο ισχύει αυτή η φράση;

Μπορεί να έρχεται σε κόντρα με την συμπεριφορά μας κάποιες φορές, μπορεί να κάνουμε πως δεν την υποστηρίζουμε, όμως είναι αλήθεια. Εσωτερική αλήθεια. Εκεί που αγαπάς θα γυρνάς. Εκεί που αγαπάς θα πας. Εκεί που νιώθεις σίγουρος για τα συναισθήματά σου. Κι ας σε πληγώνουν, κι ας πατάνε κάτω, κι ας μη σε εκτιμούν όπως πιστεύεις εσύ και άλλοι τόσοι γύρω σου όσο αξίζεις.

Λες και είναι γραφτό σου να τυραννιέσαι. Αν και κατά βάθος νομίζω ότι δε το κάνουμε γι’ αυτό. Απλά όταν αγαπάς, αγαπάς για να αγαπάς. Όχι για να πάρεις αγάπη πίσω. Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι εγωισμός. Μπερδεύτηκες; Να στο εξηγήσω.

Τα συναισθήματα που σου δημιουργεί ένας άνθρωπος ή που τα δημιουργείς εσύ για τον άλλον, είναι –συνήθως αν μη τι άλλο- όμορφα συναισθήματα. Το πρώτο σκύρτιμα, το πρώτο «τσίκ» στην καρδιά όταν μαθαίνεις ότι τελικά έχει σχέση, το πρώτο βλέμμα που το αντιλαμβάνεσαι ότι είναι κάτι παραπάνω από φιλικό, χωρίς όμως να το ξεχωρίσεις αν είναι σαρκικό ή συναισθηματικό. Και αρχίζει η σκέψη και τριβελίζει το μυαλό: «Άραγε, θα είναι κάτι διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα βλέμματα; Άραγε είναι αυτός ο άνθρωπός μου; Άραγε, τον θέλω για ένα βράδυ ή για όλα μου τα βράδια;» Κάπως έτσι αρχίζεις και νιώθεις.

Μόλις κάπου ή κάτι πάει να το στραβώσει το πράμα, ανασκουμπώνεσαι και σηκώνεις τείχη μεγαλύτερα κι από του Σινικού, φαινομενικά τουλάχιστον. Μόνο εσύ όμως ξέρεις τι νιώθεις. Υπάρχει μια παροιμία που λέει «Όταν κλείσει η πόρτα του σπιτιού, κανείς δε ξέρει τι γίνεται μέσα». Εγώ θα την αλλάξω λίγο και θα πω  « Όταν ανοίξει η πόρτα της καρδιάς, κανείς δε ξέρει τι γίνεται μέσα». Έτσι είναι όμως. Ότι και να σου δείχνω εγώ, εσύ ποτέ δε θα μάθεις. Eίναι και περιττό μερικές φορές. Όμως εγώ πάντα θα γυρνάω εκεί που αγαπώ.

Όταν θα ανοίξει η πόρτα της καρδιάς μου και κλείσει του σπιτιού μου, εγώ στο σαλόνι μου, ακούγοντας τη μουσική μου και γράφοντας όσα έχω μέσα στο μυαλό μου με όσο θάρρος έχω, εκεί που είμαι τελείως μόνη, η καρδιά πάντα θα γυρνά εκεί που αγαπά. Εκεί που κανείς δε χρειάζεται να γνωρίζει και να ξέρει, παρά μόνο εκείνη κι εγώ.

Πολλές φορές όμως, είναι και πραγματικό το πισωγύρισμα. Δεν είναι μόνο στη ψυχή σου. Πισωγυρνάς σε κάτι τελειωμένο γιατί φοβάσαι το καινούριο ή πισωγυρνάς γιατί εκεί έχεις αφήσει τον τότε εαυτό σου και θες να δεις αν υπάρχει ακόμη. Δοκιμασίες είναι όλα και εμπειρία. Νομίζεις ότι αγαπάς; Αγαπάς πραγματικά; Μόνο ο καιρός θα δείξει και το χαμόγελό σου αν ζωγραφιστεί μετά από λίγες ημέρες ή λίγο καιρό. Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος είναι διαφορετικός για τον καθένα.

Ταυτίστηκα με τι φράση και έκανα βόλτες με το μυαλό μου σε πολλά μέρη, σε πολλούς ανθρώπους και σε πολλά συναισθήματα, όπως είμαι σίγουρη ότι έκανες κι εσύ. Αυτό που εύχομαι είναι, να έχεις γυρίσει σε κάτι που αγάπησες πραγματικά γιατί μόνο έτσι θα μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια σου.

*Η Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.