URBAN.CULTURE.MAGAZINE

«Έδωσα το 110% των δυνάμεών μου»

Μία σπουδαία πορεία

«Έδωσα το 110% των δυνάμεών μου»

Ο αρχηγός της καλαθόσφαιρας Ένωσης Νέων Παραλιµνίου, Νικόλας Θωµά, λίγο πριν την αποχώρηση του µιλά για την πορεία του στο γήπεδο.

Η ενασχόλησή του µε το µπάσκετ δεν ήταν καθόλου τυχαία. Από την πρώτη στιγµή που ήρθε σε επαφή µε το συγκεκριµένο άθληµα το ερωτεύτηκε και δε σκέφτηκε ποτέ να ασχοληθεί σοβαρά µε κάτι άλλο. Ακόµα θυµάται τα συναισθήµατα που ένιωσε στο Ευρωµπάσκετ του 1987, σε ηλικία περίπου τεσσάρων χρονών βλέποντας τον Γκάλη και τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά. Συναισθήµατα θαυµασµού τα οποία προµήνυαν πως το µπάσκετ θα γινόταν το άθληµα της καρδιάς του.

Ξεκίνησε, λοιπόν, να παίζει καλαθόσφαιρα στα εννιά του χρόνια στον Άγιο Ανδρέα στην Αθήνα και ερχόµενος στην Κύπρο το 1993, γράφτηκε στην Ένωση Νέων Παραλιµνίου στην οµάδα όπου ανδρώθηκε και έπαιξε δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων έπαιξε στην Εθνική Παίδων το 1996 και Εθνική Ενόπλων το 2001, βραβεύθηκε ως καλύτερος παίδας το 1996  και 1ος σκόρερ του πρωταθλήµατος παίδων το 1997 και 1998 και της 2ης κατηγορίας το 2005. Το 2000 µεταγράφηκε στον ιστορικό Αχιλλέα Καϊµακλίου, όπου παρέµεινε δύο χρόνια και το 2002 έπαιξε µε τη φανέλα του Αστέρα Εξαρχείων στην Ελλάδα.

Το σηµαντικότερο καλάθι που έχει σηµειώσει στην καλαθοσφαιρική του πορεία για τον ίδιο είναι η βολή σε νεκρό χρόνο που χάρισε στην ΕΝΠ το πρωτάθληµα 2ης κατηγορίας το 2010. Το συγκεκριµένο πρωτάθληµα µαζί µε το κύπελλο του 2013 είναι δύο από τις σηµαντικότερες στιγµές για την καλαθοσφαιρική του πορεία. Όπως µας αναφέρει, οι δύο πιο πάνω διακρίσεις έδωσαν επανεκκίνηση σε µια οµάδα που βρισκόταν στα τάρταρα και µε τη βοήθεια λίγων ανθρώπων σταθεροποιήθηκε στην 1η κατηγορία. Ήττα που δεν µπορεί να ξεχάσει είναι ο πρώτος χαµένος τελικός στην καριέρα του το 1996 σαν παίδας, όταν έχασαν από τον Παναθηναϊκό Κύπρου. 

Κατά 99 % η επόµενη χρονιά θα είναι η τελευταία του Νικόλα στο µπάσκετ, µετά από 24 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στα παρκέ. «Αφήνω 1 % πίσω, γιατί στη ζωή ποτέ µην λες ποτέ. Νιώθω περίεργα, θα µου λείψει αυτή η καθηµερινή τριβή µε τον χώρο, οι ατελείωτες ώρες δουλειάς και προπόνησης, όµως νιώθω γεµάτος και φεύγω µε ψηλά το κεφάλι», µας εξοµολογείται. Ο Νικόλας µετά το µπάσκετ, θα αφοσιωθεί εξ ολοκλήρου στη δουλειά του, για να κερδίζει στο γήπεδο του δικαστηρίου. Αν και όσο ήταν µικρός έκανε σκέψεις για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο µπάσκετ, µε τη σωστή καθοδήγηση των γονιών του σπούδασε Νοµική και αυτό τον βοήθησε και στο γήπεδο, ιδιαίτερα στο θέµα των αντιδράσεων. Όπως παραδέχεται, πριν τις σπουδές ήταν ένα αγρίµι και µε τις σπουδές του κατάφερε να µετατραπεί σε µια ήρεµη δύναµη. Φεύγοντας ο Νικόλας από το µπάσκετ είναι πολύ περήφανος για όσα έχει κάνει µέχρι σήµερα γιατί έδινε και δίνει το 110% των δυνάµεων του. Γι΄αυτό άλλωστε είναι και ο αρχηγός της ΕΝΠ, µιας οµάδας που βρισκόταν στην 1η κατηγορία, και µπόρεσε και έπαιξε µπάσκετ αξιώσεων ακόµα και στα 33 του χρόνια. Σε  όλο αυτό το ταξίδι δίπλα του είναι οι γονείς του, ο αδερφός του και η γυναίκα του, οι οποίοι χαίρονται µε τις χαρές του και στεναχωριούνται µε τις λύπες του, αλλά και πανηγυρίζουν το κάθε του καλάθι λες και είναι δικό τους.