URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Έχω μεγαλώσει για να ταράζομαι

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασίαδου

Έχω μεγαλώσει για να ταράζομαι

Φώτα, αμάξι, ρόδες, κόσμος, νύχτες, μέρες, ώρες και λεπτά.

Αυτά θέλω. Ξέχνα τα πρέπει και τα μη και νιώσε με. Λίγο-πολύ, δεν έχει σημασία.

Να, εκεί θέλω να με πας. Εκεί στο άγνωστο. Σε αυτό που δε χρειάζεται να ξέρω παραπάνω απ’ όσα πρέπει. Ποτέ δε κατάλαβα γιατί πρέπει να πηγαίνουμε κάπου μόνο όταν το γνωρίζουμε καλά. Ποτέ δε κατάλαβα, γιατί να χρειάζεται να ξέρω τα πάντα για εσένα. Και με τον καιρό πως θα αποκαλύπτω πτυχές σου καθημερινά;

Δε θέλω να μου πεις πως πίνεις τον καφέ σου. Θέλω να σε δω να τον φτιάχνεις. Δε θέλω να μου εξηγήσεις πότε και γιατί πληγώθηκες. Θέλω να μου το δείξουν τα μάτια σου, όταν θα αναφέρω ένα τυχαίο όνομα κι εσύ θα δαγκώσεις τα χείλη σου και θα χαμηλώσεις το βλέμμα σου. Ούτε θέλω να μου μιλάς με τις ώρες για εκείνα που σε πλήγωσαν. Θέλω να τα αφήσεις πίσω σου, να σταματήσεις να ζεις στο παρελθόν σου και να ζήσεις το παρόν μας.

Κι αν τόσο ανάγκη έχεις να μου μιλήσεις για αυτά που δε μπορείς να τα πεις σε άλλους, θα σε ακούσω. Απλά, μη περιμένεις να κάνω το ίδιο κι εγώ. Δεν υπάρχει λόγος να σου μιλάω γι’ αυτά που έζησα. Αν ήθελα να μιλάω σε εσένα για αυτά, θα το έκανα. Αλλά πιο το νόημα να το κάνω; Είσαι κάτι καινούριο. Γιατί να σε γεμίσω με ανασφάλειες και λάθη που έκανα πριν σε γνωρίσω; Γιατί να θέλεις να ξέρεις πόσοι έχουν ακουμπήσει την καρδιά μου και πόσοι το σώμα μου; Όχι, δε ντρέπομαι για όλα αυτά. Τα έκανα και τα ήθελα.

Απλά κατάλαβα, μετά από καιρό, πως το να μιλάς για εκείνα, τα κάνεις να παίρνουν μορφή ξανά. Τα ζεις ξανά και χάνεις το μέλλον που είναι μπροστά σου. Ή στη προκειμένη περίπτωση, μπροστά μας. Τι νόημα έχει να ξέρεις πόσα ξενύχτια έχω κάνει για εκείνον; Πόσο έχω κλάψει για εκείνον και πόσο θα ήθελα να μη με έχει κάνει να φοβάμαι να ερωτευτώ και να δεσμευτώ με εσένα;

Τι νόημα έχει να σου πω, πόσες φιλίες έχω κάψει και πόσες αφορμές έψαχνα για να αποφύγω κάποιον ή για να βρεθώ δίπλα σε κάποιον; Δεν έχει. Δεν έχει καρδιά μου, γιατί αν ο θεός ήθελε να κοιτάμε πίσω, θα έβαζε τα μάτια στον κώλο. Κι εγώ από την πίσω πλευρά κανένα χαΐρι δεν είδα. Είναι όλο τόσο μακρινά, που δεν έχει νόημα να τα «ζουμάρω» για να τα φέρω κοντά μου.

Κάναμε άλλες επιλογές τότε. Εκείνες σίγουρα, καθορίσανε αυτό που είμαστε τώρα, αλλά γιατί να θες να μου σερβίρεις τον παλιό σου εαυτό, ενώ σε γνωρίζω τώρα; Γιατί να ξέρω πόσα υπήρχαν πριν και να σταματάω να ζήσω το τώρα μου; Ίσα-ίσα, μόνο σκιές και πικραμένα χαμόγελα θα μας προσφέρει το μπαστάρδεμα και δε μας χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Μπαίνουν στη μέση πρόσωπα, ζήλειες, άσχημες καταστάσεις και πρόσωπα που πλέον δεν υπάρχουν στις ζωές μας. Δεν είναι άδικο να σου μιλάω για εκείνους, όταν μπορώ να μιλάω για εσένα;

Εκεί. Εκεί στο δρόμο να με πας, που γίνονται οι καλύτερες συζητήσεις και τα όμορφα φώτα, πέφτουν πάνω σου γιατί λάμπεις. Εκεί να με πας, που έχει αέρα, αμάξι και την παρουσία σου. Εκεί στο σκοτάδι να μου μιλήσεις για τις πιο κρυφές σου επιθυμίες και όχι για εκείνα που σε έκαναν να τις θέλεις. Κι αν κάποια στιγμή κουραστείς να μου μιλάς, θα σε αφήσω. Δε θέλω να μου μιλάς απλά για να μου μιλάς. Κουράστηκα από τις συζητήσεις του αέρα. Θέλω τις συζητήσεις του χρόνου. Θέλω εκείνες που θα μου μαθαίνουν πράγματα και θα μου προκαλούν ηρεμία και όχι ταραχή. Έχω μεγαλώσει για να ταράζομαι.

Φωτογραφία: ChristKe

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.