URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ε και τι έγινε;

Letters from Juliette*

Ε και τι έγινε;

‘Και τελικά ο Darcy τι απέγινε;’ Ρωτά ο Χάρης με νάζι.
‘Πίνει καφέ με την Sarah Jessica Parker κάπου στο Μανχάταν!’ Απαντώ με ειρωνικό ύφος.
‘Αφού σου το είπα από την αρχή. Τι ασχολείσαι; Εσύ εδώ και αυτός εκεί. Εδώ μέρα και εκεί νύχτα. Hello!!’ Με κοιτά και χαμογελά.
‘ Δεν ασχολήθηκα εγώ ακριβώς αλλά αυτό το κοριτσάκι που κρύβω μέσα μου που ξύπνησε και δεν έλεγε να ησυχάσει. Αλλά εντάξει έχω συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα και έχω προσγειωθεί στο τώρα. Ήταν ωραίο όμως το ταξίδι! Σαν ταινία. Πολύ ωραία! ’
‘Ελπίζω να μην θες να δεις ξανά την ταινία! Διότι αυτή τη φορά θα σε βάλω τιμωρία!’ λέει ο Χάρης και χλάπ μου σκάει ένα χαστούκι το οποίο ακολουθεί ένα σβουριχτό φιλί στο μάγουλο.
Ευτυχώς που έχω άτομα τριγύρω μου που με αγαπούν και με νοιάζονται. Είναι τόσο σημαντικό να μηναπομονώνουμε τον εαυτό μας από αυτούς τους ανθρώπους. Λίγους θέλει ο καθένας μας για να ισορροπήσει. Οι πολλοί μάλλον σε αποπροσανατολίζουν. Λίγους και καλούς.
Για μια περίοδο της ζωής μου τους έδιωχνα όλους. Δεν άφηνα κανένα να πλησιάσει. Δεν ήθελα να εκτεθώ σε κανένα. Νόμιζα ότι μου άξιζε η μοναξιά μου. Έτσι την έζησα σε όλο της το μεγαλείο. Πόσο λάθος ήμουν και πόσο άδεια ήταν η ζωή μου. Και τώρα ζω μόνη αλλά δεν νιώθω μόνη!
Τώρα πια έμαθα να είμαι απλά ο εαυτόςμου. Δε το θέλω το θέατρο. Το βαρέθηκα. Δε λέω πως είναι πάντα εύκολο. Κάποτε χάνω τον εαυτό μου για λίγο. Έμαθα όμως να κάνω ένα βήμα πίσω, να παίρνω βαθιές ανάσες και να συνεχίζω.
Προχθές για παράδειγμα πήγα σε ένα απογευματινό τσάι με διάφορες κυρίες, εγκυμονούσες, γιαγιάδες κτλ. Στο στοιχείο μου δηλαδή.
‘Όλα καλά; Τι νέα;’ Αχ αυτή η ερώτηση.
Ερώτηση βγαλμένη από ταινία θρίλερ. Αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που βλέπεις την πραγματικότητα να περνά από μπροστά σου σαν ταινία μαυρόασπρη και μετά να βλέπεις αυτά που ‘ έπρεπε’ να έχεις κάνεικαι το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή σου. Άβολη στιγμή.
Στο τέλος πρέπει να καταλήξεις και να απαντήσεις κάτι. Εγώ έχω πρόβλημα με την ειλικρίνεια και την αλήθεια. Δυσκολεύομαι να παρεκκλίνω. Το ψέμα δεν το έχω. Ποτέ δε μου άρεσε. Και ξέρω ότι θα πω ψέμα τώρα. Αλλά δεν έχω επιλογή. Και ξαφνικά κοκκινίζω και λέω ‘ Είμαι καλά! Μια χαρά! Ξέρεις τα ίδια. Πολύ ζέστη σήμερα. Ουφ! Εσύ; Τα παιδιά; Τρεχάματα φαντάζομαι.’
Δε λέω! Τα κατάφερα και επιβίωσα πολλές τέτοιες στιγμές. Άλλη μια τέτοια στιγμή είναι όταν η ‘θεία’ που σε βλέπει κάθε 2 χρόνια και σε κοιτά με ύψος περίλυπο λες και είσαι ετοιμοθάνατη σου λέει ‘Έχει κανένα νέο; Τι θα γίνει μαζί σου; Μια τόσο όμορφη κοπέλα! Τα χρόνια όμως περνάνε. Μεγαλώνουμε!’
Λες και είσαι παρακατιανός και αποτυχημένος αν δεν παντρευτείς. Επιτυχία είναι ο γάμος και όχι το να είσαι καλός άνθρωπος, να έχεις φίλους, να σέβεσαι και να αγαπάς τους γονείς σου και την οικογένεια σου, να έχεις πετύχει επαγγελματικά!! Όχι! Αν δεν παντρευτείς το έχασες το παιχνίδι. Τι είσαι; Τίποτα. Είσαι κρίμα. Είσαι για λύπηση.
Μετά από πολλά χρόνια έμαθα ακολουθώντας τον δύσκολο δρόμο ότι είναι εντάξει να είσαι διαφορετικός. Φτάνει να είσαι ο εαυτός σου. Να είσαι εσύ. Και δε πειράζει αν η ‘θεία’ δεν θα σε καταλάβει. Και αυτή τόσα ξέρει, τόσα λέει.
Ίσως την επόμενη φορά πρέπει να της απαντήσω και να της πω πως είμαι Καλά με κάπα κεφαλαίο.
Και ας είναι ο Darcy στο Μανχάταν και ας μην είμαι η Sarah Jessica Parker. Ε! Kαι τι έγινε;
Κάποτε ένας συμφοιτητής μου ο οποίος σπούδαζε πολιτικός μηχανικός μου είπε ότι πάντα πρέπει να δουλεύουμε με τα δεδομένα που έχουμε. Αυτά έχουμε μπροστά μας και δεν μπορούμε να πλάσουμε άλλα. Όσο και να θέλουμε, όσες ταινίες και να δούμεκαι όση φαντασία και αν έχουμε κάποια πράγματα απλά δεν μπορούν να γίνουν. Κάποια άλλα όμως μπορούν. Και πρέπει να συγκεντρωνόμαστε σε αυτά που μπορούν γιατί αυτά που δεν… πολύ απλά μάλλον δεν θα γίνουν και στο τέλος θα χάσουμε και τα αυγά και πασχάλια!
Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι στη ζωή απαγορεύεται να ονειρευόμαστε γιατί ίσως τα δεδομένα αύριο αλλάξουν! Ίσως μια μέρα!