URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Δίκαιο ήταν που σε βρήκα

της Λυδίας Βαρελά Αναστασιάδου

Δίκαιο ήταν που σε βρήκα

Χρειαζόταν να μιλήσω για εσένα. Όταν μιλάω για εσένα, νιώθω τόσο περήφανη που ήμουν κομμάτι σου. Που με είχες μαζί σου σε όλα. Που μοιραστήκαμε όσα μοιραστήκαμε κι ας μας χωρίζανε τόσα και τόσοι. Κι ας μην ήμουν εγώ αυτή που θα σε κάνει καλύτερο απ’ ότι σε βρήκε.

Ίσως τελικά καλύτερος να έγινες με το που σε άφησα. Το πιο όμορφο είναι αυτό μετά από μια σχέση. Να βλέπεις τον άνθρωπο που ήσουν μαζί του μετά από καιρό και να είναι καλύτερος. Σημαίνει ότι κάτι σου έδωσα, κάτι μου πήρες και το πέρασμά μου δε σε άφησε ανέγγιχτο.

Ωστόσο αυτό που νοσταλγώ περισσότερο  ξέρεις πιο είναι; Η σχέση μας. Και να ήθελα δε θα ξανά έβρισκα ίδια. Το θέμα όμως μάγκα μου, είναι πως δε θέλω κι όλας. Δε μου χρειάζεται κάποιος σαν εσένα ή ίδιος με εσένα, μου χρειάζεται κάποιος διαφορετικός, αλλά με παρόμοια χημεία.

Με την ίδια χαζομάρα στον εγκέφαλο, με την ίδια παιδικότητα, με το ίδιο χιούμορ, γιατί τι να κάνουμε; Καλώς ή κακώς, τέτοιους θέλω για να νιώσω. Τέτοιους θέλω για να με κάνουν να νιώσω.

Τι να κάνουμε όμως που ήσουν ένας και κανένας άλλος; Αδικία θα ήταν αν υπήρχαν κι άλλοι όπως είσαι εσύ. Δίκαιο ήταν που σε βρήκα. Ότι πιο δίκαιο μου έχει συμβεί στον ερωτικό τομέα. Όμως όλα όσα μας χώριζαν, όσο κι αν μεγαλώσουμε και οι δυο, πάντα θα μας χωρίζουν.

Είναι κομμάτια του χαρακτήρα μας και σε καμία περίπτωση δε θα ήθελα να αφήσεις εκείνα για εμένα και να είχες την απαίτηση να το κάνω κι εγώ· εκεί είναι που θα θύμωνα περισσότερο. Για όλα εκείνα δε με ερωτεύτηκες; Για όλα εκείνα δε σε ερωτεύτηκα κι εγώ; Γιατί να θέλω να σε αλλάξω; Γιατί να θέλεις να με αλλάξεις κι εσύ; Nα κάτι που δε κάναμε ποτέ μεταξύ μας. Να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ο ένας τον άλλον και ευτυχώς δηλαδή, γιατί θα θρηνούσαμε θύματα τώρα.

Αυτό όμως το τόσο σεβαστό και αυτονόητο και για τους δυο μας, δε το είχε κανένας άλλος που γνώρισα. Εντάξει, υπερβάλω τώρα. Ήθελα να πω, ότι κανένας άλλος δε το είχε όπως το είχες εσύ. Ίσως επειδή μαζί ήμασταν κάτι παραπάνω από σχέση και λιγότερο από φιλία. Ίσως επειδή μαζί, είχαμε όλα εκείνα που θέλουν να έχουν τα σημερινά ζευγάρια, αλλά δε τα έχουν. Εκείνη την απολίτιστη σχέση που προκύπτει μια φορά στα χίλια χρόνια.

Έχουμε κάνει τόσες  χαζομάρες μαζί που δε ξέρω από πού να ξεκινήσω όταν μιλάω για εσένα. Το να βγαίνουμε να μεθάμε μαζί και να χορεύουμε μεθυσμένοι μέσα στα μαγαζιά, είναι το λιγότερο απ’ όλα εκείνα. Το να γυρνάμε σπίτι στις εφτά η ώρα το πρωί και να κάνουμε σεξ στις σκάλες της πολυκατοικίας ήταν το απόλυτα φυσιολογικό για εμάς. Το να ζούμε και να μην υπάρχουμε απλά, ήταν αυτό που μας κράτησε μαζί τόσο καιρό.

Όταν με αποδέχτηκες και με δέχτηκες για αυτό ακριβώς που είμαι, μου έδωσες την ελπίδα και τη δύναμη να πιστέψω στον έρωτα. Εκεί κατάλαβα πως υπάρχει κάποιος άνθρωπος ο οποίος όχι μόνο θα αγαπάει την τρέλα μου, αλλά θα με κάνει να θέλω να έχω και περισσότερη. Όταν με έκανες να πιστέψω στον έρωτα, με έκανες να πιστέψω, πώς είναι αυτή η λάμψη που έρχεται στη ζωή σου και δε σε νοιάζει ούτε το πριν ούτε το μετά. Σε νοιάζει το τώρα.

Ίσως όταν αρχίζαμε να σχεδιάζουμε το μέλλον ήταν που τα χάλασε όλα όπως τα είχαμε στο μυαλό μας, γιατί εκεί αρχίσαμε να βάζουμε δεσμεύσεις και όρια. Εκεί αρχίσαμε να κοιτάμε μπροστά και να χάνουμε τις στιγμές μας και δεν υπάρχει πιο οδυνηρό από αυτό. Σε βουλιάζει η καθημερινότητα και δε χρειάζεται. Σε πνίγει το άγχος και η πίεση και αφήνεις να φύγει η ζωή σου χωρίς να τη ζεις όπως θέλεις.

Τα πολλά που με δίδαξες, δε φτάνουν ούτε μια εβδομάδα να τα μαζέψω όλα και να τα μοιραστώ με τους άλλους, όμως αυτό είναι το νόημα. Τα διδάγματά σου, είναι καλά φυλαγμένα στο μυαλό μου. Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να πιστεύω στον έρωτα. Γι’ αυτό το λόγο πάντα θα σε αγαπώ.

*Φωτογραφία: Έλλη Πράντζου

**Η Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.