URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Διάλειμμα

Letters from Juliette*

Διάλειμμα

Ήρθε η ώρα που θα πέσουν οι ρυθμοί, που θα κλείσω τον υπολογιστή, θα κλείσουν οι διακόπτες και θα κλειδώσω το γραφείο. Για λίγες μέρες θα τα αφήσω όλα πίσω.

Θεέ μου! Λες να ξέχασα κάτι; Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ για να σκεφτώ αν άφησα κάτι πίσω. Δεν μπορώ; Δε θέλω; Δεν αντέχει άλλο το μυαλό; Θέλω απλά να φύγω. Θέλω όμως πραγματικά; Μπορώ; Μια φωνή μέσα μου με εκλιπαρεί να φύγω και να μη κοιτάξω πίσω. «Έχεις φθαρεί! Δε το βλέπεις; Τα νευρά σου έχουν γίνει σμπαράλια. Οφείλεις στον εαυτό σου να ξεκουραστείς!»

Οφείλω! Ναι οφείλω στον εαυτό μου. Αυτό το ξεχνώ πολύ συχνά.  Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που προτεραιότητα έχουν οι άλλοι. Δε λέω, κάποτε δικαιολογημένα έχουν οι άλλοι άλλα όχι πάντα.

Το σπίτι της θείας είναι ένα κλασσικό αγγλικό σπίτι που έχει όμως εμφανείς επιδράσεις από την Κύπρο όπως τα παραδοσιακά πετσετάκια στα τραπεζάκια. Το δωμάτιο μου μοιάζει με δωμάτιο ξενοδοχείου. Το κλίμα της Αγγλίας μου προκαλεί υπνηλία. Θέλω να κοιμάμαι ατέλειωτες ώρες,  μετά να χουζουρεύω και τέλος να κάθομαι στον καναπέ και να πίνω Englishteaκαι να βλέπω τηλεόραση.

Η θεία ξέθαψε διάφορες φωτογραφίες από τα παλιά, από καλοκαιρινές διακοπές, από πάρτι γενεθλίων. Ένιωσα ένα μείγμα συναισθημάτων όταν τις πήρα στα χέρια μου. Σκέφτομαι από πού και πως ξεκίνησαν ο παππούς, η γιαγιά, οι γονείς μου και τα αδέλφια τους και που είναι σήμερα αυτοί, τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Που είμαι εγώ σήμερα και που και πως θα είμαι αύριο. Είναι περίεργο αλλά το βλέπω το πώς θα είμαι αύριο στο πρόσωπο της θείας μου. Της μοιάζω τόσο πολύ που όταν την κοιτώ μπερδεύομαι.

Ποια είμαι; Για αυτή την ερώτηση έπρεπε να είχα ήδη την απάντηση. Το προσπαθώ πολύ. Άραγε όσοι είναι γύρω μου έχουν βρει την απάντηση για τους ίδιους; Ξέρουν; Τους νοιάζει;

«Η μητέρα σου ήταν πολύ όμορφη. Shewaslikeamodel! Ξέρεις μια φορά τη σταμάτησαν στο δρόμο και της πρόσφερανamodelingjob. Είπε όχι όμως. Άλλες εποχές τότε!»

«Θες λίγο pudding; Θες τσάι ή καφέ;» Ρωτά η θεία.

«Με κακομαθαίνεις θεία. Αλλά μου αρέσει!» της απαντώ με χαμόγελο μικρού παιδιού.

«Πρέπει να πιω και το χάπι μου τώρα!» Λέει η θεία.

Ένα από τα χάπια της εννοεί φυσικά. Από το πρωί πίνει κοκτέιλ χαπιών. Πίεση, ζάχαρο, βιταμίνες κτλ.

Η θεία δε με ρώτησε αν είμαι με κάποιον ή μόνη. Με ρώτησε μονάχα αν είμαι καλά. Αν η υγεία μου είναι καλά. «It is all that really matters you know!». Από εδώ καταλαβαίνεις αν ένας άνθρωπος συνάντησε δυσκολίες στη ζωή του ώστε να μπορέσει να εκτιμήσει τι πραγματικά έχει νόημα στη ζωή  μας.

Έξω βρέχει ασταμάτητα. Σε Κύπρο και Ελλάδα όμως έχει άκρως καλοκαιρινό καιρό. Δε με πειράζει όμως. Εκτός από το ότι δεν είμαι έτοιμη για την καλοκαιρινή σεζόν νιώθω ότι για πρώτη φορά ο Αγγλικός καιρός μου ταιριάζει. Αν είναι δυνατόν. Εγώ που έφυγα από αυτή τη χώρα σαν κυνηγημένη με την πρώτη ευκαιρία γιατί δεν άντεχα το μουντό συννεφιασμένο Λονδρέζικο καιρό!

Στην επιστροφή τίμησα τα εξαιρετικά καταστήματα στο Heathrowairport, Terminal 5. Κρατούσα 500 τσάντες και φτάνοντας στο gate συνειδητοποιώ ότι λείπει μια τσάντα. Που είναι; Σίγουρα δεν τη κρατώ εγώ. Μάλλον κάποια άλλη θα χαρεί τις καλοκαιρινές μπλούζες που ψώνισα…. Έκανα ένα τροχάδι στο Terminal μπας και βρω τη τσάντα και ένιωσα σαν να πρωταγωνιστώ σε ταινία θρίλερ με μια κάμερα να με ακολουθεί. Εν πάση περιπτώσει τίποτα δε βρήκα και η ταινία θρίλερ εξελίχθηκε σε δράμα. Ήμουν απαρηγόρητη. Έκανα 5 ώρες να ξαναμιλήσω.

Αλλά όπως έχω μάθει για πράγματα που δε μπορείς να αλλάξεις μη σκας. Δέξου τα και πήγαινε παρακάτω!  Αναγκαστικά θα πρέπει να επαναλάβω τα ψώνια μου…. Επίσης φτάνει ο ύπνος! Καιρός να ξυπνήσω!!! Έχουμε πολλές δουλείες να κάνουμε….