URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Δεύτερη ζωή δεν έχει…

του Θανάση Ξάνθου

Δεύτερη ζωή δεν έχει…

Ημέρα 17η. Ο Αύγουστος καλά κρατεί. Είπαν θα δροσίσει. Άφησα την μπαλκονόπορτα ανοιχτεί να μπει ήλιος στο δωμάτιο, λίγο φως από εκείνο που δεν συγκρίνεται με άλλο. Το φως της ημέρας. Αυτό που μας καλεί να το εξερευνήσουμε, να το γνωρίσουμε και να συμφιλιωθούμε μαζί του.

Είπα να βάλω μια τάξη στο ανακατωμένο δωμάτιο μου. Φτάνοντας  στο ράφι με τα αναμνηστικά άλμπουμ, κοντοστάθηκα σε φωτογραφίες που είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν από το χρόνο. Φωτογραφίες που έκρυβαν κάποτε μυστικά, που χάριζαν όμορφες και λιλιπούτειες στιγμές. Οι φωτογραφίες που έπιασα στα χέρια μου, είχαν την μυρωδιά της οικογένειας, του σχολείου, των εκδρομών, των γενεθλίων, των φίλων, των παρελάσεων, των αποφοιτήσεων, των φοιτητικών στιγμών. Βλέποντας τες ξανά, έμεινα έκπληκτος με το πόσα πράγματα είχαμε ζήσει κάποτε. Μνήμες χαράς και μόνο,  που βιώσαμε όλα αυτά. Και μια  ελπίδα τεράστια ότι θα ζήσουμε κι άλλα περισσότερα.

Το δωμάτιο έλαμψε. Τάξη παντού. Από την βιβλιοθήκη μέχρι και το τελευταίο σκουπιδάκι στο πάτωμα. Χαίρεσαι να το βλέπεις. Όμως η αταξία συνεχίζεται…. Στην καρδιά αυτή την φορά. Στα πράγματα που αναγκάστηκες να κάνεις, γιατί κάποιοι άλλοι το ήθελαν. Κι εσύ τα έκανες γιατί απλά δεν ήθελες να τους στενοχωρήσεις. Γιατί ήθελες το καλό τους κι εκείνοι το δικό σου.

Αυτό άλλωστε έδειξε ο χρόνος. ”Και τώρα γιατί κλαις και πονάς εαυτέ μου; Τα πράγματα διορθώνονται. Η αλήθεια και η αγάπη κρατά τους ανθρώπους ζωντανούς. Πορεύσου με αυτήν. Μην  αφήσεις κανέναν και τίποτα να σε εμποδίσει. Ξέρεις. Άσε την καρδιά, σε συνδυασμό με την λογική να σε οδηγήσει στα πιο όμορφα και ονειρικά μέρη. Εκεί που η αγάπη σου για αυτά που ποθείς, γι’αυτά που πασχίζεις να επιτχύχεις, θα βρει την γαλήνη”. 

Αυτά είπα στον εαυτό μου εκείνα τα λεπτά που ξέσπασα σε λυγμούς/ Ανάμεσα στα καθαρά βιβλία, στις γεμάτες  με υπέροχες αναμνήσεις φωτογραφίες αλλά και στο ελπιδοφόρο μέλλον που θα έρθει. Στα ομορφότερα που μας περιμένουν στην επόμενη γωνία. Σε αυτή την ζωή. Στη μία και μοναδική, που μας χαρίστηκε απλόχερα και εμείς οφείλουμε να την στολίσουμε με τα σπουδαιότερα πρόσωπα, όνειρα και τις πιο ξεχωριστές στιγμές.

Εμπρός λοιπόν εαυτέ μου. Δεύτερη ζωή δεν έχει. Βάλε τα δυνατά σου και προχώρα. Στο επόμενο βήμα, στην επόμενη στάση. Μπορείς. Το ξέρω. Αν δεν μπορούσες άλλωστε θα είχες ήδη μείνει στα μισά του δρόμου. Παραπονεμένος και μόνος. Τώρα όμως είσαι αισιόδοξος και γεμάτος ανθρώπους που σε αγαπούν αληθινά.