URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Δε γεννήθηκα σε μια εποχή για ρομαντισμό – του Νικόλαου Τσιναφορνιώτη

Δε γεννήθηκα σε μια εποχή για ρομαντισμό – του Νικόλαου Τσιναφορνιώτη

Σηκώνει η εποχή ρομαντισμό; Ή μήπως έναν άκρατο κυνισμό; Ας μη γελιόμαστε, τη σήμερον ημέρα τα άσπρα άλογα με τους ιππότες έχουν χαθεί σε κάποιον περιφερειακό δρόμο μακριά από τη πραγματικότητα και τα love stories έχουν αντικατασταθεί από μερικά one night stands. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και καλώς ή κακώς πρέπει να το αποδεχτείς αργά ή γρήγορα. Ή μήπως όχι;

Οι άνθρωποι σήμερα επικοινωνούν, αγαπούν και νιώθουν με ειδοποιήσεις και κόκκινες σημάνσεις στα πάνω δεξιά του Facebook κόσμου τους. «Αποκτούν» και «διαγράφουν» φίλους πιο γρήγορα από το απογευματινό δελτίο των 5 μ.μ και οι πίστες στο Candy Crush έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την ερωτική τους ζωή.

Πες μου πόσα είναι τα like στη φωτογραφία προφίλ σου, για να σου πω ποιος είσαι. Μετά άφησε με να σκεφτώ αν ταιριάζουμε. Οι σχέσεις έχουν γίνει τόσο επιφανειακές και ρηχές που κοντεύουν να εξατμιστούν και να μείνει ο καθένας μας μόνος μπροστά σε μια οθόνη, αναμένοντας το κάτι καλύτερο. Νάρκισσοι από τη κούνια, εγωκεντρικοί εκ πεποιθήσεως, πιστεύω εις μιαν θρησκεία, αυτή της ωραιοπάθειας και δεν μ’ απασχολεί τίποτα περισσότερο από το φαίνεσθε.

Ο ρομαντισμός συνδέεται μεταξύ άλλων με τη μονογαμία και κάπως έτσι καταλήγει κάπως παλιομοδίτικος. Ο σύγχρονος άνθρωπος βλέπετε –στη πλειοψηφία του τουλάχιστον- δεν αναζητάει την αποκλειστικότητα και δεν πιστεύει ιδιαίτερα σε κανένα καρμικό ταίρι. Προτιμάει τη πολυγαμικότητα και τα one night stands και όλα αυτά γιατί αναζητάει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την επιβεβαίωση της ταυτότητας του.

Κάπου εδώ στο τέλος, θυμάμαι πως είχαμε να μιλήσουμε σχεδόν ένα μήνα από κοντά από τότε που τελειώσαμε τόσο άδοξα. Προχθές, πήγαμε μια βόλτα μέχρι τα λαδάδικα, μόνοι μας. Θα είχαμε επέτειο σε λίγες ώρες, είπες. Θα κλείναμε δύο χρόνια. Παραδόξως, ήμασταν πολύ άνετοι, δεν υπήρχε καμία αμηχανία, ήμασταν οι εαυτοί μας, όπως ήξερε ο ένας τον άλλον. Καταλήξαμε να μιλάμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, όπως τότε. Ήταν όμορφα, αλήθεια.

Βλέπετε, όσο χρόνος και αν περάσει μερικά πράγματα συνεχίζουν να υπάρχουν, είτε λίγο είτε πολύ. Είναι η αυθεντικότητα της σχέσης, είναι αυτό που λέμε και ως ρομαντισμός και που σήμερα –κάπως- λείπει. Δεν γεννήθηκα σε μια εποχή για ρομαντισμό, αλλά σε μια εποχή μόνο για κυνισμό, επιδερμικές σχέσεις και πολλές ανασφάλειες. Δεν με ένοιαξαν ποτέ τα πρέπει και δε σταμάτησα στιγμή να σε διεκδικώ. Δεν ξέρω αν καταλήγω να γίνομαι κάπως αθεράπευτα ρομαντικός, συναισθηματικός ή ακόμα και κουραστικός. Ξέχασε τα όμως όλα αυτά και κοίτα έξω. Πάλι βρέχει. Χορεύουμε;

Νικόλαος Τσιναφορνιώτης είναι φοιτητής στο τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.