URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Χρήστος Γιαννακού

Η ξεχωριστή ιστορία του Χρήστου Γιαννακού

Χρήστος Γιαννακού

Ο Χρήστος Γιαννακού µε τη φανέλα της Αναγέννησης σε όλη σχεδόν την ποδοσφαιρική του πορεία έγραψε πρωτόγνωρες σελίδες δόξας.

Η σηµερινή «διαδροµή» είναι κάπως διαφορετική, καθώς επιλέγουµε να παρουσιάσουµε έναν άνθρωπο που µε µεράκι καταγράφει εδώ και χρόνια την ιστορία της Αναγέννησης ∆ερύνειας. Πρόκειται για τον Χρήστο Γιαννακού, ο οποίος από τα πρώτα χρόνια της εφηβικής του ηλικίας ξεχώριζε στις γειτονιές της ∆ερύνειας. Φυσικό επακόλουθο, λοιπόν, ήταν µόλις έφθασε σε ηλικία που µπορούσε να αγωνιστεί σε αγώνες της ΚΟΠ να τον εντάξουν κατευθείαν.

Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών πρωτοφόρεσε τη φανέλα της Αναγέννησης, µε την οποία έµελλε να γράψει πρωτόγνωρες σελίδες δόξας. Η χαρά που ένιωθε τότε ήταν απερίγραπτη. Του δινόταν η ευκαιρία να αγωνιστεί δίπλα στους πολύ µεγάλους παίκτες που διέθετε η Αναγέννηση, αλλά και να παίξει απέναντι από µεγαλύτερους, ηλικιακά και εµπειρικά ποδοσφαιριστές.

Στην Αναγέννηση θα παίξει ως αριστερός χαλφ, αριστερός εξτρέµ και µπακ αριστερός για δεκαοχτώ χρόνια, µε ένα µικρό διάλειµµα τριών χρόνων, όταν πήγε στο Παραλίµνι. Μάλιστα, ο Χρήστος Γιαννακού ήταν ο πρώτος «ξένος» που έκανε µεταγραφή στο Παραλίµνι. Μέχρι τότε κανένας άλλος, εκτός από τους Παραλιµνίτες δε είχε αγωνιστεί µε τη φανέλα της Ένωσης. Συµµετέχοντας στην Ένωση Παραλιµνίου είχε και την ευκαιρία να αγωνιστεί στον τελικό κυπέλλου, όπου θεωρεί ότι ήταν µια από τις καλύτερες στιγµές στην ποδοσφαιρική του πορεία.

Τρία χρόνια µετά, αφού παντρεύτηκε και άνοιξε δικό του κατάστηµα αθλητικών ειδών, ο Χρήστος αποφάσισε να επιστρέψει στη ∆ερύνεια. «Τότε οι απαιτήσεις του Παραλιµνίου ήταν πολύ περισσότερες, εγώ ήθελα να περνώ χρόνο µε την οικογένειά µου γι’ αυτό επέστρεψα στην Αναγέννηση, όπου παρέµεινα µέχρι το τέλος της ποδοσφαιρικής µου καριέρας».

Τη µεγαλύτερη ικανοποίηση ως ποδοσφαιριστής την ένιωσε την περίοδο 1986-87, όπου η οµάδα της Αναγέννησης για πρώτη φορά ανέβηκε στην Α’ κατηγορία. Γι’ αυτό και η χειρότερη του στιγµή ήταν όταν δεν κατάφεραν να διατηρηθούν και κατέβηκαν αµέσως στην Β’ κατηγορία. «Άλλες εποχές τότε. Αγωνιζόµασταν µόνο παιδιά της ∆ερύνειας. Κάθε νίκη ή ήττα της οµάδας άνηκε σε όλους τους κατοίκους και όχι µόνο σε εµάς. Η νίκη και η ήττα µας επηρέαζαν την οικογένεια, τους φίλους, τους συνδηµότες µας. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες όλων µας ήταν δεκαπλάσιες αλλά και τα συναισθήµατά µας ακόµα πιο έντονα».

Καθόλη τη πορεία του παραδέχεται πως δούλευε πολύ σκληρά. Είχε αγωνιστική πειθαρχία, όπως αναγνωρίζουν οι συµπαίκτες του, και ήταν τελειοµανής. ∆εν έχανε ποτέ προπόνηση, πάντα πρώτος από όλους, σε όλα. Και το σηµαντικότερο; Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια πορείας του, είχε δεχτεί µόνο δύο κίτρινες κάρτες. Το ήθος που επιδείκνυε µέσα στο γήπεδο ήταν αξιοπρόσεκτο. Γι’ αυτό άλλωστε ήταν αρχηγός της Αναγέννησης τη µεγαλύτερη περίοδο της ποδοσφαιρικής του πορείας.

Μια από τις σηµαντικότερες προσωπικότητες που γνώρισε και είχε την ευκαιρία να δουλέψει µαζί του, όπως µας λέει, ήταν ο Θεόδωρος Κολοκούδιας. «Ένας φοβερός άνθρωπος, που µας βοήθησε, µας ενθάρρυνε και ήταν πάντα δίπλα µας. Ακόµα και όταν ανέλαβα ως προπονητής, µε συµβούλευε σε πολύ σηµαντικά ζητήµατα». Ακόµα ένα άτοµο που υπήρξε σηµαντικό στην πορεία του Χρήστου Γιαννακού είναι ο αείµνηστος Ανδρέας Ρούσσος, ο οποίος υπήρξε πρόεδρος της Αναγέννησης για αρκετά χρόνια. Ένας άνθρωπος µε ήθος που ο Χρήστος θαύµαζε πολύ για όλη την προσφορά του στην Αναγέννηση.

Ένα πρόβληµα στο πόδι του το 1991 ήταν αρκετό για να του στερήσει αυτό που αγαπούσε περισσότερο, το γήπεδο. Κρέµασε λοιπόν τα παπούτσια του αλλά δεν άφησε το ποδόσφαιρο. Αµέσως γίνεται βοηθός προπονητής και προπονητής τόσο στη δεύτερη όσο και στην πρώτη οµάδα της Αναγέννησης. Όµως, η προπόνηση άλλων παικτών ήταν κάτι που τον άγχωνε. «Ως προπονητής θεωρούσα πως όλο το βάρος έπεφτε πάνω µου. Είχα συνέχεια ένα αδικαιολόγητο άγχος που δεν είχα ως ποδοσφαιριστής. Έτσι και εγκατέλειψα εντελώς τα γήπεδα όχι όµως την Αναγέννηση. Ακόµα και όταν κάποιες φορές ο ίδιος ζηµίωνα και δεν είχα τίποτα να κερδίσω, προσπαθούσα για το καλύτερο της οµάδας. Θεωρώ ότι η Αναγέννηση µου εκπλήρωσε όλα τα ποδοσφαιρικά µου όνειρα, γι’ αυτό παραµένω ενεργό µέλος, για να βοηθώ την οµάδα αλλά και να στηρίζω τον γιο µου, Γιώργο Γιαννακού, ο οποίος αγωνίζεται µε αυτή τη φανέλα».