URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Από το παράθυρο – της Δέσποινας Σ. Χατζήζαχαρια

Από το παράθυρο – της Δέσποινας Σ. Χατζήζαχαρια

Μπερλίν, Ιανουάριος 2015

Χαμένη στη μετάφραση φόρμας, προσπαθώντας να συμπληρώσω από ταχυδρομικό κώδικα μέχρι τι έφαγα το πρωί, συνειδητοποιώ πως βρέχει. Όχι μόνο βρέχει, αλλά και το παράθυρο είναι εννοείται ανοικτό. Ευτυχώς δηλαδή που σήκωσα το κεφάλι μου, γιατί μέχρι πριν λίγο ήμουν σίγουρη πως μέχρι και το σύμπαν γελούσε με αυτά που έγραφα και με έφτυνε.

Αφού βεβαιώνω πως οι σημειώσεις που άφησα πριν λίγο κάτω δεν είναι κοντά στο παράθυρο ξαναγυρίζω πίσω στα χαρτιά μου. Γιατί όπως μου έλεγε πάντα και η μαμά μου, όταν αρχίσει να βρέχει, να βεβαιώνεσαι πως δεν άφησες τα βιβλία σου κοντά στο ανοικτό παράθυρο. Και ηλεκτρικές συσκευές βέβαια, αλλά κάποια πράγματα προηγούνται. Ή τουλάχιστον, έχω την ψευδαίσθηση πως θα γυρίσω πίσω στη δουλειά που άφησα στη μέση. Γιατί λίγο η κούραση, λίγο η νύστα, λίγο η πείνα –συνδυασμός καθημερινός και καταστροφικός, έρχεται και η βροχή, με αποτελειώνει. Άντε τώρα να ξανασυγκεντρωθείς. Οι σταγόνες να πιτσιλούν το περβάζι και εγώ αντί να συμπληρώνω τα κενά στη φόρμα, να χαζεύω έξω και να προσπαθώ να μαντέψω πότε θα καταφέρει να περάσει μία σταγόνα μέσα από το παράθυρο. Τώρα θα μου πείτε, γιατί δεν κλείνεις το παράθυρο; Γιατί δε μετακινείς το γραφείο σου σε άλλο μέρος για να μην αποσπάται η προσοχή σου; Επειδή όπως θα έλεγε και ένα πολύ δικό μου πρόσωπο, «τα θέματα σου Δέσποινα είναι πολλά».

Όχι, από φενγκ σούι, μούι, τούι κλπ δε γνωρίζω και πολλά. Και να γνώριζα η αλήθεια, το γραφείο θα παρέμεινε μπροστά από το παράθυρο, άσχετα αν περνούσε ακριβώς από πάνω από το μαγνητικό πεδίο του δωματίου. Ο λόγος ένας. Σε ένα από τα πολλά διαλείμματά μου, προσπαθώντας να ξεκουράσω τα μάτια μου (;) από την οθόνη του υπολογιστή και τα χαρτιά, μένω για ώρα να κοιτάω έξω από το παράθυρό μου. Και για να προλάβω μερικούς μερικους, όχι, δεν έβαλα στο μάτι κάποιον από απέναντι. Έξω σκοτεινιά, άσχετα αν το ρολόι δείχνει μόλις 16.00. Και εγώ να μένω να κοιτάζω τη φωτεινή πινακίδα του πολύ απέναντι και ψηλού κτιρίου. Το πρώτο γράμμα να μισοτρέμει και εγώ να προσπαθώ να μεταφέρω μάταια το βλέμμα μου αλλού. Χαμένη στη μετάφραση για άλλη μια φορά, με τις καινούριες λέξεις να κάνουν παρέλαση μέσα στο μυαλό μου, μου παίρνει λίγη ώρα να κάνω την ταύτιση. Τέσσερα (4) γράμματα, χωρίς άρθρο, το όνομα του δρόμου, το άγαλμα από έξω. Ένα «γκούκολ σερτς» για επιβεβαίωση και «βουαλά».

Χαμένοι και εσείς; Ένα στοιχείο. Σκεφτείτε κάτι που θα θέλατε πάρα πολύ. Πιο εύκολο για όσους ψάχνουν δουλειά. Τώρα, τοποθετήστε αυτό που σκεφτήκατε ακριβώς έξω από το παράθυρο σας. Τα (υπόλοιπα) συμπεράσματα, δικά σας.

Δε ξέρω που θα είμαι αύριο, την επόμενη βδομάδα ή το Πάσχα που έρχεται. Ξέρω όμως ένα πράγμα. Ότι μπορεί οι συνθήκες να μας έκαναν να αναθεωρήσουμε πολλούς από τους στόχους μας, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να ελπίζουμε. Και όταν απογοητεύεστε, να σηκώνετε και εσείς το κεφάλι και να κοιτάτε έξω. Γιατί όπως βρήκα το δικό μου «κόσμο» (=die Welt) ακριβώς έξω από το παράθυρο του δωματίου μου, μπορεί να τον βρείτε και εσείς.

Γιατί το 2015 θα αξίζει.
Μας το χρωστάει το ’14, το επιβάλλει το ’13.