URBAN.CULTURE.MAGAZINE

«Αν περάσεις από τη Θεσσαλονίκη, σήκωσε τον αντίχειρά σου»

Από τη Μαριάννα Λαζάρου

«Αν περάσεις από τη Θεσσαλονίκη, σήκωσε τον αντίχειρά σου»

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, στην οποία κατοικούν σήμερα λίγο περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Η Θεσσαλονίκη είναι μία πολύ όμορφη πόλη, με πλούσια ιστορία (ακόμα και στα δημόσια πάρκινγκ μπορείς να συναντήσεις έναν αρχαιολογικό χώρο), αλλά και πολύ ζωντανή και νεανική, αφού διαθέτει το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της χώρας.

Προβλήματα, φυσικά και υπάρχουν, αλλά σε γενικές γραμμές προσφέρει ένα καλό επίπεδο ζωής- όποιος αισθάνεται ότι ζει σε πολύ έντονους ρυθμούς στη Θεσσαλονίκη, νομίζω ότι είναι λίγο υπερβολικός ή απλά δεν έχει το κατάλληλο μέτρο σύγκρισης. Τελευταία, όμως, όλοι και όλες είμαστε στο πόδι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών της πόλης μας εγκατέλειψε. Δεν πληρώνει τους οδηγούς του, επομένως εδώ και δέκα ημέρες δεν έχουμε κανένα δημόσιο μέσο συγκοινωνίας, αφού οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας. Δεν υπάρχει μετρό, δεν υπάρχει τραμ, δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχουν μόνο τα πόδια μας για να καλύπτουν τις αποστάσεις.

Η σχέση μας με τη δημόσια συγκοινωνία ήταν πάντα μία σχέση εξάρτησης και όχι έντιμης συνεργασίας. Αυτή τη στιγμή ζητάμε να επιστρέψουν στους δρόμους μερικά οχήματα που είναι ακατάλληλα για κυκλοφορία, αφού είναι παμπάλαια, βρώμικα, με ξηλωμένα μέρη, τροχούς που αποκολλούνται εν κινήσει και με προβληματικά δρομολόγια. Όμως είναι τα μόνα που έχουμε. Τα έργα του μετρό, προς τα παρόν, μας βγάζουν τη γλώσσα μέσα από τις βαθιές τρύπες που δημιούργησαν πριν από μια δεκαετία στους δρόμους. Είναι καταθλιπτικό να ζητάμε πίσω κάτι πληγώνει καθημερινά την αξιοπρέπειά μας. Όμως είναι το μόνο που έχουμε.

Αμέλησα να βγάλω δίπλωμα οδήγησης, γιατί κινούμαι μόνιμα στο κέντρο. Η σχολή μου βρίσκεται σε μία από τις κεντρικότερες οδούς και τα φροντιστήρια σουηδικών και γαλλικών που παρακολουθώ είναι επίσης σε εμπορικούς δρόμους, όπου είναι εξαιρετικά δύσκολο να σταθμεύσεις. Πρακτικά ο μόνος τρόπος να παρκάρεις εκεί είναι να μπουκάρεις σε κανένα κατάστημα ρούχων και να αφήσεις το αμάξι κάτω από τις κρεμάστρες. Καθόλου κομψό αυτό και ίσως παραβατικό.

Ευτυχώς, ωστόσο, οι Θεσσαλονικείς κινητοποιήθηκαν και δημιούργησαν το “Κίνημα Ωτοστόπ”, μία πρωτοβουλία που μετρά μόλις τρεις ημέρες ζωής αλλά έχει ήδη διευκολύνει πολύ τη μετακίνηση και τη ζωή μας. Συνάντησα τον κ. Δημήτρη Παπαγεωργίου, τον εμπνευστή αυτού του κινήματος σε μία ενημερωτική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην παραλία Θεσσαλονίκης την Κυριακή. Όπως εξηγεί “όλα ξεκίνησαν από μία αυθόρμητη ανάρτηση που έκανα στον προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook. Ενημέρωσα απλά τους φίλους μου ότι είμαι πρόθυμος να πάρω μαζί μου στο αυτοκίνητο όσους κατευθύνονται στην ίδια περιοχή με εμένα. Γνωρίζω ότι είναι πολλά τα χρήματα για να πληρώνεις ταξί καθημερινά, οπότε ήθελα να προσφέρω λύση με αυτόν τον τρόπο”.

Τα πράγματα εξελίχθηκαν γρήγορα από εκεί κι έπειτα. “Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος, δημιουργήσαμε την ομάδα “Κίνημα Ωτοστόπ” στο fecebook, όπου ο καθένας δηλώνει πού θέλει να πάει και οι οδηγοί προθυμοποιούνται να τους έχουν ως συνεπιβάτες, εφόσον πηγαίνουν προς τον ίδιο προορισμό. Τυπώσαμε και τα χαρακτηριστικά αυτοκόλλητα, ώστε να τα σηκώνουν οι πεζοί και οι οδηγοί, όποτε χρειάζεται. Αυτή τη στιγμή η ομάδα αριθμεί πάνω από 7.000 μέλη” συμπληρώνει ο κ. Παπαγεωργίου.

Από την πλευρά της η κ. Χριστίνα Βερβερίδου, που στηρίζει εθελοντικά το “Κίνημα” φωτίζει και την κοινωνική πλευρά του ζητήματος πέρα από την οικονομική. “Είναι ένας τρόπος να ξεπεράσουμε τις επιφυλάξεις μας και να εμπιστευτούμε επιτέλους το συμπολίτη μας. Πολλοί εκφράζουν καχυποψία για το εγχείρημα, αλλά είναι αδικαιολόγητη, καθώς μπορείς να διαλέξεις εάν θες το εκάστοτε άτομο για συνεπιβάτη σου. Σε τελική ανάλυση, το μοντέλο αυτό έχει εφαρμοστεί σε πολλές πόλεις με μεγάλη επιτυχία”.

Τι κι αν τα λεωφορεία έχουν πατήσει φρένο, λοιπόν; Τα καλά νέα είναι ότι ανθρωπιά και η αλληλεγγύη σε αυτήν την πόλη τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι δεν έχουμε παρά να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις σε αυτή τη χώρα, όπου τα πάντα υπολειτουργούν και τα πιο στοιχειώδη πράγματα- όπως η μετακίνηση- απαιτούν κόπο από μέρους μας. Όλη αυτή η υπόθεση θα μας αφήσει με ένα λοξό χαμόγελο στα χείλη. Θα χαμογελάμε, γιατί με την εφευρετικότητά μας τα καταφέραμε και πάλι. Λοξά, γιατί όλο και κάποια νέα δυσκολία θα μας περιμένει στο κατώφλι της επόμενης ημέρας.

Μαριάννα Λαζάρου είναι φοιτήτρια Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ.