URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Άλλωστε, αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα

Letters from Juliette*

Άλλωστε, αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα

‘Και τελικά τι σημασία τώρα έχει αν δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν πολύ. και τελικά πάντα ο ένας θα πονάει. Και τελικά τι σημασία τώρα έχει που μοιραστήκαμε ως εδώ την διαδρομή.’

Λατρεύω Βανδή και το τραγούδι.

Δεν ξέρω αν νιώθω ανακούφιση που τελείωσαν οι διακοπές. Δεν ήταν τόσο δράμα τελικά. Είχα ωραίες στιγμές. Μετανιώνω που δεν πήγα μια εκδρομή, ένα ταξίδι ή έστω ένα διήμερο.

Δε θέλω όμως πλέον να μετανιώνω για αυτά που δεν κάνω ούτε για αυτά που κάνω. Πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. ‘Για ότι έχω κάνει δε μετανιώνω, δε μετανιώνω! Είναι η ζωή μια πλάνη..’

Τηλεφωνώ στη φίλη μου που μένει Αθήνα. ‘Ναταλία. Κορίτσι μου! Ομορφιά μου ατελείωτη! Ετοιμάσου γιατί το επόμενο σαββατοκύριακο έρχομαι Αθήνα.’

Ναι λοιπόν πρέπει να φύγω από όλους και από όλα έστω για λίγο.

Χτυπά το τηλέφωνο. Η Νάντια! Άραγε τι τρέλα σκέφτηκε πάλι να κάνει ή να πει.

‘Ετοιμάσου φιλενάδα γιατί απόψε θα πάμε σε ένα φοβερό μαγαζί με ζωντανή μουσική. Θα το κάψουμε!’

‘Είναι από αυτά τα μέρη που πας για να μεθύσεις και να ξεχάσεις το όνομα σου?’ λέω εγώ.

Απαντά θυμωμένα ‘ Όχι μίζερο κορίτσι. Θα πάμε και θα περάσουμε όμορφα. Ξεκόλλα από τον καινούργιο σου καναπέ, που παρεμπιπτόντως είναι θεϊκός, και ετοιμάσου.’

Γιατί όλοι μου οι φίλοι με πιέζουν να βγω. Τι δεν καταλαβαίνουν? Ότι περνώ και μόνη μου καλά? Ότι τα έχω βρει με τον εαυτό μου και πλέον μπορώ να περάσω ακόμα και 24 ώρες δίχως να μιλήσω σε κανέναν? Μη σου πω πως αν προσπαθήσω μπορώ και 48 ώρες! Ίσως έπρεπε να γίνω ερημίτης. Το μόνο αρνητικό είναι ότι δεν θα έχω υπολογιστή, διαδίκτυο και τηλεόραση. Άστο καλύτερα. Εν πάση περιπτώσει πάω να ετοιμαστώ γιατί αυτή είναι ικανή να έρθει να με πάρει σηκωτή.

Έβαλα το δερμάτινο παντελόνι, μποτάκια και ένα απλό μπλουζάκι. Η Νάντια κατέφθασε με μισή ώρα καθυστέρηση το οποίο ήταν και το αναμενόμενο.

Στη παρέα ήταν και η φίλη μας η Κατερίνα.

‘Κατερινιώ μου τι νέα? Βρήκες φως στην άκρη του τούνελ?’

Η Κατερίνα με κοίταξε με ένα θλιμμένο βλέμμα και ξαφνικά πόνεσε το στομάχι μου. Αυτό το κορίτσι ταλαιπωρήθηκε αρκετά συναισθηματικά. Είναι άτομο που ενθουσιάζεται, είναι ειλικρινής και δεν παίζει παιχνίδια. Είναι απλά ο εαυτός της δίχως φίλτρο. Είναι ο στρατιώτης που πάει στον πόλεμο χωρίς προστασία, χωρίς στολή. Πέφτει αλλά μετά ξανασηκώνεται.

Τώρα πρέπει να είναι στα πατώματα!

‘Τι έγινε Κατερίνα μου? Ο ‘έτσι’ την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια?’ Ρωτά η Νάντια άγαρμπα.

Αγριοκοιτάζω τη Νάντια! Τελικά όμως είχε δίκιο. Ο τύπος όντως την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. 6 Μήνες! Ούτε λίγοι ούτε πολλοί αλλά αρκετοί για να πονέσεις. Έδωσε πολλά η Κατερίνα για ακόμα μια φορά και έμεινε στον άσσο. Άραγε ο πόνος είναι πάντα ο ίδιος ή με τα χρόνια αλλάζει. Μεγαλώνοντας δυναμώνει το στομάχι και γινόμαστε πιο σκληροί. Το βλέμμα της Κατερίνας όμως λέει άλλα. Είναι λες και πονάει το ίδιο.

Κάθισα στο τραπέζι και παρήγγειλα το γνωστό ποτό βότκα γκρέιπφρουτ σε χαμηλό ποτήρι.

Ξαφνικά ακούω την μαγική αυτή πενιά. Αυτή που με τρελαίνει και με παρασέρνει σε έναν άλλο κόσμο. ‘Ραγίζει απόψε η καρδία με το μπαγλαμαδάκι. Πολλά κομμάτια έγινε σπασμένο ποτηράκι.’

Είναι λες και βλέπω τη ζωή της Κατερίνας σπασμένη σε χίλια-δύο κομμάτια. Θέλω να τη βοηθήσω να τα μαζέψει αλλά δε ξέρω αν μαζεύονται. Είναι χίλια-δύο.. Και αν μαζευτούν τι έγινε? Θα μπορεί να τα κολλήσει? Δύσκολο το εγχείρημα. Δύσκολο να είσαι υπερευαίσθητος. Είναι μεγάλη αδυναμία. Και όποιος το καταλάβει σε πατάει και φεύγει.

Η Κατερίνα σηκώνεται και χορεύει. Με κοίτα και μου χαμογελά με δυσκολία. Σαν να θέλει να μου πει ότι θα βρει τον τρόπο να τα καταφέρει. Χορεύει μαγικά όπως πάντα! Όλο το μαγαζί την κοίτα και την θαυμάζει.

Τελικά ο κάθε ένας από εμάς έχει κάτι να πει, να τραγουδήσει ή να χορέψει. Κάλο είναι να μάθουμε να ακούμε και να βλέπουμε λοιπόν πέρα από εμάς. Ίσως έτσι να μπορέσουμε να βοηθηθούμε ή να βοηθήσουμε. Και όπως είπε και η Σκάρλετ Ο’Χάρα στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος’!