URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Αλλαγή στον τρόπο σκέψης – της Χαρίκλειας Γιάγκου

Αλλαγή στον τρόπο σκέψης – της Χαρίκλειας Γιάγκου

Ένα µεσηµέρι Κυριακής, σε µια από τις καθιερωµένες οικογενειακές συναντήσεις, καθόταν στα δεξιά µου η δεκατετράχρονη ξαδέλφη µου και στα αριστερά µου ένα αξιολάτρευτο τετράχρονο αγοράκι.

Καθώς καθόµασταν στο τραπέζι, συζητούσαµε, γελούσαµε, απολαµβάναµε το ηλιόλουστο µεσηµεράκι και η ξαδέλφη µου πάνω στη συζήτηση µε αποκαλεί άνθρωπο. Τι πιο λογικό;
Μα να που τελικά δεν είναι.

Αυτή ακριβώς ήταν κι η στιγµή που ένιωσα ολόκληρο το σώµα µου να µουδιάζει…Και γιατί; Γιατί τότε το µικρό αγόρι µου λέει το εξής:

Χαρίκλεια σε είπε άνθρωπο!

Βλέποντας στα µάτια του µια τεράστια έκπληξη. Νοµίζω ήταν σαν να µε αποκαλούσε εξωγήινο. Ότι και να ήταν αυτό, το µόνο σίγουρο ήταν πως στα αυτιά του µικρού ηχούσε ως κάτι παράλογο.

Πάγωσα. Τι να απαντήσω; Τι να πω σε ένα παιδάκι; Πώς να του εξηγήσω; Και τότε µε όλη µου την αγάπη τον ρώτησα: «Γιατί αγόρι µου; Τι είµαι;»

Η απάντηση του; Καθηλωτική!

«Αφού είσαι κοπέλα!» Ένιωσα την απάντησή του σαν µια γροθιά από την κοινωνίας µας.

Ξέρετε γιατί; Γιατί αυτό τον έµαθε η κοινωνία, τον έµαθε πως οι άνθρωποι είναι οι άντρες, ενώ οι γυναίκες ανήκουν σε µια άλλη ξεχωριστή κατηγορία. Οι γυναίκες, δεν ανήκουν στους ανθρώπους. Οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι.

Η πιο τρυφερή ηλικία που τα παιδιά πλάθουν και σχηµατίζουν την άποψή τους για τον κόσµο, και αυτό το παιδάκι ή το κάθε παιδάκι που θα µπορούσε να είναι στη θέση του, µεγαλώνει πιστεύοντας πως «Αδρώποι εν οι άντρες».

Προσπάθησα µε κάθε τρόπο να του εξηγήσω πως όχι, ΟΛΟΙ είµαστε άνθρωποι! Ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας κι οτιδήποτε άλλο µπορεί να µας κάνει «διαφορετικούς». Είµαστε όλοι ξεχωριστές µονάδες, ξεχωριστές ανθρώπινες οντότητες που δηµιουργούµε ένα ενιαίο κόσµο. Γιατί αυτή είναι η πραγµατικότητα. Είµαστε όλοι µοναδικοί άνθρωποι, κι ο καθένας µας κουβαλά τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά µε κοινό το ανθρώπινο στοιχείο. Αυτό όµως που µε ξενίζει περισσότερο το σήµερα.

Βλέπω, τα παιδιά µας, που θα είναι το µέλλον της κοινωνίας µας, του τόπου µας κι ολόκληρης της ανθρωπότητας µεγαλώνουν και πιστεύουν πως: “Οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι!” Αλλά δεν φταίει το παιδί, ούτε καν η οικογένειά του. Φταίει η κοινωνία και η παιδεία µας!

Ναι, εµείς όλοι ανεξαιρέτως φέρουµε ευθύνη, γιατί συνεχίζουµε εν έτει 2015 να ανατροφοδοτούµε ένα σύστηµα πεπαλαιωµένο και σάπιο. Ένα σύστηµα που κατευθύνει τους ανθρώπους. Ένα κοινωνικό σύστηµα που πέρα από προκαταλήψεις, αδικίες και ανισότητες. Κι αυτό µε ενοχλεί! Με ενοχλεί όχι για’µένα, αλλά για εµάς. Γιατί αντί να κάνουµε βήµατα µπροστά, µε τέτοιες αντιλήψεις είµαστε στάσιµοι και περιµένουµε το άγιο εκείνο χέρι που θα µας σώσει από τα προβλήµατά µας.

Μέσα από αυτή την ιστορία αντιλαµβάνοµαι ότι το µεγαλύτερο µας πρόβληµα βρίσκεται
στην καρδιά και στο µυαλό µας το οποίο θα πρέπει να προσπαθήσουµε εµείς οι ίδιοι να αλλάξουµε.

Πρώτα πρέπει να ξεκινήσουµε από τις κοινωνικές δοµές που νοσούν. Από τις αντιλήψεις και τον τρόπο σκέψης µας, από την παιδεία και την καλλιέργεια που προσφέρουµε στα παιδιά µας αλλά φυσικά και στους εαυτούς µας.

Αυτές τις ξεθωριασµένες απόψεις και ιδέες που µεταφέρουµε στα παιδιά, µας πρέπει να βελτιώσουµε και να αναθεωρήσουµε. Πρέπει να µπορούµε να αντιµετωπίζουµε την κοινωνία µε µία κριτική και αναστοχαστική µατιά, έτσι ώστε να ξεθωριάσουµε τις προκαταλήψεις που µαστίζουν την κυπριακή κοινωνία.

Με µοναδικό στόχο; Ένα καλύτερο αύριο για όλους. Ανεξαρτήτως «ιδιαιτεροτήτων», όπως κάποιοι αρέσκονται να τις αποκαλούν, µε απώτερο στόχο να πετύχουµε ένα δίκαιο και ισότιµο αύριο για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και ταυτόχρονα ενιαία.

Η πραγµατική κρίση που βιώνει ο τόπος µας και ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι η κρίση στους θεσµούς και στις δοµές της κοινωνίας µας. Γιατί αυτές µας οδήγησαν εδώ που είµαστε. Και τι έχουν ως αφετηρία; Τα φτωχά µυαλά µας, τις άδειες καρδιές µας.

Γιατί αυτές οι χαλασµένες και σκουριασµένες δοµές µας δίδαξαν να χλευάζουµε τους αδύναµους, να εκµεταλλευόµαστε την εξουσία, όταν είναι στα χέρια µας προς το συµφέρον µας, να κοροϊδεύουµε το διαφορετικό, να φθονούµε τον καλύτερό µας και να λειτουργούµε πάντοτε στοχεύοντας το προσωπικό και διεφθαρµένο συµφέρον µας.

Ξεχνώντας πάντοτε το πιο σηµαντικό «χαρακτηριστικό» µας. Είµαστε άνθρωποι! Πολλές µονάδες, µα πολλές µονάδες σε µόνο έναν κόσµο. Τον κόσµο µας! Σε µία µόνο ενιαία ανθρωπότητα, στην οποία ο κάθε ένας µας αξίζει και δικαιούται να απολαµβάνει την ελευθερία στην έκφραση και την ισότητα ως προς τον νόµο. Την ισότητα σε όλα!

Εκείνη τη µέρα που θα αφυπνιστούµε και θα θέσουµε επιτέλους ένα τέλος στην κρίση που εξουσιάζει τις καρδιές µας και τα µυαλά µας, τότε η σηµαία της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο θα κυµατίσει περήφανα στους ουρανούς του µέλλοντος! Μόνο τότε.

Τελειώνοντας θα ήθελα να σηµειώσω ακόµη κάτι, η κοινωνία µας αν δεν προσπαθήσει να αλλάξει, τότε τα πράγµατα µε το πέρασµα του χρόνου θα χειροτερεύουν. Κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα µέσα από τη φθίνουσα πορεία που ακολουθούµε εδώ και καιρό. Που µέρα µε την µέρα τα πράγµατα γίνονται χειρότερα. Μην ξεχνάτε παιδιά, άνθρωποι είµαστε.

Υ.Γ. (1) Ελπίζω η µέρα που θα ξυπνήσουµε για να κάνουµε την ανατροπή, να πλησιάζει.
Υ.Γ. (2) Τελικά.. Είµαι ή δεν είµαι άνθρωπος;