URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Αφήστε τα Pokemοn και κυνηγήστε την «κοκκινοσκουφίτσα» στο Παρίσι!

του Ευθύμιου Σαββάκη

Αφήστε τα Pokemοn και κυνηγήστε την «κοκκινοσκουφίτσα» στο Παρίσι!

Τρία ξεχωριστά αστυνομικά μυθιστορήματα από τις «Εκδόσεις Μεταίχμιο» μας προσφέρουν ένα noir ταξίδι στις ομορφότερες γωνιές της Ευρώπης.

Έγκλημα χωρίς δολοφόνο

Έχοντας διαβάσει τα τελευταία χρόνια τόσα αστυνομικά μυθιστορήματα από Ηνωμένο Βασίλειο, Αμερική και Σκανδιναβία (σε σημείο που μπορώ μαζί με τη φίλη μου την Αναστασία, επίσης φανατική του είδους, να σου πω πώς λένε τον ψιλικατζή απέναντι από το σπίτι της Ερίκα στη Φιελμπάκα), διατηρώ μέσα μου μία προκατάληψη απέναντι στους Έλληνες συγγραφείς αστυνομικού. Σαν ομάδα που κληρώνεται με την Μπαρτσελόνα στο Champions League και φοβάται για αυτό που θα τη βρει. Γερή γροθιά, βέβαια, στην προκατάληψη αυτή έχει δώσει η Χίλντα Παπαδημητρίου με το «Για μία Χούφτα Βινίλια» και περισσότερο με το (σαφώς καλύτερο) «Έχουνε όλοι κακούς σκοπούς», εξηγώντας μου μέσα από τις περιπέτειες του Χάρη Νικολόπουλου ότι και οι Έλληνες συγγραφείς μπορούν να σε κρατήσουν άυπνο κάτι ξημερώματα Δευτέρας. Την ίδια γροθιά στην προκατάληψή μου έδωσε και ο Χρήστος Παπαδημητρίου, ο οποίος πέτυχε, μάλιστα, κάτι σημαντικό για εμένα: Να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον μου παραθέτοντας ιστορικά στοιχεία (σε άλλες περιπτώσεις τα θεωρώ πιο βαρετά κι από τη φετινή άμυνα του ΠΑΟΚ).

Ο Παπαδημητρίου, λοιπόν, σε μεταφέρει στο Παρίσι του 1966, όταν κατά τη διάρκεια μίας συναυλίας της περίφημης ορχήστρας Μπαχ της Λειψίας, ο διάσημος μαέστρος πέφτει νεκρός καθώς σβήνουν οι τελευταίες νότες της μουσικής, αφήνοντας αναπάντητα ερωτηματικά στο κοινό, στον Τύπο αλλά και στο μυαλό του νεαρού επιθεωρητή Ζακέ, ο οποίος καλείται να βρει τη λύση στο μεγαλύτερο αίνιγμα που έχει κληθεί να αντιμετωπίσει.

Την ίδια στιγμή, μέσω της παράλληλης αφήγησης, επιχειρείται μία ιστορική αναδρομή στις φρικαλεότητες των Ναζί απέναντι στους Εβραίους και στην Ευρώπη γενικότερα. Μία τεχνική που εξυπηρετεί απόλυτα την αφήγηση, δένει αρμονικά παρόν και παρελθόν, σου υπενθυμίζει έντεχνα πτυχές της ιστορίας (που στην εποχή μας είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να ανασύρουμε στη μνήμη και στην εκλογική μας συνείδηση) και συνθέτει ένα ωραίο noir σκηνικό που ξετυλίγεται από τα γαλλοελβετικά σύνορα και το Άουσβιτς, έως τη Σιβηρία και την Τοσκάνη.

Ο ελληνικός Λαβύρινθος

[…«Ταραμάς, μουσακάς, ντολμάδες… Τώρα το μόνο που λείπει είναι ένα κομμάτι του Θεοδωράκη, το ‘Περιγιάλι’ για παράδειγμα, με τους στίχους του Σεφέρη, που ο Αλέκος το έπαιζε ξανά και ξανά στο πικάπ μέχρι που έκλαιγαν και τ’ αυτιά του, όπως έλεγε»!…]

Το φετινό καλοκαίρι είχε έντονο ελληνικό χρώμα στα βιβλία που αποφάσισα να διαβάσω στις παραλίες της Χαλκιδικής (φίλε Πάνο αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές, αυτό είναι το βιβλίο που είχα μαζί μου στην Νικήτη και ήμουν αντικοινωνικός μέχρι να το τελειώσω). Η ελληνική απόχρωση, ωστόσο, του συγκεκριμένου αστυνομικού μυθιστορήματος έγκειται στο ότι ο Πέπε Καρβάλιο αναλαμβάνει για λογαριασμό ενός παράξενου ζευγαριού Γάλλων, της Κλερ και του Λεμπρούν, να εντοπίσει πού βρίσκεται ο Αλέκος, ο Έλληνας σύζυγος της Κλερ. Έτσι, μπλέκεται σε έναν κόσμο γεμάτο ανατροπές και σκοτεινές προσωπικότητες, προσπαθώντας να δώσει πειστικές απαντήσεις στα ερωτηματικά που αυξάνονται σε κάθε σελίδα.

Αξίζει να σημειώσω ότι αυτή ήταν η πρώτη μου απόπειρα σε Μονταλμπάν, οπότε στην αρχή δυσκολεύτηκα να ακολουθήσω τον δαιμόνιο Καρβάλιο στον τρόπο σκέψης και δράσης του. Είμαι, ωστόσο, και τυχερός καθώς τον πετυχαίνω σε ένα βιβλίο όπου η κυνικότητά του γίνεται κομμάτια από τον έρωτα που θεριεύει για την Κλερ, ο οποίος μου κινεί την περιέργεια να τον διαβάσω και σε πιο ερωτικά «νηφάλιες» περιπέτειες για να δω τις ποιοτικές διαφορές. Γιατί κι ο έρωτας ένα noir σκηνικό είναι, αν το καλοσκεφτείς:

[…«Τα μάτια της πήραν το χρώμα του Αιγαίου, ενώ η ανάσα της έκανε το θώρακά της ν’ ανεβοκατεβαίνει κάτω απ’ τη λεπτή της μπλούζα, που τεντωνόταν πάνω από τα δύο ωραιότατα στήθη της. Ο Καρβάλιο υποψιαζόταν ότι θα ήταν σφιχτά, με ρώγες άγουρες, σαν τα στήθη των έφηβων κοριτσιών. ..»].

Διαφωνεί κανείς περί… noir σκηνικού;

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό

Και επειδή στις πρώτες 621 λέξεις του κειμένου που έχεις διαβάσει σου μιλάω (είτε κυριολεκτικά, είτε μεταφορικά) για Ελλάδα, οπότε εσύ φίλε αναγνώστη έχεις στο μυαλό σου καύσωνα, παραλία και μία παραγγελία που έχει αργήσει τρία τέταρτα, ήρθε η ώρα να σε παγώσω.

Όπως ακριβώς παγώνει και ο αναγνώστης όταν ανακαλύπτει ότι το ντεμπούτο της Kate Hamer δεν είναι ένα τυπικό θρίλερ απαγωγής ενός παιδιού, θεματική η οποία τελευταία τείνει να μονοπωλεί τα αστυνομικά μυθιστορήματα πιο συχνά κι από τις φορές που αντιφάσκει η ελληνική Βουλή!

Κι αυτό γιατί μία σύγχρονη εκδοχή της «κοκκινοσκουφίτσας» ξετυλίγεται στις σελίδες ενός πραγματικού θρίλερ, που ξεκινά όταν η Μπεθ πηγαίνει με την κόρη της, την Κάρμελ, σε ένα τοπικό φεστιβάλ αφήγησης και η μικρή εξαφανίζεται, επιβεβαιώνοντας τους χειρότερους φόβους της μητέρας της.

Ένα ταξίδι στις τρομακτικές και συνάμα αγεωγράφητες περιοχές του μυαλού των δύο ηρωίδων αρχίζει, την ίδια ώρα που ο «κακός λύκος» προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τις θεραπευτικές ικανότητες της Κάρμελ, η οποία αποδεικνύεται ένα γνήσιο παιδί – θαύμα!  Θα έχει happy end το σύγχρονο παραμύθι της Hamer;

Ο Guadian, πάντως, περιπλανιέται ακόμα στο… δάσος. «Θα γυρνάτε τις σελίδες σαν τρελοί… Η περιγραφή όμως του πώς μάνα και κόρη υπομένουν τον αποχωρισμό τους καθώς και οι ιστορίες που λέει η καθεμία στον εαυτό της για να αντέξουν τον πόνο είναι ακόμα πιο καθηλωτικές και από το ίδιο το μυστήριο της πλοκής».

Info: Ο Ευθύμιος Σαββάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και Υποψ. Διδάκτωρ του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ. Στην Ελλάδα εργάζεται για το συγκρότημα της LIFO, τη βρετανική εταιρεία bet365 καθώς και για άλλα sites, πρότζεκτ, free press και εταιρείες, ενώ, τα τελευταία χρόνια, δημοσιογραφική δράση έχει αναπτύξει και εκτός συνόρων (Κύπρο, Αγγλία, Ασία και Αμερική). Το πρώτο του διήγημα, «Ο λύκος και οι καραμέλες», περιλαμβάνεται στη συλλογή αστυνομικών ιστοριών «Ο Φόβος του Ξένου», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.