URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Α new day has come? – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Α new day has come? – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Βροχερή, φθινοπωρινή Δευτέρα. Άργησες να ξυπνήσεις (λιγάκι εσκεμμένα). Σε αστραπιαίο χρόνο ετοιμάζεσαι και εξοπλίζεσαι με τα απαραίτητα εφόδια για μια μέρα που φαντάζει δυσοίωνη. Προλαβαίνεις το μετρό ένα δευτερόλεπτο προτού αναχωρήσει από την πιο κοντινή στο σπίτι σου στάση και αποφασίζεις ότι αυτό είναι το πρώτο καλό σημάδι της ημέρας. Λίγο πριν φθάσεις στην στάση του προορισμού σου, το μετρό σταματά απρόσμενα. Τα λεπτά περνούν και ο συρμός ακόμη ακίνητος! Η αργοπορία αυτή κρίνεται αδικαιολόγητη, ώσπου ακούστηκαν φωνές και όλες οι υποθέσεις μέσα στο βαγόνι, οδηγούσαν μάλλον σε κάποιου είδους λογομαχία. Είναι αυτός όμως λόγος να καθυστερήσει ένα μετρό την πορεία του;

Μέσα σε μια φρενίτιδα παραπόνων, χυδαιολογιών και ματαιότητας των συνεπιβατών σου, το μετρό κινείται λίγα μέτρα και καλούνται όλοι οι επιβάτες να απομακρυνθούν εσπευσμένα από τον σταθμό. Βγαίνοντας πληροφορείσαι ότι ένας νεαρός άνδρας είχε πέσει στις γραμμές του μετρό, με σκοπό να βάλει τέλος στη ζωή του. Ο οδηγός πρόλαβε και σταμάτησε το συρμό, οπότε αποφεύχθηκε ο θάνατος του νεαρού. Επιπρόσθετα, η λογομαχία διαδραματιζόταν μεταξύ του οδηγού και του νεαρού, όπου ο πρώτος προσπαθούσε να πείσει τον δεύτερο να απομακρυνθεί από τις γραμμές του μετρό και να ξανασκεφτεί την απόφαση που είχε πάρει για την ζωή του. Ωστόσο, ο νεαρός δεν δίστασε να βρίσει και να κατηγορήσει τον οδηγό που δεν τον άφησε να δώσει ένα τέλος στη ζωή του.

Το σκηνικό αυτό ήταν σίγουρα τόσο παράδοξο, αλλά και τόσο λυπηρό. Το ίδιο είχε συμβεί και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού με πρωταγωνιστή πάλι έναν νεαρό άνδρα. Βέβαια, αυτό δεν είναι απλά ένα φαινόμενο που παρατηρείται πού και πού στο μετρό, αλλά ας σκεφτούμε πόσοι είναι οι άνθρωποι που βάζουν ηθελημένα ένα τέλμα στη ζωή τους είτε πέφτοντας από ψηλά κτίρια είτε με τη χρήση όπλου, αλλά και με πάρα πολλούς άλλους τρόπους που μπορεί να σκαρφιστεί ο άνθρωπος που θέλει να αυτοκτονήσει.

Φυσικά, δεν θεωρείται εντελώς παράλογη μια αυτοκτονία στη σημερινή κοινωνία, που δεν χαρακτηρίζεται από τίποτα ρόδινο, άλλα θλίβει μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο τους πολίτες της. Χρέη, μειωμένοι μισθοί, ανεργία, ρατσισμός, μοναξιά, ερωτικές απογοητεύσεις είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που οδηγούν σε μια μάταιη ζωή, χωρίς κίνητρο και ελπίδα για το μέλλον.

Τι κάνουμε όμως όλοι εμείς για αυτό το συνεχώς αυξανόμενο φαινόμενο; Σταυρώνουμε τα χέρια και το αντιμετωπίζουμε ως ακόμη έναν τρόπο μείωσης του πληθυσμού αυτού του πλανήτη; Ασφαλώς είναι ανάγκη να πραγματοποιηθούν ριζικές αλλαγές σε πολλούς τομείς της ζωής μας, όπου υπεύθυνοι κρίνονται πολιτικοί και πνευματικοί άνθρωποι. Η προσπάθεια όμως πρέπει να ξεκινήσει από εμάς τους ίδιους, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα που ανακύπτουν όσο σημαντικά και αν είναι με καλή διάθεση. Αν το καλοσκεφτούμε, υπάρχει ένας “μοχλός” στον εγκέφαλο, που επιβάλλεται να γυρίσουμε προς την αντίθετη πλευρά και τότε θα αντικρίσουμε με διαφορετική ματιά την πραγματικότητα. Τότε απλές καθημερινές στιγμές θα έχουν άλλο νόημα, αδιάφοροι άνθρωποι θα αποκτούν ενδιαφέρον και η φύση θα αποτελεί πόλο έλξης σε κάθε στιγμή. Για αυτό ακριβώς, προτείνω να ζούμε την κάθε μέρα μας με τον πιο μοναδικό τρόπο, ξυπνώντας κάθε πρωί με χαμόγελο και με ανθρώπους που μας αγαπάνε και γιατί όχι τραγουδώντας το πολύ αισιόδοξο και ελπιδοφόρο τραγούδι που ακολουθεί, λέγοντας καταφατικά “A NEW DAY HAS COME!”.

Στέλλα Ρουσσοπούλου είναι φοιτήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.