URBAN.CULTURE.MAGAZINE

3η Μέρα με τα Χρώματα: Πολύχρωμα χαμόγελα και χρωματιστές καρδιές – της Νικολέτας Σαββάκη

3η Μέρα με τα Χρώματα: Πολύχρωμα χαμόγελα και χρωματιστές καρδιές – της Νικολέτας Σαββάκη

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Κόδρα, καλύτερα να είσαι εφοδιασμένος με λευκά ρούχα. Ειδικά την πιο ωραία Κυριακή του Σεπτέμβρη. Γιατί την Κυριακή αυτή, ξεχνάς έγνοιες, προβλήματα, σκοτούρες και κυρίως την ηλικία σου. Μόλις φτάσεις στο Στρατόπεδο, αφού επιβιώσεις από τα ασφυκτικά γεμάτα λεωφορεία, θα δεις εκατοντάδες ασπροφορεμένους να ψάχνουν ποιον θα πρωτοχρωματίσουν. Στην ημέρα με τα χρώματα δεν έχει γνωστούς ή άγνωστους, δεν έχει φίλους ή εχθρούς. Είναι σαν μια εκδρομή γεμάτη κόσμο που ήρθε για τον ίδιο λόγο: Να χαμογελάσει χρωματιστά :)

Δεν συνειδητοποιείς πόσο κόσμο έχει παρά μόνο όταν ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση για την πρώτη ρίψη! 5,4,3,2,1 και…πουφ.

Ο ουρανός δεν υπάρχει, ούτε ο διπλανός σου, ούτε ο μπροστινός σου. Υπάρχεις εσύ και ένα σύννεφο με χρώματα. Ώσπου ξαφνικά ξεπροβάλλουν σιγά σιγά χαμόγελα, υπενθυμίζοντας σου πως κι άλλοι χαίρονται γι’ αυτό που ζουν αυτή τη στιγμή. Κι ότι χρώμα περίσσεψε από τη ρίψη, πρέπει να μοιραστεί. Αυτό ήταν το μεγάλο πλεονέκτημα της ημέρας, όσοι ήρθαν ήταν έτοιμοι να μοιραστούν!

Βέβαια, καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος αντί να μειώνεται, μεγαλώνει όταν το φουξ επιστρέφει δυναμικά στα ταμεία. Και εδώ αρχίζει το καλό. Τι κι αν συννεφιάζει, τι κι αν όλοι λέγανε ότι θα βρέξει, το μόνο που έβρεξε ήταν φουξ, φουξ, φουξ! Ταυτόχρονα με τα χρώματα, η μουσική έβαζε το δικό της λίθο στην όλη κατάσταση. Να βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν δίχως αύριο, με το χρώμα να τινάζεται πέρα δώθε, μπάλες να χοροπηδούν από την μια πλευρά στην άλλη, και τη μασκότ- τάρανδο να δίνει το ρυθμό για περισσότερο χορό. Και φυσικά όλα τα παιδάκια (Εντάξει και μεγάλοι) θέλουν να φωτογραφηθούν μαζί του. Εγώ, όμως, λέω να συνδυάσω δύο πολύ γνωστά πράγματα μαζί: Τη σέλφι και τα χρώματα.

Σιγά σιγά βραδιάζει και ο καιρός μας τα χαλάει. Ο Monsieur Minimal, όμως, δεν πτοείται ιδιαίτερα. Αν και παράπονο το έχω, ήθελα να ακούσω την “Πάστα Φλώρα”. Πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες και οι τελευταίοι αρχίζουν να αποχωρούν. Άλλοι, μένουν, με το χαμόγελο ακόμα εκεί.

Αν ένα πράγμα μου έμεινε (και) από τη φετινή μέρα με τα χρώματα, είναι ότι το χαμόγελο δεν έσβησε και δεν έχασε ποτέ το χρώμα του.

Υ.Γ. Ακόμα κι όταν όλα τα ταξί έκλεισαν την πόρτα, το 5άρι ήταν εκεί για να στηρίξει τα “λερωμένα” πρόσωπα. Εξάλλου, ήταν κι αυτό χρωματιστό για φέτος!

10705127_10203627885030869_1252822495_n10706356_10203627884870865_1680882994_n10706592_693112577448574_344709052_n10708443_10204629436596772_1015776727_nIMG_5438IMG_5440IMG_5446IMG_5462IMG_5475IMG_5478IMG_5486IMG_5491IMG_549410668287_10204212695493164_253843572_n10668350_10204212690973051_1729735108_n10694999_10204212686172931_299019678_n10708395_10204212695133155_1517165938_n10711218_10204212679412762_1432875940_n10694973_10204212693013102_1258743030_n10705010_10204212685692919_1689226145_n10685226_10204212688052978_1751123286_n